Die onwaarskynlike avonture van Alma @almavonture-blog - Tumblr Blog

Die laaste ka(r)skenade waaroor ek blog.

Sedert ek Terry Pratchett se Small gods gelees het, glo ek in die konsep (en die humor) van small gods. Daar is beslis parkeerplekgode, toiletpapier-in-die-koshuis-gode, beursgode, lucky-draw gode, en natuurlik een wat vir my ongelooflik relevant is: kargode. Die hoeveelheid probleme wat ek met karre ervaar het my al oortuig daarvan dat kargode net glad nie van my hou nie. Jy kan nou dalk dink dat ek belaglik is, maar selfs al glo ek nie in kargode nie: hulle glo in my.

Ek het al geblog oor die keer toe Katriena net morsdood neergeslaan het in Merrimanstraat. Ek het haar nou teruggekry, gediens en reg vir nog drama. Maar in die tussentyd het ek rondgery met my tannie hulle se ekstra Citi-golfie. Ek het net drie keer met dit gery (uit vrees vir die kargode). Een keer was Paul Roos toe, een keer was BP toe, en die ander keer was na die SS toe vir ‘n debat wat ek moes beoordeel.

Jana, die arme siel, het saam met my teruggery van debat af. Ek het voor ek behoorlik uit die parkeerplek uitgetrek was geweet daar is iets fout. Dit vat nie baie redenasievermoë om dit te vermoed as jou stuurwiel spontaan tussen jou hande dans nie. Maar ek het het nie besef hoe ernstig dit is nie, tot iemand wat verbygestap het, vir ons gesê het ons moet aftrek. So daar staan ek en Jana voor Huis Marais, met ‘n wiel wat nie net pap is nie – ‘n wiel wat DOOD is. ‘n Wiel is pap as jy kan sien daar is nie baie lug in nie, en hy ry moeilik. ‘n Wiel is dood as dit soos ‘n piesangskil om die rim le. Dit het bloot toevalling gelyk dat die wiel nog daar was.

Mens sal dink dat ek met al my kar-verwante kaskenades weet hoe om ‘n wiel om te ruil. Maar ek weet nie. Selfs net die spaarwiel vind was ‘n drama: want vir een of ander obskure rede was daar agter in die Golfie ‘n moerse silwer swembad. Dit het gelyk soos ‘n spaceship wat afgeblaas is. Ons het nie eers die USBD gebel nie: hulle het bloot verskyn. Wat seker ook gebeur as daar twee hoogs verwarde meisies voor Huis Marais staan met ‘n pap wiel en ‘n huge silwer swembad.

Toe hulle die spaarwiel op het, het hulle dit goedgedink om ons in te lig dat hy ook pap is. Ons het toe, op hul aanbeveling, teen 20 km per uur afgery in Merriman tot by BP. Met die hazards aan. Ek wil sê dit was embarrassing, maar hoofsaaklik is ek al gewoond daaraan.

Ek kan wel sê dat die selfoongode meer van my hou. Of dalk op hul eie manier om verskoning probeer vra vir die belaglikheid van die kargode. Want daardie selfte aand het ek by die debat agtergekom my foon is weg. Ek het my doodgestres en seker 2 toesprake heeltemal gemis (ek hoop nie iemand van daardie debat lees dit nie). Maar in die middel van die debat het Jana ‘n sms van Judy gekry: sy het my foon gebel, iemand het dit hoor lui op die gras buite Heemstede, geantwoord en dit vir my teruggebring. Dankie daarvoor.

Daar is ook ander small gods met wie ek ‘n beter verstandhouding het: die kaasgode (dalk beter om dit die laktose-gode te noem)… Ek het nog nie doodgegaan van te veel laktose nie, en dis ‘n goeie ding. Die “gereg”-gode: na ‘n noue ontkoming met die polisie asook die sdk is dit duidelik dat daar goeie karma chips weggesteek is êrens.

Maar ek sal beslis of ‘n fiets moet kry, of baie vinnig op beter voet met kargode om. Hierdie is die laaste keer wat ek blog oor karprobleme.

