ojovivo
untitled
JVL
$LAYYYTER
Sweet Seals For You, Always
if i look back, i am lost
Keni
tannertan36
Discoholic 🪩
Monterey Bay Aquarium
noise dept.
art blog(derogatory)
Janaina Medeiros
★
KIROKAZE
Xuebing Du
No title available
@theartofmadeline
🪼
wallacepolsom
seen from United States
seen from India
seen from United States
seen from Türkiye
seen from United States
seen from Germany
seen from Malaysia
seen from Argentina
seen from India
seen from United States
seen from Malaysia
seen from China
seen from Malaysia
seen from United States
seen from Finland
seen from Brazil
seen from United States
seen from United States
seen from Türkiye
seen from United States
@anker78-blog
Sinds ik tumblr ontdekt heb, ben ik al talloze keren verbaasd geweest hoe mooi sommige (meestal zelfs heel jonge) mensen de wereld zien, en dit kunnen overbrengen in woorden of beelden.
Los van het feit dat bij de schepping van zulke een prachtige gevoelens via sociale media meestal de nadruk moet gezet worden bij ‘schepping’, geeft dit me een gelegenheid om helemaal weg te zakken in mijn emoties. Heel verslavend.
Netflix
Onlangs naar ‘the one I love’ gekeken. Een koppel met relatieproblemen die op een absurde manier een betere versie van hun partner ontmoeten. Een briljante, eenvoudige film.
Deed me nadenken over hoe universeel het is dat koppels ooit in een fase komen waarin ze met heimwee terugdenken aan de perfecte beginfase van hun relatie.
In de film kozen ze voor versie 2.0. Ik houd het toch nog even op versie 1.0.
Donkere passagier
Alhoewel niet zo bloeddorstig als die van Dexter, reist er samen met mij een donkere passagier. Een donker kantje dat van melancholie en drama houdt. Die schoonheid en geborgenheid ziet in zelfmedelijden en drama. De grenzen van zieligheid aftastend, soms zelfs compleet passeert.
Ik ga dit nooit kunnen overwinnen. Kan er hooguit een evenwicht in vinden.
Jezelf straffen
Stiekem naar de mails van je partner kijken, iets zien wat vragen oproept en er dan niets over kunnen zeggen.
Goed bezig.
https://instagram.com/p/BQNZonsl5uz/
Donkere lente
De laatste dagen voelt het alsof mijn hart te strak verpakt is. Een dof, verdrietig gevoel overheerst. Met enige heimwee denk ik aan die kleurrijke dagen waarin je letterlijk het leven inademt.
Elke ochtend staren twee paar kinderogen me aan. Vier ogen vol onschuld, die je met pure liefde aankijken. Die affectie vragen door het te geven. Gelukkig maken die momenten het allemaal waard.
Angstig vraag ik me af of ik hen het leven ga kunnen geven dat ze verdienen. Ze zijn het resultaat van een belofte. Een belofte van twee mensen om steeds bij elkaar te blijven. Elkaar gelukkig te blijven maken. De liefde te bezegelen. Twee zielen, letterlijk te versmelten in nieuw leven.
De zonneschijn die nu op ons perfecte leventje schijnt doet mijn ademhaling haperen. Jaren hebben we alles opgegeven om te kunnen staan waar we nu zijn. Om gelukkig te kunnen zijn. Al onze fundamentele dromen hebben we op enkele jaren tijd bereikt.
En nu. Nu lijkt het moeilijk die droom te leven.
Onwetend blijft de zon in ons huis schijnen. Vol hoop blijven die kinderogen naar me staren.
Genderambivalent
Toen ik puber was, was ik ervan overtuigd dat iedereen in een hokje te plaatsen was.
Hoe eenvoudig zou het zijn. In alle opzichten: als je jezelf in een hokje kan zetten heb je dan ook dadelijk een lijstje met eigenschappen waaraan je voldoet. Weg eeuwige zoektocht naar jezelf. Als je andere mensen in een hokje kan zetten, is het een pak eenvoudiger om mensen te begrijpen.
Naarmate ik ouder werd begon ik een afkeer te krijgen van hokjes. Man/Vrouw, homo/hetero, goed/slecht, ... Hoe hard we ook ons best doen, de mens zit veel te ingewikkeld in elkaar om uit te kunnen maken welk van de twee tegengestelden je bent. Iedereen zit er wel ergens tussen, al is dit bij de ene al wat meer uitgesproken dan bij de andere.
in ‘De Morgen’ is er de laatste tijd aandacht voor genderidentiteit. Ze proberen aan het grote publiek duidelijk te maken dat er ook in die materie geen zwart of wit hoeft te zijn. Dat er ontelbare tinten grijs zijn.
Het heeft me aan het denken gezet. Al sinds mijn jeugd voldoe ik niet aan de eigenschappen die het geslacht ‘m’ hoort te hebben. Ik haat voetbal, ben sentimenteel, zou kledij willen dragen die nu exclusief voor de ‘v’ zijn voorbehouden en kan zo nog wel even doorgaan.
En toch, toch voel ik me ‘m’. En hetero. Sinds ik enkele dagen geleden ontdekt heb dat er een woord voor bestaat besef ik dat dit allemaal perfect kan samengaan. Het is gewoon de tint grijs dat ik ben.
