Life's too short to blend in

Instagram: @anna.cha

[annahimech]

giati den grafeis pia? mas exeis pipsei! <3

Κι εμένα μου έχετε πιψει πολύ! Δεν έχω έμπνευση θα έλεγα όμορφ@, νομίζω πως πλέον παίρνω και τη ζωή λίγο πιο στη πλάκα άρα τα περνάω όλα πιο ζεν γενικά.. Και οκ ας είμαστε ειλικρινείς τα παλιά μου κείμενα είναι 15/10 cringe..

[annahimech]

Δεν τον έχω ξαναδεί, αλλά αυτός με κοιτάει επίμονα. Είναι ψηλός, μελαχρινός και φοράει μια γκρι μπλούζα με κοντά μανίκια. Σίγουρα δεν τον έχω ξαναδεί. Κοιτάω πίσω μου διακριτικά για να δω αν είναι ακόμα εκεί. Εκεί είναι. Έχουν αρχίσει να υδρώνουν τα χέρια μου. Έχω αρχίσει να φοβάμαι. Επιταγχύνω το βήμα μου. Το ίδιο κάνει και αυτός. Αισθάνομαι σαν να με κυνηγάνε, σαν να προσπαθώ να ξεφύγω από μια άγνωστη απειλή. Κρατάω το κινητό στα χέρια μου κι ας έχει κλείσει. Προσποιούμε πως παίρνω τηλέφωνο το μπαμπά μου. Εκείνος όλο και πλησιάζει και εγώ όλο και φοβάμαι. Όταν ήμουν πιο μικρή η μαμά μου, μου είχε πει να βάζω τα κλειδιά ανάμεσα στα δάχτυλα μου όταν περπατάω μόνη μου το βράδυ. "Να έτσι!" Στον αδελφό μου δεν το είχε πει ποτέ. Ήξερε η μαμά πως αυτό που φοβούνται οιπερισσότεροι άντρες στη φυλακή, οι γυναίκες το φοβούνται όταν περπατάνε μόνες του. Γιατί δεν την ακούω ποτέ τη μαμά; Εκείνος πλησιάζει και εμένα η καρδιά μου πάει να σπάσει. -Κατερίνα μου τι κάνεις; Καλέ πως μεγάλωσες έτσι εσύ! Σταμάταω. Την κοιτάω ξαφνιασμένη. Δεν την ξέρω. Δεν την έχω ξανα δει. Ρίχνει ένα βλέμμα σε εκείνον, πλησιάζει εμένα και με πίανει αγκαζέ. Έτσι όπως θα με έπιανε η μαμά μου, ή η κολλητή μου ή η αδελφή μου. Κι εγώ αισθάνομαι μια ασφάλεια, σαν να με έσωσαν. Αργότερα έμαθα πως την λένε Αναστασία. Η κυρία Αναστασία. Που ίσως με έσωσε από το τίποτα, ίσως και από τα πάντα. Να προσέχουμε η μια την άλλη μου είπε. Κανένας ανταγωνισμός. Σαν αδελφές. Σαν μαμάδες.

[annahimech]

Εχεις νιωσει ποτε να κανεις πραγματα για να ευχαριστισεις τους αλλους ή για να δειξεις κατι που δεν εισαι γιατι ετσι πιστευεις οτι ειναι το σωστο;οτι αυτο πρεπει να γινεις για να λενε οτι εισαι οκ;για να σε θαυμαζουν;πως μπορω οταν είμαι οικονομικα και συναισθηματικα εξαρτημένη να κανω το δικο μου; πως μπορω να τα βλεπω θετικα οταν μου φαιρονται πως δεν αξιζω οποιεσδηποτε σχεσεις;

Αγαπημενη μου ... Ναι (σε ολα)!