Volgende keer: die dag van gluttony, die French Affair, en Herta von Stiegel…

skaarsheid en berco

In die heel eerste ekonomie les van my lewe (Ekonomie 114, in Rek en Stats 1002) het Liezel Niewoudt met haar lugwaardin handgebare vir ons verduidelik wat ekonomie is: die studie van skaarsheid. Ek het vanaand werklik besef wat dit beteken. Die studie van skaarsheid kry nuwe ironie in ‘n koshuis waar Berco staak en toiletpapier op ‘n Sondagaand WERKLIK skaars is. En dan skielik ongelooflik waardevol. Die Sondagaand-toiletpapier-ekonomie in Heemstede is baie baie snaaks.

Die heel snaaksste was iemand wat ek maar nie op die naam sal noem nie wat sneaky sneaky probeer verbyglip het met haar eie (uiters waardevolle) rol toiletpapier, en dit in haar hoody se sak weggesteek het toe iemand met haar begin praat het. Dis nou iemand wat haar eiendomsreg baie ernstig opneem.

Ek het verlede week toiletpapier gaan haal om my make-up af te haal omdat my watte op was, en heeltemal daarvan vergeet. Min wetende dat ek op hierdie donker Sondagaand opreg opgewonde sou wees om dit te ontdek in my kas.

Maar op ‘n meer ernstige noot: ek mis Berco! As hulle salaris enigsins van my afgehang het, was daardie verhoging lankal goedgekeur. Daar ontwikkel klein ekosisteme in die hoeke van ons gange, ek is seker daar is malaria in die storte, harde ou pasta het al intussen weer sag geword in die skottelgoedwasbak, en niemand noem my meer op ‘n gereelde basis Elna of Emma of een of ander vreemde verwringing van my naam nie.

En dit is dan seker die punt: ek waardeer Berco omdat hulle nie hier is nie. Dis so cliché om te se mens mis iets net as dit weg is. Maar dis ‘n cliché omdat dit waar is.

Soos mens warm somer in die winter mis, en koue winter in die somer.

Soos ek my ma mis as ek vir myself ou pampoen in my kamer moet maak 23:00 een aand, en my koshuiskamer mis as my ma vir my haarafsprake maak by Steve wat my soos ‘n muskejaatkat laat lyk.

Soos was ek kos mis as ek dieet, en dieëte mis as ek te veel eet.

En presies dieselfte cliché: ek gaan waarskynlik een week nadat hulle terug is vergeet van die malaria in die storte, en geïrriteerd wees omdat ek Emma genoem word, en nooit daaraan dink dat ek nie bekommerd hoef te wees oor toiletpapier op ‘n Sondagaand nie.

Ek haat en ek het lief Ek haat en ek het lief: ek weet nie hoe nie. O my land, o my land: jy is ek. Ek ken jou en ek haat jou soos ek my haat. Ek het jou lief soos ek my soms lief durf he. Dat liefde so tot haat kon skif. Liefde wat tog vol goue room was. Haat wat sulke dun wei-water is.

NP van Wyk Louw

12 ure later

Dis die dag na SR bal. En almal wat daar was, behoort my te onthou: ek was die meisie in die pienk rok wat nie kon ophou huil omdat ek nie op SR is nie. (As daar een ding is waarvan ek nie geblameer kan word nie, is dit van nie passie het vir die posisie nie - dit was redelik ooglopend dat ek my hele hart daarin gehad het)

Maar dis so net 12 ure later, en daar is ongelooflik baie introspeksie wat in so 'n stukkie tyd kan plaasvind. Die grootste aansporing tot heroorweging was toe ek vanoggend (nog steeds huilend) in die badkamer instap en vasloop in Pumla, die berco skoonmaker wie se dogter eergister oorlede is. Talk about perspective.

Die grootste skok van die aankondiging was hoeveel van my eie waarde ek koppel aan iets wat so esktern is... dit maak my eintlik bang. Haha, ek sal obviously vinnig iets anders moet kry om waarde aan te koppel, met die hele tekort aan 'n SR titel, en stuff.