Raar genoeg voelt het goed dat er een woord voor bestaat. Dat het - o ironie - in een hokje kan gestopt worden.
Van die mensen die gewoon zulke pure en lieve dingen zeggen. Van die simpele, pure, lieve dingen. Ik wil echt van die mensen houden tot ik erbij neer val. Ik wil ze in mijn broekzak stoppen zodat ik ze altijd bij me heb. De woorden die ze zeggen wil ik verzamelen in een pot met het deksel er heel strak op.
Ik heb je nodig
Ik heb iemand nodig om écht diep gelukkig te worden.
De dag van vandaag kan je zulke statements bijna uitsluitend in de anonieme sfeer van het internet uiten. In de wereld waarin ik leef moet je immers sterk zijn. Zelfstandig. Oneliners als 'hoe kan je iemand anders gelukkig maken als dat voor jezelf niet lukt' komen stilaan mijn oren uit. Oneliners in het algemeen komen mijn oren uit, maar dat is een irritatie voor een andere post ;-p
De meeste mensen vinden het verstikkend ze iemand dat horen zeggen. Ik niet. Ik kan zo hard genieten als mijn partner ook mijn beste vriend is. Dat we op de hoogte zijn van elkaars kleine gevoelens en gedachten. Kleine frustraties. Dat we elkaars kleine geluksmomentjes delen. Je kent ze wel, dat plots warm gevoel dat je gedurende enkele seconden kan overkomen terwijl je een geur ruikt, een liedje hoort, iets moois ziet. De blijheid die je daarna voelt dat je dit kan delen met je partner. Ook al was die er niet bij. Dat je midden op de dag een berichtje krijgt dat ze aan je denkt. Zomaar. Dat je elkaar door en door kent, dat je àlles met elkaar kan delen. Dat het zelfs niet voorstelbaar is dat er ooit een einde aan komt. Dat je bij de gedachte altijd bij elkaar te zijn rustig wordt.
En ja, ik heb vrienden. Ja, ik doe dingen alleen met hen. En ja, ik gun dat ook mijn partner. Uiteraard. Ik vind het raar, zelfs absurd dat ik de meesten moet overtuigen dat het één het ander niet uitsluit.
Ik vind het even absurd dat, als je verliefd bent, dit de normaalste zaak van de wereld is, maar dat dit zou moeten wijzigen als je al een aantal jaren samen bent.
Maart
Ik heb maart altijd al dubbel gevonden. Langs de ene kant is het drukkend: de korte donkere dagen beginnen zwaar te wegen, terwijl - langs de andere kant - de lente en het licht zich aan het aankondigen zijn. Toeval, maar maart is ook de maand waarop alle relaties die ik heb gehad, beëindigd werden. Laat het nu net rond deze vervloekte maand zijn waarop mijn huidige relatie opnieuw op zijn grondvesten begint te daveren. Deze keer is het een relatie van acht jaar, waarin er kinderen zijn ontstaan, een huis werd gebouwd en een huwelijk werd afgesloten. In die volgorde. Geen idee waarom maart zich weer laat voelen. Is het omdat de sneltrein waarin we zaten op normale snelheid begint te rijden, het leven terug stabiel en rustig wordt? Zijn we te veel veranderend zonder elkaar? Eisen de slapeloze nachten - die nu toch al jàààren duren, hun tol? We willen het beiden niet. En momenteel houden we ons vast dat het niet zal gebeuren. Tussen de wekelijkse ruzies door (de grootste ruzies over de kleinste dingen) gaat het wel nog redelijk goed. En daar houden we ons aan vast. Maar die wekelijkse ruzies hebben een barstje veroorzaakt, en geen mens die kan zeggen waar die naartoe gaat. Stiekem stellen we ons dezelfde vragen: is dit normaal? Maken andere stellen dit ook mee? Misschien zijn dit de verkeerde vragen. Misschien ook niet. Wat ik wel weet is dat ik het beu begin te worden om te speculeren. Na jarenlang te raden 'waarom is mijn kind ziek? Is het erg? Moet ik naar de dokter? Zijn we wel goede ouders? Misschien doen we beter dit of dat', komen nu de speculaties over de gezondheid van onze relatie. De verschrikkelijke 40 is in zicht. Altijd al gedacht dat ik wijzer zou geweest zijn dan.
Welkom
Mijn eerste bericht. Het voelt als vreemdgaan omdat ik het stiekem doe. Noch mijn partner, noch mijn vrienden zijn ervan op de hoogte, juist omdat ik de nood voel dingen van mezelf (eindelijk) te delen. Zaken die mijn partner niet per se hoeft te weten.
Kleine dingen, zoals zaken die me storen aan mijn partner. Te kleine zaken om er ruzie over te maken. We hebben samen twee kleuters. Je kan je wellicht al voorstellen dat er al genoeg discussies zijn voor kleine dingen (ja, ik heb hen nu al een koekje gegeven, ...).
Grotere dingen, zoals zaken die deel van me zijn, maar waar ik niet trots op ben en nog tegen niemand verteld heb. Bijna tegen niemand.
Grootse dingen, zoals de wereld die me soms pijn doet. Tegen me lijkt te zijn. En niemand wil Callimero als partner.
En een mens is meer dan die kleine, grove kantjes. Maar de dag van vandaag is een oordeel snel geveld. En eens geveld blijft je dat snel achtervolgen. Ook al wil je dat niet. Start!