Δυστυχως περασα αρκετα χρονια της ζωης μου (αυτης της μικρης δλδ γιατι ειμαι μωρο ακομα :3 ) εχοντας μοναδικο σκοπο να αρεσω στους αλλους (ειτε αυτο το αλλοι σημαινει φιλοι, ειτε γονεις, ειτε καθηγητες, ειτε αντρες) και καθε φορα που εκανα κατι που αρεσε σε εμενα, αλλα οχι σε εκεινους, ενιωθα τρομερες ενοχες. Ηθελα να αρεσω, να με θαυμαζουν, να με αγαπανε, ισως και να με ζηλευουν.. Ηθελα να ειμαι τελεια... Ειχα παρει τη προσωπικοτητα μου και της ειχα πεταξει τα ματια εξω. “Μη βριζεις” , “μη πινεις” , “μη καπνιζεις” , “μη τρως λιπαρα” , “μη δειχνεις οτι σε επηρεαζουν” , “να εισαι ευγενικη” , “να εισαι και απομακρη δεν εισαι σαν αυτες τις ευκολες” , “μην αντιμιλας” ολα αυτα τα ελεγα καθε μερα στον εαυτο μου βαζοντας με σε κουτακια και αυτα τα κουτακια βαζοντας τα σε αλλα κουτακια  (ισως, για να ειναι ειλικρινης, αυτο το συνδρομο του κουτικισμου να εχει μεινει λιγο ακομα, αλλα τα μεγαλυτερα ποσοστα του τα εχω επιτυχως αποβαλλει)

Ξερεις, νομιζω πως μεγαλωνοντας ανακαλυπτεις πως δεν θα αρεσεις σε ολους (οχι επειδη κατι παει στραβα με εσενα, αλλα επειδη ακομα κι αν εισαι το πιο ζουμερο ροδακινο, καποιοι θα ειναι παντα αλεργικοι σε αυτα), και πως σε αυτους που αρεσεις, αρεσεις ακριβως ετσι οπως εισαι. Αρα σταματας να θες να εισαι “οκ” και θες να εισαι εσυ και λες και ενα “αντε γαμησου” παραπανω και περνας καλυτερα και δεν θες να πεσεις απο κανενα μπαλκονι..

Τωρα οσο για το να κανεις το δικο σου δεν το καταλαβαινω απολυτα, θες να κανεις τατουαζ στο κουτελο πχ αλλα δεν εχεις λεφτα και σκεφτεσαι τι θα πουν οι δικοι σου; Αν δεν εχεις λεφτα δεν μπορεις να κανεις και πολλα ειναι η αληθεια η για να το πω διαφορετικα καλο θα ηταν να μην κανεις πολλα, τωρα για το  τι θα πουν οι δικοι σου σκεψου πως οτι και αν πουν θα το πουν για καλο, γιατι φοβουνται, γιατι θελουν να εισαι καλα, δεν νομιζω πως θα εκαναν κατι για να σε βλαψουν, η γιατι τους αρεσει να σε βλεπουν να υποφερεις. Μη ζεις βεβαια για να ικανοποιησεις τα δικα τους θελω και να ευχαριστεις εκεινους, να ζεις για εσενα! Αν θες να κανεις κατι πολυ (που δεν θα σε βλαψει) να το κανεις! Ισως να μη μπορεις αυτη τη στιγμη, αλλα αν το θες πολυ στο μελλον θα το κανεις! Θα ηταν πολυ κριμα αλλωστε να πας 60 χρονων και να σκεφτεσαι τι δεν εκανες γιατι δεν ηθελες να απογοητευσεις καποιους και να καταλαγεις να απογοητευεις εσενα...

Εγω ειμαι δασκαλα και εχω τατουαζ και εχω και stretch στα αυτια και μιλαω σαν λιμενεργατης καμια φορα και ρευομαι μπροστα σε κοσμο και δεν παιρνω ποτε τηλεφωνα και πιστευω πως οι γυναικες πρεπει να κανουν οτι γουσταρουν με το σωμα τους και τα γκει ζευγαρια να υιοθετουν παιδια και ο μπαμπας μου (που αγαπαω τοσο) διαφωνει σε ολα. Αλλα δεν θα γινω κατι που θεωρω λαθος για να τον ικανοποιησω , ας τον απογοητευσω δεν πειραζει, θα με αγαπαει και απογητευμενος, αλλωστε ειμαι σιγουρη πως και οι γονεις μας ξερουν πως εκαναν παιδια, με δικες τους μοναδικες προσωπικοτητες, οχι φωτοτυπιες!