Maar eintlik sit ek vanoggend en is ek absoluut verstom oor hoe baie mens van jouself kan leer in 12 ure. Dat ek nie voorbereid is op mislukking nie, dat ek ongelooflik lelik lyk as ek huil, dat ek baie graag wil onttrek en opgee in oomblikke wat dit voel assof ek nie OK is nie. Maar ook dat ek die ongelooflikste, wonderlikste vriende in die wereld het. Vriende wat ek nie verdien nie, en waarsonder niks die moeite werd is nie, en vir wie ek eindeloos lief en dankbaar is.

En ook dat daar soveel waarde le in hoe mens iets verwerk, hoe mens jouself daaruit definieer, en wat jy kies om weg te vat uit 'n situasie. Ek het 'n 12-uur lange crash course in myself gehad. En as daar een ding is wat ek wel kan doen, is dit lag. So hiermee deel ek graag die humor van die afgelope twee uitmergelede SR-veldtog weke.

Die twee weke het begin Maandagoggend 06:30 toe my kar (liewe ou Katriena) in Merriman by die BA gebou morsdood gaan staan het. Net om die situasie in te kleur: daardie tyd van die oggend is daar ONGELOOFLIK baie verkeer, en dis donker, en dis koud, en almal waaraan ek kan dink slaap nog. En so skop die verkiesing af met my en Naomi wat my kar 'n blok en 'n half in die donker in oggend spitsverkeer stoot (en bane verwissel en als tussenin) vir 'n blok en 'n half. Natuurlik het die venster ook in die deur ingeval op een slag. En daar het Katriena gestaan vir die res van die verkiesingstyd.NAdat ek en Phillip een aand gaan petrol koop het en toe 'n cokebottel by Wynand gaan bedel het om te kyk of dit dalk 'n petrol probleem was. Dit was nie.

Later daardie oggend was ek en Naomi in die ou hoofgebou besig om posters op te sit. Sy het op 'n tafel gestaan, en toe skielik in my arms gespring toe daar 'n spinnekop agter een van die ou posters uitklim. Ek het haar natuurlik net daar op die vloer laat val en gelos toe ek sien dis 'n spinnekop. En daardie deel van die ou hoofgebou is nou dood vir my. Ek sal nooit weer 'n voet daar sit nie.

Die ander laagtepunt/hoogtepunt (afhangend van jou interpretasie) was die Donderdagaand breakdown wat ek en Naomi en Louis gehad het in die USDV se kantoor. Dit is nou as mens 150 balonne opblaas en in elkeen individueel 'n lekkertjie en flyers insit. Dis tydrowend (en obviously oneffektief - vir alle voornemende kandidate - moenie :). Daar op die kantoor se stoep, met sherry en sigarette het ons ons lot bekla en negatiwiteit gedeel met almal wat wou luister (hoofsaaklik maar die MFM mense in die kantoor langsaan)

Deel van die twee weke was 'n absolute, ongelooflike groot slaaptekort. So ek wil net van die geleentheid gebruik maak om vir almal jammer te se vir die oggende wat ek verslaap het, laat was, of net belaglik ontoepaslik agv onttrekkingsimptome. Ek het ook een oggend tussen 02:00 en 03:00 my klere gewas en in die waskamer gelos, en dit was die volgende oggend nie meer daar nie. Dis nogal traumaties om te moet campaign in ander mense se klere en 'n geleerde kous. (weereens, vir voornemende kandidate - moenie campaign in 'n geleerde kous en geleende klere nie)

En dan is daar die bloukamer sessies van beplan, strategie bepaal, politiek praat, en vent... dankie bloukamer. jammer oor die gebreekte wynglas, asook die stukkies verkiesingsmatie wat agtergebly het nadat ons dit geskeur het (simbolies van ons frustrasie).

Maar afgesien van die humor, die stres, die ongelooflike hoeveelhede emosionele verwagting wat ek hiervan gehad het asook my super super emosionele reaksie toe ek nie opgekom het nie, is ek nou, 12 ure later, dankbaar.

Dankbaar vir die vriende wat ek gemaak het, vir die sympathy drankies en sigarette gisteraand (as jy ooit nie geld het nie en 'n lekker aand wil he, kom net nie op SR nie, hahaha), vir die leerproses, vir die oop jaar voor my wat ek nou gaan vul met net soveel passie en harde werk as wat ek sou op die SR.

