Anneleri Ağlayan Çocuklar @anneleriaglayancocuklar - Tumblr Blog

Bir görme engelliye gökkuşağını göstermek gibiydi sana olan sevgim.

Belkide yolumu hala bulumumışımdır, kaybolduğum sokaklar bana seni hatırlatıyor.

Sanki tam babam sevmeyi öğrenmişte ben çoktan büyümüşüm gibi hissediyom.

Sahtede olsa gülebilmeyi özledim.

Kendi kendimin psikoloğuyum, konuşuyorum, dinliyorum sonrada ağlıyorum, kimse benim hiç bir derdim yokmuş gibi davranıyor. Kandimi hep kandırıp “karşına birisi çıkacak ve bütün derdini dinleyip yanında olucak.” Diyorum ama kimse çıkıp gelmiyo ve ben gün geçtikçe bitiyorum, içim içimi yiyor.

Sonunda korkuğum canavara dönüştüm.

Kimelere diz çöktün sevdiceğim, dizlerin hep yara bere.

Bazen bazı şeyler boğazında takılı kalır, sesini çıkartsan bütün herşey ortaya dökülecekmiş gibi hissedersin. Ama karşı tarafın sana yargılamaya aç bir şekilde bakarken, konuşmak bile artık sana çok zor bir eylem miş gibi gelir. O gecelerden birinde olmama dileyiyle.

Kırık bir kalp zamanla iyileşmez alışırmış, bir babanın yokluğu ne zaman alışılır?

Ama artık kendi zevklerinizle yontup deştiginiz yerlerim kanamaya başladı.

Çıkıntı saydığınız yerlerimden nefret ettim

Korkma azizim unutmayacaksın beni, bir çiçeğin gölgesinde bile şiirlerimin tınısı kopacak dillerinden.

Artık kuş bile uğramıyor camıma.

Hiç becerememiştim gülmeyi hep çirkindi, belkide ondan hiç sevilmemiştim.

En büyük engelimdi benim babam hepte onda takılıp düştüm ben.

Denedim ama gerçekten böyle olsun istemedim.

İçten içe üşüdüm ben, bu ev bana hep soğuktu.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Anneleri Ağlayan Çocuklar