Αρα να λες και ενα στηκαραπουτσακλαρα μου καμια φορα και να κανεις το δικο σου, δεν ειναι κακο <3

[annahimech]

Τα μαλλιά μου είναι πιασμένα πάνω, σε ένας χάος που οι φίλοι μου αποκαλούν κεφτέ, που μετά τον ονομαστικό αυτό προσδιορισμό ποτέ δεν παραλείπουν να πουν πως δεν μου πάει, η φόρμα μου είναι μαύρη, η μπλούζα μου ροζ και η ζακέτα μου γκρί. Σε κάποιο πρωινάδικο ίσως με αποκαλούσαν τσιρκολίκι, αν ήμουν κι εγώ πρόσωπο της επικαιρότητας, και οι γνωστοί μου που αγαπούν τα “σικ” κοινωνικά event ίσως με ρωτούσαν γιατί έχω αφήσει τον εαυτό μου. Ερχεται και καλοκαιρί, να κάνω γυμναστική, να φτιάξω τα νύχια μου, να αλλάξω και τα μαλλιά μου. Τι θα πει ο κόσμος ίσως σκέφτονται. Που πάει έτσι αυτή; Ίσως το λέει ο κόσμος. Ίσως το λένε και αυτοί. Μπαίνω στο ανσανσέρ και πατάω το δύο. Όταν ανοίγει η πόρτα με περιμένει μια άλλη πόρτα ανοιχτή και ένα κοριτσάκι από πίσω που πάντα μου λέει “Γεια σας κυρία”. Με παίρνει αγκαλιά, μου λέει πως έκανε τις ασκήσεις της, ή πως δεν τις έκανε και για μια ώρα παλεύουμε παρέα για να ξεχωρίσουμε το b με το d και το is με το has. Τα ξεμπλέκουμε και τα ξαναμπλέκουμε, και καμιά φορά, σε όλα αυτό το μπέρδεμα, απογοητευόμαστε ενώ άλλες πάλι αισθανόμαστε οτι μαθαίνουμε τόσα πολλά. Πάντα όμως γελάμε, παίζουμε, σκεφτόμαστε, δημιουργούμε και στο τέλος δεν αφήνουμε τίποτα να μας πτοήσει. Συχνά με κοιτάει και μου λέει πως είμαι τόσο όμορφη, πως όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει σαν εμένα κι εγώ γελάω και της λέω πως θα γίνει πολύ καλύτερη. “Κυρία είστε τόσο όμορφη, μακάρι όταν μεγαλώσω να γίνω σαν εσάς”. Να τι λέει ο κόσμος σκέφτομαι κι εγώ. Ποιόν κόσμο να ακούσω;

[annahimech]

Γειαα είσαι υπέροχη καταρχάς..🌹Δεν μου λες πως γίνεται να προχωρήσεις από έναν άνθρωπο που αγάπησες πολύ και είχατε τόσες αναμνήσεις και αυτός τα τελείωσε όλα για της πανελλήνιες;..

Aγαπημενη.. Καταρχας ευχαριστω (κι εσυ εισαι υπεροχη ειμαι σιγουρη).

Νομιζω πως απλως το κανεις.. Σηκωνεσαι μια μερα και λες οτι δεν ηρθε το τελος του κοσμου, οτι μπορεις να δημιουργησεις αλλες τοσες καινουργιες αναμνησεις, οτι εχεις να δεις τοσα μερη και να διαβασεις τοσα βιβλια και να γνωρισεις τοσο κοσμο και να ακουσεις τοσες μουσικες, που ειναι κριμα να καθεσαι μονη στο σπιτι και να κλαις για κατι που περασε και να αναλωνεσαι στο παρελθον..

Μια μερα λοιπον, απλως προχωρας, χωρις να το εχεις καταλαβει κι εσυ η ιδια καλα καλα! Αν αποφασισεις οτι υπαρχει ζωη μετα απο το χωρισμο και αρχισεις να εξερευνεις ξανα τη ζωη, χωρις εκεινον, προχωρας χωρις να το καταλαβεις, χωρις να γινεται αναγκαστικα..