En baie baie baie dankbaar dis alles verby, en dat ek gestaan het en die kans gevat het. Daar is vandag vir my nuwe betekenis in Rooseveld se woorde:

The credit belongs to the man who is actually in the arena; whose face is marred by sweat and blood; who strives valiantly; who errs and comes short again and again because there is no effort without error and shortcoming; who knows the great enthusiasms, the great devotion, spends himself in a worthy cause; who at best knows in the end the triumph of high achievement; and who at worst, if he fails, at least fails while daring greatly, so that his place shall never be with those cold and timid souls who have never tasted victory or defeat.”

Thoughts on university, SRC, the future, and students

Alfred North Whitehead wrote: “The task of the university is to create the future.” This might seem like an idealistic and even irrelevant saying. But in all honesty, that has been my experience of university so far. The obvious reason being that the leaders, the thinkers, the creators of our future in this country is moulded in institutions like Stellenbosch. But, even more than that, my future is moulded here. What I will be doing, but perhaps even more importantly: how I will be thinking, how I will be engaging with the world around me, and who I will be is created and moulded here. All of this is shaped in this university that I love. And I believe that is true for every student here.

There is enormous opportunity in this. I think that, by creating the environment where students can engage with the university, its leadership and optimise the resources they have available, interact with their community and the world – and have the freedom to criticize, inquire and teach… we are moulding a better future for each student individually.

But I am not only talking about addressing the very prominent “student apathy” problem as it is referred to and promoting dialogue, critical thought and engagement with the world (basically breaking the so-called Stellenbosch bubble). I am also talking about the everyday experience of every student, the perceptions around Matie culture and being a Matie, the experience with student leadership and university management, about issues like safety, residence culture, welcoming programs, society’s culture that all contribute to the day-to-day life of each student on campus. It is about creating the Matie experience, but even more importantly: re-defining it.

In hierdie konteks is daar baie rolspelers en aandeelhouers. Ek sal nooit beweer of glo dat die SR die raad is wat hierdie visie sal skep of selfs nader daaraan beweeg as liggaam alleen nie. Maar meskien veral omdat daar so baie op die spel is, so baie aandeelhouers is, glo ek in die waarde en die onontbeerlikheid van kommunikasie. Nie blote deurvoer en uitvoer nie, maar kritiese, analitiese omgaan met die omstandighede en uitdagings van die dag. Ek glo in die SR se integrale rol in kommunikasie en dialoog in hierdie konteks. En ook in die SR se ongelooflike potensiaal in hierdie konteks. Ek dink baie fokus op dialoog en kritiese gesprek tussen koshuise en PSOs, verenigings, bestuur, gemeeskap, akademici en ander universiteite is ‘n rol wat nie deur enige beter liggaam as die SR gefasiliteer kan word nie.

Daarmee saam glo ek in die SR se rol in die daaglikse Matie-ervaring van elke student. Aangelenthede soos transformasie en diversiteit, eerstegenerasiestudente, veiligheid, en ook soen in die laan en ser raak studente direk. Die SR se mandaat en ook sy kapasiteit om voort te bou op wat bestaan, om projekte te loods en om veral integrerend te bestuur, maak dit die liggaam wat aan die kern van die kwessies sit, met die vermoe om aan elke Stellenbosch student die geleenthede te skep en die potensiaal in die studentegemeenskap te ontsluit.

Gegewe hoe ek dink oor SR en oor universiteit, is dit vir my ondenkbaar om nie ongelooflik passievol, gemotiveerd, gedrewe en vasberade is om op die SR te dien met hierdie visie ten agtergrond nie. Ek weet dat ek baie ondervinding in kampusbestuur het en dat ek deur die jare geleer het om baie van hierdie vaardighede optimaal te benut. Ek weet ek sal effektief en suksesvol wees.

Maar, dalk selfs meer as my vermoe om te funksioneer in bestuur en self te kan lei in daardie opsig; het ek baie vertroue in my analitiese vermoe. Ek dink dit is wat ek na ‘n tafel toe bring wat my onderskei: my vermoe om krities om te gaan met ‘n saak, om belange te kan balanseer, om opinies te formuleer, en ook dan oor te dra. Hierdie vermoe oortuig my dat ek ‘n kosbare bydrae in terme van beleid sal kan lewer in die SR.

