Galiba buraya senede bir kere yazi yazip cikiyorum. Aslinda durum soyle oluyor: benim bi tumblr hesabim vardi di mi ya? dur bakiyim duruyor mu diyorum ve sonra kendimi burada eski paylasimlarimi kurcalarken buluyorum. Hala 1000 uzeri takipci sayim var fakat eminim bircogu artik kullanmiyordur. benim ergenligimde cok meshurdu burasi, su an nasil bilemiyorum cunku ben artik 30 yasindayim arkadaslar, bazi seyler sarmiyor beni. ama burayi kullanirken 20 yasimda Ingiltere’ye tasinmistim ve bir sure orada yasamistim. Bu anilarimi paylastigim icin seviyorum burayi. Bana hep Ingiltere’yi hatirlatiyor. E tabi siz simdi hikayenin bu kisminda hala Ingiltere’de yasadigimi dusunebilirsiniz, maalesef. Aslinda maalesef demek istemiyorum cunku isteseydim gercekten, bu zamana kadar coktan donmustum Ingiltere’ye fakat hep bir dilemma yasadim. Hicbir zaman yurtdisinda yasama konusunda tam olarak emin olamadim. Eminim buradaki genclerin hepsi kacmak istiyordur fakat eger kendinize guzel bir kapsul yaratip, o kapsulun disina cikmazsaniz, cevrenizi, yasadiginiz sehri, hatta emin olun ailenizi bile secebilir, kendinize bu ulkede de harika bir hayat kurabilirsiniz. Ben Izmir’de yasiyorum fakat obur ay Istanbul’a tasinacagim. E tabi buraya asil yazi yazma amacim buydu aslinda. Istanbul’a tasinmak benim icin bir donum noktasi olacak, bu yuzden bunu buraya not etmek istedim. Hayatim boyunca hicbir zaman Istanbul’a tasinmak gibi bir niyetim olmadi. Ben Izmir insaniyim tam olarak cunku. Sokakta her baktigim yerde palmiye goremeyeceksem kendimi huzursuz hissederim. Her palmiye olan sehri de sevmem ama. Izmir benim evim, cocuklugum, gencligim ve simdim. Oyle anilar biriktirdim ki Izmir’de, geriye donup baktigimda kotu hicbir sey hatirlamiyorum. Birsuru insan hayatima girip cikmis fakat anilarin hepsi o kadar guzel ki, onlar ciksa bile o anilar bu sehirde hala yasayabiliyor. 1 sene once buraya girip sevgili bile olamadigim erkek arkadasimdan ayrilmaya kesin kararli oldugumu aciklayip cikmisim. O karardan sonra ne oldu biliyor musunuz? sevgilim bile olmayan bu sahis gelip evimde 8 ay yasadi, parami yedi ve en sonunda parami caldi :)
29 yasinda insanin basina bu gelmez zannediyorsun, kendini insan sarrafi saniyorsun, safsin iste kizim. 2019 yilinda bir kadin arkadas grubum tarafindan dislanip iyice kendimi yalniz hissetmeye basladiktan sonra bu cocugu hayatima oyle bir yerlestirmisim ki maalesef kendisi dolandirici ve hirsizin tekiymis, ustelik bunu herkes biliyor fakat 2 senedir gorustugum adamin cevresini dahi taniyan ben, bunu bilmiyorum. Butun temel ihtiyaclarini karsiladigim bu arkadas en son parami da caldiktan sonra ben terapiye baslamaya karar verdim, hala evimde yasiyordu ve caldigini kabul etmiyordu. Salak demeyin. Insan oyle bir manipule oluyor ki size anlatamam, benim allah belami versin de onu hirsizlikla suclamasaydim diyecek konuma getiriyor sizi. kendinizden nefret ediyorsunuz, kendinizi kotu bir insan zannediyorsunuz, gaslighting dedigimiz seyi ilmek ilmek yasadim arkadaslar, pskikolojik siddet hicbir seye benzemiyor, eger hayatinizda bu tarz toksik insanlar varsa lutfen uzaklasin, kendinizi surekli bir seyleri sorgularken ve bir seylerden emin olmayan bir halde buluyorsaniz mutlaka ama mutlaka o insani hayatinizdan cikarin. ben terapi sayesinde kendisini hayatimdan bir anda cikarabildim. esyalarini kapinin onune koydum ve resmen tam anlamiyla yallah dedim. O gittikten sonra 4 ay boyunca hic iliski istemedim, takildigim insanlar oldu fakat ben asla ama asla iliski kafasinda degildim. derken bumble’dan biriyle tanistim ve saatlerce telefonla konusmaya basladik. 8 senelik bir iliskiden cikmis, iliski istemeyen ve her seyden ayni benim gibi cok yorulmus biriydi. sadece takilirim kafasiyla dusunurken Istanbul’dan cikip Izmir’e beni gormeye geldi. cok heyecanlandim cunku saatlerce konustugum insani ilk defa karsimda gorecektim. ikimiz de korkuyorduk, bu kadar konustuk 30 yasinda insanlariz ama birbirimizi sevmezsek ne bok yicez diye. daha sonradan kafamiza dank etti, eger sevseydik ne bok yicektik asil? ben izmir’deyim o istanbul’da. sicmis durumdayiz yani. ayrica ikimiz de iliskiden kusucaz, iliski falan istemiyoruz. neyse bir sekilde geldi ve gorustuk, 2 gun kalir giderim kafasiyla geldigi evden 1 ay sonra cikabildi :) bu kadar umutsuz bir zamanimda bana bu kadar rahat guven verebilen biri bir tek o olabilirdi, baska biri olamazdi. Hani boyle karsiniza ciktigi an dersiniz ya ‘iste bu o kisi’ diye, daha dogrusu bunu siz demezsiniz, size anlatirlar hep. ben de bu zamana kadar hep bu laflari duyup hee hee diyen bir insan oldum fakat goruyorum ki gercekten o kisi karsiniza ciktigi an anliyormussunuz. Evet o kisi bu kisi ve ben 30 yasindayim. nereden baksan 20 yasimdan beri iliskilerde mutsuz olan biri olarak, mutlulugu cok da gec bulmadim aslinda. Halime sukrediyorum. Hayatta her seyin bir bedeli oldugunu soyleyerek bu uzun yazimi da bitirmek istiyorum. Yani demek istedigim, eger karsiniza kotu insanlar da ciksa, siz kendinizi bildiginiz ve saglikli bir sekilde yolunuza devam ettiginiz surece mutluluk sizi bir sekilde buluyor, ben buna inaniyorum. ve sizi siz yapan sey, o kotu insanlardir, bunu unutmayin.