Προφανως δεν ειναι και τοσο ευκολα τα πραγματα οσο τα λεω, δεν χωριζεις δηλαδη και την επομενη μερα εχεις παρει την αποφαση να προχωρησεις στη ζωη σου, γιατι σαφως δεν ειναι ευκολο να χανεις καποιον που αγαπας. Θα κλαψεις, θα φας πολλες σοκολατες, θα δεις πολλες ταινιες, θα πρηξεις τις φιλες σου, θα τον στοκαρεις στα σοσιαλ μιντια, θα μισησεις καθε κοπελα που νομιζεις πως ειναι η καινουργια του κοπελα και θα τα κανεις χωρις ντροπες γιατι αυτα εχουν οι χωρισμοι!

Μια μερα ομως θα αποφασισεις πως αρκετα αυτοκαταστραφηκες, και πως εισαι αρκετα δυνατη για να συνεχισεις τη ζωη σου. Ετσι λοιπον προχωρας για εσενα, οχι γιατι σε επρηξαν οι φιλες σου να ξεκολλησεις, ουτε γιατι θες να αποδειξεις οτι τα καταφερνεις και χωρις εκεινον. Προχωρας γιατι εισαι αρκετα δυνατη να αποδεχτεις οτι οι ανθρωποι αλλαζουν και τα συναισθηματα αλλαζουν αρα και οι πορειες καποιων σχεσεων αλλαζουν..

Και ειμαι σιγουρη πως μπορεις!

Επισης νομιζω πως ειναι λογικο να εισαι πληγωμενη αλλα αν τον αγαπας θα τον αφησεις να κανει οτι θεωρει πως ειναι καλυτερο για εκεινον (να αφοσιωθει δηλαδη στις πανελληνιες)... 

Τελος γιατι σε επρηξα, για να προχωρησει μια σχεση πρεπει να αγαπανε και οι δυο... Δεν λεω πως δεν σε αγαπαει, απλως λεω πως ισως εισαι λιγο πιο emotionally invested σε αυτη τη σχεση απο οτι εκεινος. Και δεν λεω πως οι πανελληνιες ειναι παιχνιδακι και πως δεν υπαρχει λογος να αγχωνεται αλλα μου φαινονται και λιγο κακη δικαιολογια.. Αν θελεις βρισκεις χρονο και βρισκεις τροπο, ακομα και οταν δινεις πανελληνιες, ακομα και αν περασεις σε καποια αλλη πολη στο μελλον, ακομα και αν φυγεις εξωτερικο στο πιο μελλον, ακομα και αν δουλευεις 12 ωρες την μερα στο ακομα πιο πιο μακρινο μελλον...

Εχετε λοιπον τις ιδιες αναμνησεις, αλλα εκεινος προχωρησε δινοντας ολη τη προσοχη του σε κατι αλλο.. Εσυ γιατι οχι?

[annahimech]

Σε ολες μας εχει αρχισει ν μας αρεσει ο κολλητος μας.Οχι ν τν θελουμε.Αλλα καποτε καταλαβαινουμε οτι δεν ειναι friendzoned. Ξερουμε οτι δν θα γινει πιτε τιποτα αλλα κ παλι. Εσυ προτεινεις ν αποφυγουμε την κατασταση ή οχι;εχεις καμια συμβουλη ν δωσεις

Αγαπημένη προφανώς και μας αρεσει ο κολλητός μας γιατι μετα τον μπαμπά μας ειναι ο καλύτερος άντρας στον κοσμο 😎 Αλλα νομιζω πως ειναι "friendzoned". Καταλαβαινω δηλαδη να τον βλέπεις και να λες "μα δεν ειναι ο πιο ομορφος;" (κι εγω να ξέρεις τα ιδια λεω για τον δικό μου) αλλα νομιζω πως μεχρι εκει παει, άντε να πεις και κανα "πως θα ηταν αν είχαμε σχέση;" μετα απο αυτη τη σκέψη βεβαια αναγνωρίζεις το οτι ειναι ενα σπαστικό αρχιδι και σ περνάει! Νομιζω πως ο λόγος π αγαπαμε τοσο πλ τους κολλητούς μας ειναι για αυτο ακριβώς, για το οτι ειναι δηλαδη κολλητοί μας! Αν είχαμε σχέση μαζι τους πιθανό να θέλαμε να τους ανοίξουμε το κεφαλι στα δυο! Σε περίπτωση όμως που αρχίσεις να τον βλέπεις διαφορετικά καλο θα ηταν να δεις το γιατι! Όντως ειναι έρωτας αυτο π νιώθεις η σου αρεσει το οτι ειναι πάντα δίπλα σου και σε ακούει και σε προσέχει οπως θα εκανε ο αδελφός σου η ο μπαμπάς σου;