Hierdie is die liedjie wat in jou kop moet speel as jy aan my dink of my sien aankom. dankie. (ek het dit al op facebook geshare, maar hierdie voel darem baie meer permanent)

vriendskap en lambshanks #2

Net ter wille van omsigtigheid en my eie selfbeeld, sal ek hierdie een wy aan al die persone wat vir my lambshanks skuld…

As daar nou een oortreding is wat so laag daal dat lambshanks alleen nie eers daarvoor sal vergoed nie, is dit wanneer jou vriendin jou oortuig om in studypants ‘n belaglike dansie op we no speak Americano vir haar videokamera te doen (dit terwyl sy langs my dans maar haarself strategies buite die kamera se lens hou sonder dat ek weet)… en dit dan te POST op facebook tot my vernedering. Tien duisend lambshanks.

EN EN EN enige persoon wat op my 21st by Mojo haar eie tamatiesous bottel in haar handsak saamvat, skuld my twee lambshanks net daarvoor. PFFT. Lindi skuld my ook ‘n lambshank net omdat sy nie kan kook nie. Vir elke keer wat ek gebrande mince-mate of toast moes kry nadat ek vir haar ‘n feesmaal berei het toe sy by my was, verdien ek ordentlike kos, selfs net een keer – ek dink ‘n lambshank is gepas.

Ek dink die feit dat ek byna dood was met kaas- en wynfees hierde jaar (dit het gevoel soos om deur ‘n strooitjie te probeer asemhaal), kan dalk as my eie skuld beskou word. MAAR die persone wat, terwyl ek blou geraak het, bloot aangeloop het en kahlua shots gedrink en kaas geproe het, met ‘n wandelende blou Alma al agter hulle aan, kan my ook ‘n lambshank skuld.

Op ‘n verwante punt: alhoewel die lambshank-ding van toepassing is op vriendskap, wonder ek of daar lambshanks ter sprake kan wees vir die keer wat my ma my in die swembad vergeet het, en ook byna blou later uitgehaal het nadat ‘n vreemde persoon haar geroep het. Ek dink tog so, Attie.

Judy, Phillip en Clinton skuld my ELK ‘n lambshank. NIe noodwendig vir die ekonomie klasse in Heemstede se raadsaal voor eksamens en toetse nie (want dis uit liefde uit), maar vir die hoeveelheid wat ek gespot word terwyl ek besig is met so ‘n ongelooflike vriendskapsdaad soos om die hele makro-ekonomie sillabus baie baie baie laat een aand op ‘n bord te probeer opsom. Dat hulle in so ‘n oomblik die tyd, breinkrag en energie gebruik om my eekhoornpakkie (dis snoofy, komaan) te spot… aggrieve my baie. Of my die titel “fratsmens” gee.

En elke vriend/in van my wat weet van my rubberarm en dit tot hul eie vermaak misbruik, skuld my ook ‘n lambshank. Voorbeelde wat by my opkom is Clinton du Preez wat my al oortuig het om ongesonde hoeveelhede laktose in te neem vir sy eie vermaak (ek dink aan flakes en steri stumpies, boksies vla, pizza). En dan sit hy natuurlik net en lag vir die katjies in my keel.

Of die wonderlike lede van my debatspan wat my omgepraat het om aan ‘n elektriese heining te vat. Dis beslis ‘n heel nuwe vlak van misbruik.

Ek kan sien hoe hierdie logika my weer terugbring by Almanismes en wie ek almal skuld, en dus sal ek maar vir eers volstaan.

Ek moet darem afsluit en se ek dink ek gaan begin om ‘n meer ernstige blogger te wees. My strategie tot nou toe (nie net met die blog nie, maar die lewe) was, soos Elsa Maxwell se: Laugh at yourself first, before anyone else can. Dit het tot nou toe goed gewerk. Maar ek dink die onwaarskynlike avonture van Alma kan ook funksioneer as “die onwaarskylike epiphanies van Alma”

So: volgende keer blog ek oor die fascisme van koshuise op Stellenbosch. Moet dit nie mis nie.

