μέχρι να μελανιάσεις
Δεν είναι ο μώλωπας που μου άφησες στο μάτι απόψε, για ασήμαντο λόγο. Είναι που σιχάθηκα να ακούω τα ίδια λόγια, στον ίδιο τόνο, με την ίδια συχνότητα και την ίδια σημασία.
Σε μια στιγμή ηρεμίας, κάποτε, μου ‘πες είναι φυσικό ή φυσιολογικό κι εγώ τσαντίστηκα τόσο κι έσπασα όλα τα γυαλικά στο σπίτι. Έτσι όπως τα πέταγα στο πάτωμα ένα κομμάτι γυαλί σου έσκισε τη γάμπα. Το ευχαριστήθηκα στην αρχή μα ύστερα έκλαψα, όσο σου καθάριζα την πληγή με ιώδιο κι έβαζα το τσιρότο. Αδιάβροχο, να μη χρειάζεται να το αλλάζεις κάθε που θα κάνεις μπάνιο.
Τι σημαίνει κανονικό; Αυτό που πάει κατά τον κανόνα, που δεν ξεφεύγει, που έχουμε περάσει στο μυαλό ως φυσιολογικό κι όχι ως παρά φύσιν. Τι σημαίνει φυσιολογικό; Ό,τι ειναι φυσιολογικό για την αράχνη αποτελεί χάος για την μύγα. Το φυσιολογικό διαφέρει από σύνολο σε σύνολο με αποτέλεσμα το ένα να προσπαθεί να επιβάλλει το φυσιολογικό του στο άλλο. Ένα σύνολο εγώ, ένα συνοθύλευμα εσύ. Κι όλο προσπαθείς να με πείσεις για το φυσιολογικό σου. Το κανονικό σου, το νορμάλ.
Άκου να σου πω, ο μώλωπας δεν με νοιάζει. Είναι νορμάλ. Βαρέθηκα όμως ν’ ακούω τα ίδια λόγια, στον ίδιο τόνο με την ίδια συχνότητα. Ανώμαλη ρουτίνα που δεν μ’ αφορά κι ούτε θα της επιτρέψω ποτέ να παρεισφρήσει και να ενσωματωθεί με τα κύτταρά μου.
Μεσημέρι μαζεύω τα μπαγκάζια μου. Θα πάρω και τα φυτά μαζί μου. Μόνο κάτι πόες που αγόραζες εσύ θα αφήσω να σου κάνουν παρέα στο σκιερό ισόγειο δωμάτιο που θα νοικιάσεις.
Μια φορά, είπες πως ο καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει. Φοβούμαι πως ούτε στις πόες που παλεύουν να φωτοσυνθέσουν δεν αξίζεις, μιας και αυτές παλεύουν για κάτι. Φοβούμαι πως ούτε τον αέρα που ρουφάς δεν αξίζεις, μοναχά το διοξείδιο που εκπνέεις. Ίσως ούτε κι αυτό. Ίσως μόνο αυτό. Μέχρι να μελανιάσεις.