[annahimech]

Φετος ηρθα κοντα με 1 παιδι κ ειμαστε κολλητοι πλεον.Οι 2 κολλητες μου ομως με λενε να ξεκοψω γτ δεν θέλουν να κν παρεα μαζι τ,ημια γιατι τα εχουν,η αλλη λεει πως την παραταω. Αυτος μου εχει σταθει υπερβολικα πολυ κ εγω δεν θελω να τον χασω.Τι να κν

Αγαπημένη να σου πω την αληθεια μ δεν καταλαβαινω την κατάσταση απόλυτα... Θα την καταλάβαινα αν το παιδι π γνώρισες ήταν κακή επιρροή και οι κολλητές σου έλεγαν να ξεκοψεις γιατι έβλεπαν πως δεν σ κανει καλο.. Αλλα απο οτι μ λες σε εχει στηρίξει πολυ... Έχετε μιλήσει ποτε με τις κολλητές για τους λόγους π σε πιέζουν να τον βγάλεις απο τη ζωή σου; Γιατι το οτι ειναι το αγορι της μιας δεν ειναι λόγος.. Αντίθετα θα επρεπε να χαιρεται που έχετε τετοια σχέση ( εκτός κ αν ζηλεύει για καποιο λόγο.. υπάρχει λόγος να ζηλεύει λες; ) όσο για την άλλη κολλητη τι σημαινει την παρατάς; Δεν ειστε κάθε μερα μαζι η σ στελνει ενα μήνυμα και δεν απαντάς ποτε; Κάποιες φορες πάντως θελουμε να μιλάμε με συγκεκριμένα άτομα η να βγαίνουμε με συγκεκριμένα άτομα κ αυτο δεν ειναι κακο... Ισως σημερα θελεις να δεις εκείνον για Χ λόγους κ αυριο να δεις τη κολλητη για άλλους λόγους... Ισως με τη κολλητη μιλάτε μονο για ενα θέμα, ενώ με εκείνον μιλάς για 500 θέματα.. Το οτι περνάς χρονο μαζι τ δεν σε κανει λιγότερο φίλη... Δεν ειναι κακο να κανεις νέες παρέες και να συζητάς νεα θέματα με νέους ανθρώπους... Αγαπάς τον καθένα για το δικό τ ξεχωριστό λόγο κ αυτο εχει σημασία... Άρα ναι αν τον θεωρείς σημαντικό ανθρωπο στη ζωή σου μη τον αφήσεις να φυγει και βεβαιώσου οτι οι κολλητές σου ξέρουν πόσο καλο σ κανει να τον βλέπεις... Αν σε αγαπάνε σίγουρα θα χαρούν που υπάρχει κάποιος άλλος εκτός απο αυτές π σε κανει να χαμογελάς στις μαύρες σου!

[annahimech]

Ουφ. Δεν πειράζει να λες στον εαυτό σου. Γιατί κι αυτός καιρό έχει να το ακούσει. Γιατί με εσένα είσαι τόσο αυστηρή, όσο δεν θα υπάρξεις ποτέ με κανέναν άλλον. Γιατί κι αυτός ανάγκη το έχει. Λίγη ξεκούραση. Γιατί τα λάθη είναι για να μαθαίνουμε. Γιατί σηματοδοτούν το ότι δεν μένουμε απαθείς. Γιατί αυτός είναι ο δρόμος προς την βελτίωση. Τα λάθη. Δεν πειράζει. Γιατί οι απορρίψεις δείχνουν ότι προσπαθήσαμε. Γιατί οι αποτυχίες δείχνουν ότι προσπαθήσαμε. Γιατί μέσα από αυτά φαίνεται η γενναιότητα μας. Λίγη αγάπη. Σε εσένα. Έχεις τόσο καιρό να αγαπήσεις εσένα. Δεν πειράζει. Μπορείς σήμερα. Μπορείς κάθε σήμερα. Δεν πειράζει. Ευτυχώς που δεν πειράζει. Ουφ.