AS Byatt, The Chinese Lobster

For Sabina, living in truth, lying neither to ourselves nor to others, was possible only away from the public. The moment someone keeps an eye on what we do, we involuntary make allowances for that eye, and nothing we do is truthful. Having a public, keeping a public in mind, means living in lies. Instead of being Sabina, she would have to play the role of Sabina.

The unbearable lightness of being, Milan Kundera

Vriendskap en lambshanks... part 1

Dis Saterdag-oggend en dit voel soos vakansie. Dalk omdat ek niks gaan doen vandag nie (‘n goed-deurdagte beleidsbesluit), of omdat ek vir die eerste keer in ALTYD 11 ure geslaap het, of dalk omdat ek nie meer ‘n SDK-verhoor het wat oor my kop hang nie. Dit is nie iets waaroor ek in vreeslik baie detail gaan blog nie, want ek wil nie. Redelik eenvoudig.

Maar ek het vanoggend wakker geword en besef ek skuld soveel mense lambshanks. (net ter agtergrond: verlede jaar het ek by Wynand klasnotas gekry in ruil vir ‘n Wijnhuis lambshank…. My flashdisk gebreek en dit weer by hom gekry vir ‘n tweede lambshank… en van toe af is die algemeen aanvaarde currency vir vriendskapsvergunnings lambshanks)

Ek skuld Wiaan ‘n lambshank of twee omdat hy tot 24:00 Donderdagaand in Heemstede se raadsaal saam my gesit het en hofsaak voorberei het, en toe die hele Vrydag ‘n awesome verteenwoordiger in die saak was (ek is onskuldig), en in breaks tussen-in vir my “Sandokan die seerower” ge-youtube het.

En toe ek begin dink aan die hele lambshank teorie, en wie almal kwalifiseer, het die lys nogal lank geword. Ek dink mens verdien ‘n lambshank as jy ‘n nag lank in ‘n gang saam my toegesluit was omdat ek per ongeluk die deurhandvatsel laat afbreek het. Jy verdien ook ‘n lambshank as jy (omdat ek jou omgepraat het en later onttrek het) op die fietstoer aan die einde van 2009 aleen moes gaan. En as jy deur die hele kampus verdink word van lesbianism omdat ek ‘n baie ontoepaslike grappie (en ass-grab) gemaak het op die verkeerde tyd.

Waarskynlik is dit nog ‘n lambshank werd as jy een aand in die stortreen moes loop na jou huis toe omdat ek my karsleutels in die kar toegesluit het, toe toegesluit was in die huis nadat die krag getrip het en ek die huis gesluit het op pad in (nadat jy gese het ek moenie). En dis dalk ‘n hele aparte nuwe lambshank toe ek my karsleutels in my broeksak ontdek het. En as ek jou omgepraat het om saam met my in die winter in die Engelse kanaal te skinnydip, is dit seker nog een lambshank ten minste. Lindi Lucas – jy own my op lambshanks.

Maar ek dink ook om saam met my in Sgt Peppers te swot voor Romeinse Reg eksamen (cookie tequila special), te skinnydip in blouberg voor Erfreg, nog steeds vriende is met my na die “groot kar-insident van 2010”, en deur my hele insentieflose-chilli-eet-en-dan-joghurt-en-dan-‘n-laktose-reaksie hê by my sit (al het jy vir my gelag en ‘n video daarvan gemaak) is dit ook ‘n hele paar lambshanks ten minste. Dankie Judes Hofmeyr.

En as al die bogenoemde lambshanks verdien, kan ek nie eers dink hoeveel lambshanks ek skuld vir almal van oorsee nie. As jy op die stasie moet slaap omdat ek die trein tye verkeerd gekry het, saam met my in die middel van die winter van Utrecht af omtrent Bilthoven toe moet stap omdat ek weer die treintye verkeerd gekry het, ek jou seker maklik 500 euro skuld sedert 2008, as ek by jou kon crash in Munchen met nie eers een sent op my naam nie… bitter bitter baie lambshanks.

Hierdie is maar nog net die begin van my lambshank-verrekening – daar is BAIE oor. Ek dink hierdie begin ‘n lambshank-subekonomie, want ek gaan beslis ook ‘n hele blog toewy aan almal wat vir my lambshanks skuld. Daar’s baie van julle ook.

