Πρώτη φορά μου συμβαίνει αυτό! Εννοώ πολλές είναι οι φορές που έχω κλάψει στην ζωή μου, αλλά όχι έτσι. Είναι τόσο λυπηρό…Δεν μπορούσα να σταματήσω…ένιωθα πως η ανάσα μου είχε κοπεί..για λίγα δευτερόλεπτα δεν μπορούσα καν να αναπνεύσω..Μπορεί το κλάμα να υποδηλώνει συναίσθημα, αλλά εγώ δεν ένιωθα τίποτα…οξύμωρο ε; Ένιωθα πως η καρδιά μου θα βγεί έξω από τα στήθια μου..αλλά μετά λέω…ποιά καρδιά; Είναι λες και ξαφνικά όλα τα συναισθήματα μου αντικαταστάθηκαν από την παγομάρα και την παθητικότητα…Ούτε θλίψη ούτε στενοχώρια…εντελώς ουδέτερη..! Και μου έρχεται σχεδόν να σκάσω στα γέλια σκεπτόμενη αυτόν που με έκανε έτσι..θέλω να πω τι περίεργα όντα που είμαστε…ξέρουμε πολύ καλά πως δεν αξίζει να ασχολείσαι με κάποιον που σου βγάζει στην φόρα τον χειρότερο σου εαυτό..που το μόνο που σου προκαλεί ειναι δάκρυα και δυστυχία…προσπαθείς να χαμογελάς μόνο και μόνο για να δείξεις ότι δεν πτοείσαι..ότι δεν τον ξεχώρισες…για σένα ήταν ίδιος όπως όλοι οι άλλοι…αλλά πόσο ψέμα και ειρωνία; Αυτό που πραγματικά θα ήθελα είναι έτσι ξαφνικά να εξαφανιζόμουν…μιά και καλή…Όχι πως θα τον ένοιαζε…και αυτό είναι το πιό εξοργιστικό…κάθεται και βλέπει πως μέρα με την μέρα τον ερωτεύεσαι όλο και περισσότερο..δένεσαι όλο και πιό πολύ μαζί του…και δεν σε προειδοποιεί πως…υπάρχει προκαθορισμένη ημερομήνια λήξης..γιατί πολύ απλά δεν τον νοιάζει..φτιάχνεται που σε βλέπει να λιώνεις με την πάρτη του..Να προτίθεσαι να του δώσεις τα πάντα πρωτού καν το ζητήσει..άραγε να υπάρχει χειρότερη μορφή αχαριστίας; Υποθέτω πως όσο ζω μαθαίνω..Και όπως λέω στον εαυτό μου..θα περάσει και αυτό! Εν τέλει όλα περνάνε εξάλλου.. Και τώρα τίποτα…συνέχιζω την ζωή μου…στην ουσία είμαι ένα σώμα χωρίς ψυχή…άδειο δοχείο
(via another-day-another-drama)
4 χρόνια πριν και ακόμα τις ίδιες μαλακιες