[annahimech]

Πολλές επιλογές δεν έχουμε, έχουμε όμως μια λύση: να μην παίρνουμε τον εαυτό μας και τόσο στα σοβαρά. Κάνε τη μαλακία που σκέφτεσαι, μίλα στο γκομενάκι που σου αρέσει, στείλε κι ένα μήνυμα παραπάνω, γνώρισε αγνώστους, κοινωνικοποιήσου, εξερεύνησε και προσπάθησε να σταματήσεις να κρύβεσαι πίσω από τη δικαιολογία του ντρέπομαι, γιατί οι ντροπαλοί και οι φοβιτσιάρηδες ποτέ δεν έζησαν καλά. Κράτα στο μυαλό σου ότι τίποτα δεν έχει τόση σημασία όσο νομίζεις, πως κανένας λόγος δεν υπάρχει για να ζεις με ένα ξύλο καρφωμένο στο κώλο σου και πως να παίρνεις τον εαυτό σου τόσο σοβαρά είναι τουλάχιστον άχρηστο και άσκοπο. Γελοιοποιήσου, γέλασε, γλέντησε, παίξε, επικοινώνησε, ταξίδεψε γιατί ακόμα κι αν κακοχαρακτηριστείς, ακόμα κι αν κατακριθείς σύντομα θα ξεχαστεί από τους άλλους, αλλά οι ξεχωριστές εμπειρίες που δημιούργησες εσύ για εσένα, θα μείνουν πάντα ανεξίτηλες στη μνήμη σου και αυτό είναι που έχει σημασία.

[annahimech]

“Θα έρθω αύριο να σε δω.” και το αύριο κάθε φορά έρχεται κι εσύ δεν έρχεσαι ποτέ.

[shisasan]

Chiara Bautista

[fuckyeahchiarabautista]

Credit to Chiara Bautista.

[annahimech]

Οι αναμνήσεις μας δεν βλέπουν φως και μπαίνουν. Έρχονται απρόσκλητες ενώ όλα τα φώτα είναι κλειστά και ξαπλώνουν δίπλα μας αθόρυβα, ενώ εμείς ξαπλώνουμε δίπλα σε άλλα κορμιά, διαφορετικά μα αδιάφορα. Κουρνιάζουν κοντά μας και μας κάνουν παρέα μέχρι να αρχίσει να βγαίνει ο ήλιος το πρωί και να βαρύνουν τα μάτια μας, ενώ πίσω απο τη πλάτη μας ακούγεται δειλά μια απαλή ανάσα, ή βρίσκεται ένα χέρι που προσπαθεί να μας πάρει αγκαλιά. Έρχονται πάντα μέσα στην άγνωστης αιτία αυπνία μας επιβλητικές. Είναι αδιάκριτες οι αναμνήσεις μας, παρορμητικές, ανίκανες να ορίσουν τη κατάλληλότητα της χρονικής στιγμής για να εμφανιστούν. Δολοπλόκες και διπολικές. Πάντα εκει που δεν τις περιμένεις, όταν λες είμαι καλά.

[annahimech]

Δεν είναι ασύλληπτο το οτι κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ μπορώ να δημιουργήσω αμέτρητα φανταστικά σενάρια στο κεφάλι μου με οποιονδήποτε άντρα σε ολόκληρο τον πλανήτη και εγώ πάντα επιλέγω εσένα;

[magic-spelldust]

[annahimech]