To be continued… Watch this space

Parachutes

"Amaranta, however, whose hardness of heart frightened her, whose concentrated bitterness made her bitter, suddenly became clear to her in the final analysis as the most tender woman who had ever existed, and she understood with pitying clarity that the unjust tortures to which she had submitted Pietro Crespi had not been dictated by a desire for vengeance, as everyone had thought, nor had the slow martyrdom with which she had frustrated the life of Colonel Gerineldo Marquez been determined by the gall of her bitterness, as everyone had thought, but that both actions had been a mortal struggle between a measureless love and an invincible cowardice, and that the irrational fear that Amaranta had always had of her own tormented heart had triumphed in the end."

(100 years of Solitude, Gabriel Garcia Marquez)

Reel 2 van blogging: BLOG, ffs

Ek het nog nie regtig in die blog ding ingekom nie, maar ek hou die BELAGLIKE vakansie agter die rug verantwoordelik daarvoor.

Ek wens ek het elke keer geblog: toe ons die taxi omgepraat het om ons fairview toe te ry (en meer spesifiek die Amerikaners se gesigte), die aande van Italiaanse kos in Pieke se huis, die ONGELOOFLIKE snaakse taalverwarrings tussen ons en mnr Stroopwafel (soos die Nederlander bekend staan), die taalverwarring tussen my en my Italiaanse kamermaat ("what did you think of the lecture"... "It was really good, I had a chicken salad"), die kultuurskok oor die sedes (of tekort daaraan)... Die backpackers in Pretoria waar ons 'n HUGE wynglas sherry vir R7 kon kry, die yakka aande (skinnydipping, stort, beddings, anti-semitisme... en so voorts), my manvas en die val daarvan...

Maar ek sal maar volstaan met 'n storie oor vandag. My dag het 02:30 begin, want ek moes natuurlik pak, en omdat ek nooit weet wat ek alles gebring het nie, is dit 'n proses van eliminasie: ek loop rond tot ek niks meer kan kry wat myne is nie.

Toe ek by die lughawe kom, het ek vir die eerste keer besef dat dit dalk 'n logistieke probleem mag wees om met my sussie se kaartjie te vlieg. Om 'n lang storie kort te maak, ek was baie amper tot terroris verklaar en dis nogal moeilik om iemand te oortuig ek lyk net BAIE anders as die foto in my ID (maar ek het!).

Toe my bedrog opgelos is, wou hulle my nog steeds nie laat vlieg nie, want my tas het glo 35 kg geweeg ('n bietjie onnodig, dink ek...). Toe ek my vanity uithaal, het dit net 27kg geweeg (ek koop bulk, so what). Na regtig baie drama was ek uiteindlik op die akwardse vlug van my lewe.

Natuurlik was daar 'n stoere (en ek is seker verregse) omie voor my wat met my 'n stilswyende turf war gevoer het om sy stoel plat te slaan. As ek hom gelos het, was sy kop in my skoot. Hy het letterlik met sy hand teen die vensterraam gedruk om sy stoel af te stel. My enigste (logiese) oplossing was om my kniee teen die sitplek vas te sit, sodat hy nie kan nie.

Met my bene in 'n baie strategiese, maar statiese posisie; het ek vir die eerste 30 minute van die vlug probeer vasstel of die ou langs my net baie naby aan my sit (dit is immers onetime) en of hy aan my been vat. Ek kon natuurlik nie my been skuif om vas te stel nie.

Na die eerste uur was dit obvious dat hy wel aan my been vat, maar ek kon nie besluit of dit die ou oom op my skoot werd sou wees om my bene te skuif nie.

toe maak ek maar asof ek slaap

en toe hou hy nie op nie.

En ek het tog gevoel, met die presedent wat ek die afgelope uur geskep het, ek nie uit die bloute uit kon skree nie (in hindsight dink ek dit sou beter wees). en so het ek die langste uur van my lewe spandeer aan pogings om die ou langs my te ontwyk en die ou voor my regop te hou.