Δεν ξέρω τι περιμένουμε για να μιλήσουμε στους ανθρώπους που αγαπάμε. Να πεθάνουν; Να πάμε πάνω από τον τάφο τους με κλάματα στα μάτια για να τους πούμε πόσο σημαντικοί ήταν για εμάς; Και αν ήταν τόσο σημαντικοί, όσο ζούσαν δεν μπορούσαμε να ρίξουμε τον εγωισμό μας πέντα λεπτά για εκείνους; Τι μανία είναι αυτή να κρατήσουμε τον “χαρακτήρα” μας; Να τον κρατήσουμε να τον βάλουμε που; Λες και είναι γλάστρα για εσωτερικούς χώρους! “Εγώ δεν στέλνω πρώτη να στείλει αυτός.” Αν αύριο τον πατήσει λεωφορείο δεν θα στείλει ποτέ, και αν αύριο πατήσει εσένα δεν θα έχεις ούτε εσύ την ευκαιρία να στείλεις. Την ευκαιρία την έχουμε σήμερα και το μεγαλύτερο μειωνέκτημα μας είναι οτι την θεωρούμε δεδομένη, οτι θεωρούμε το αύριο σίγουρο. Να δω τι θα κάνουμε τόσες λέξεις που δεν είπαμε αν πάθουν κάτι οι άνθρωποι που αγαπάμε. Στον κώλο μας θα τις βάλουμε. Καθόμαστε και μαζεύουμε εγωισμούς όπως μάζευε η μάνα μου μακαρόνια στο δημοψήφισμα. Να δω τι θα τους κάνουμε. Τους εγωισμούς μας και τους χαρακτήρες μας θα τρώμε στο τέλος και θα τους τρώμε και μόνοι μας. Λες και αν πάρουμε ένα τηλέφωνο θα γίνει πυρηνική έκρηξη που θα καταστρέψει όλο το πλανήτη. Αλλά όχι, κράτα τον εγωισμό σου και καν τον κορνίζα και βαλ τον και στο πιο ψηλό ράφι της βιβλιοθήκης σου. Να ξέρεις όμως, όσο το ράφι σου είναι γεμάτο, το κρεβάτι σου θα είναι άδειο. Πόσο μάλλον η ζωή σου. Μάθε να παλεύεις για αυτά που θες δειλέ.

[annahimech]

Στέκομαι λοιπόν πάνω από το κινητό για να γράψω “χρόνια πολλά” και “ό,τι ποθείς” και άλλες τόσες τυπικές πίπες που δεν εννοώ. Ρωτάω τον εαυτό μου γιατί, γιατί να ευχήθω ψευτικούρες; Δεν παίρνω απάντηση. Γιαυτό και αν με ακούς, αν με ακούς λοιπόν, θέλω να ξέρεις πως είμαι πολύ εγωίστρια για να σου πω πως στιγμή δεν ξέχασα ότι σήμερα γιορτάζεις. Το σκεφτόμουν απο την προηγούμενη εβδομάδα και ρώταγα τους φίλους μου αν πρέπει να σου το στείλω το γαμήδι. Δεν ξέρω τι κάνει ο κόσμος σε αυτές τις περιπτώσεις και εμένα μου φαίνεται αδιανόητο μέτα από τόσα “σε θέλω” η μόνη μας επικοινωνία να είναι μέσα από μαλακισμένα μηνύματα που λένε χρόνια πολλά. Πάντα τις ίδιες ημερομηνίες, γιατί ή είμαστε πολύ δειλοί, ή πολύ αδιάφοροι για να στείλουμε ένα μήνυμα σκέψης μια τυχαία Δευτέρα στις τέσσερις το μεσημέρι. Αλλά ίσως έτσι κάνει ο κόσμος όμως σωστά; Στέλνει ευχές. Έτσι μας έμαθαν να κρυβόμαστε. Είμαστε ευγενικοί και πολυτισμένοι και δείχνουμε σε κάθε πιθανή ευκαιρία την ανωτερότητα μας. Εγώ αγάπη μου όμως δεν είμαι ούτε ο κόσμος ούτε είμαι ευγενική, εγώ κάποτε ήμουν το μωρό σου και θεωρώ γελοιότητα να σου στείλω τις τυπικούρες που μου έμαθε η μανά μου για να σου δείξω οτί είσαι κι εσύ ο κόσμος. Πίστεψε με λοιπόν δεν θυμάμαι τα γενέθλια του κόσμου, τα δικά σου όμως αγάπη μου, που κάποτε δεν ήξερα πως υπάρχουν, πως μπορώ τώρα να τα ξεχάσω; Είναι σαν να έδωσες ζωή στο μήνα. Ήταν απλά ένας μήνας ο Ιανουάριος, πλέον όμως είναι ο μήνας που έχεις τα γενέθλια σου. Είναι ξεχωριστός. Όπως εσύ θα έπρεπε να γράψω τώρα, αλλά είναι τόσο κλισέ, δεν νομίζεις; Και ξέρω πως δεν σου αρέσουν αυτά. Χρόνια πολλά λοιπόν, χρόνια πολλά με λέξεις που σου αξίζουν, όχι με “ότι ποθείς” και και άλλες τέτοιες κλανιές. Χρόνια πολλά.