In kort: die akwardste vlug EVER.Na dit moes ek my kar se spaarsleutel soek, want die ander een was weg...Toe my kar jumpstart want sy battery was pap. En in my kamer intrek wat ek vol yskaste en ou joghurt gekry het. En toe vasstel dat ek wel nie meer in my jean pas na die vakansie nie.

en dis Maandag.

Op 'n meer positiewe trant: ek dink dit was my slegte karma vir TEN MINSTE 2 weke. So die volgende blog sal 'n ongelooflike, onwaarskynlike storie oor my good luck wees :)

The commencement of a very rigid search

Ek neem aan dat hierdie blog se mandaat soortvan deur sy naam vasgestel is: die onwaarskynlike daaglikse Almanismes... Maar net omdat ek alles internaliseer sal dit natuurlik nie net kan stop op die punt waar ek die laughing stock van die wereld is nie.

Gelukkig is dit nie moeilik om daarmee te begin nie. Nuutste Almanisme was eergister toe ek by Monica aankom na ons klasse vir die dag en besef my kar staan nie daar nie. Vir almal wat good old Katrina ken, julle sal weet dat dit nie regtig onwaarskynlik is om te dink sy is gesteel nie. Ek was BUITE MYSELF ontsteld, kon nie glo ek gaan my pa moet bel en se my kar is weg nie...

Al huilende het ek vir Clinton gebel, snot en trane vertel wat aangaan en hy, Phillip en Dirk het my toe in die bussie gevat om die diefstal te gaan aanmeld.

Ek weet nie of ek regtig meer gehuil of gelag het toe ek, op pad na die USBD, besef het dat ek die vorige middag na Brazens toe gery het om rugby te kyk en toe saam met van die Amerikaners teruggestap het Monica toe nie.

Die ongelooflike onwaarskynlike geluk is dat my kar toe nog heel rustig my Brazens staan... Ja, it happened. Ek het actually my kar vergeet.

En toe, op pad terug van Brazens af het ek ewe skielik besef daar is 'n moerse spinnerak tussen my rathefboom en die stuurwiel, gegil en verder gehuil, uit die kar gespring, toe stadig en doodbang teruggery tot by Phillip-hulle.

Ek het sedertdien nie weer in my kar geklim nie... en sal nie voor die spinnekop gevind is nie. (laat my dink aan Phil Jupitus wat se dat, as hy weet daar is 'n spinnekop in 'n kamer en hy kan dit nie kry nie - "that's just a nuisance, because you can never use the room again")

so dis hoe die winterskool afgeskop het vir my. verder, so tussen klasse en kuiers en uitstappies en alles is ek skielik gekonfronteer met my eie vooroordele.

Ek is skaam om te erken dat ek regtig ook maar net so oop oor iets of iemand dink as wat gemaklik is... en ek besef dit hier tussen die 60 buitelanders saam met wie ek die volgende paar weke eintlik ons land van voor af ontdek.

Die laaste paar dae dink ek konstant aan die stuk in Chinese Lobster waar A.S. Byatt skryf:

"A man is the history of his breaths and thoughts, acts, atoms and wounds, love indifference and dislike, also of his race and nation, the soil that fed him and his forbears, the stones and sands of his familiar places, long-silenced battles and struggles of conscience, of the smiles of girls and the slow utterance of old women, of accidents and the gradual action of inexorable law, of all this and something else, too, a single flame which in every way obeys the laws that pertain to Fire itself, and yet is lit and put out from one moment to the next, and can never be relumed in the whole waste of time to come."

Maar daaroor sal ek blog as ek meer het as net vrae, onsekerheid en die vae bewuswording van my eie kortsigtigheid...

Gelukkige verjaarsdag Diamond Diamond

Diamond Diamond

Soveel keer gaan ek op Facebook en dan is daar random status updates...

...weke later hoor ek die stories

...dit is onaanvaarbaar

Hierdie is jou spasie om te

- vertel

- vent

- inspireer

- deel

- skree

- ...en allerhande random goed wat gebeur te vertel

Ek weet hierdie is nie jou regte verjaarsdag nie

maar

...dan is die net vir jou oorspronklikheid

Jy't baie om te gee

doen dit digitaal

Mag jou jaar fenominaal wees

Wally

#verjaarsdag #alma

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Die onwaarskynlike avonture van Alma