Blog van Yannick @appelaaneenstok - Tumblr Blog

Soms is dit een perfecte foto bij een drukke week op school! Maar ze zeggen “Hard Work Pays Off”! Klas 5, see you soon!

Echt een aanrader, zeker voor de voetbalfanaten! Zeer intrigerende voetballer!

Verzet, verraad en hallucinaties

Wanneer Willem Frederik Hermans zijn boek “de donkere kamer van Damokles” in 1958 op de markt brengt, is het nog niet duidelijk dat dit een klapper zal worden. De donkere kamer van Damokles is een oorlogsroman die later het meest gelezen boek van Hermans zou worden.

Het boek brengt allerlei meningen naar boven. Maar ik vind dit een, langzaam boek met verschrikkelijke personages. Dit boek is duidelijk niet geschreven voor de toekomst, het taalgebruik is niet voor onze jeugd.

Het boek beschrijft de 12-jarige Henri Osewoudt, die tijdens de tweede wereldoorlog bij het verzet komt en bij meerdere verzetsactiviteiten betrokken raakt. Hij wordt geholpen door zijn dubbelganger Dorbeck, die hij in de sigarenwinkel van het dorp leert kennen.

Maar Dorbeck is vreemd. Als hij al vreemd kan zijn. Allicht is Dorbeck wel nep, of misschien zelfs een hallucinatie. Dit brengt veel verwarring met zich mee, waardoor ik minder op de inhoud van het boek ben gaan letten. Doordat meerdere personages ervan overtuigd zijn dat Osewoudt hallucineert, ben ik naarmate het boek vorderde, mij gaan ergeren aan Dorbeck. Het voelde als verraad, naar de arme Osewoudt. Maar, is dit eigenlijk wel terecht? Dorbeck zorgt ervoor dat dit boek vervelend wordt om te lezen. Het is een boek waar je echt in gaat kruipen, dus voelt dit niet fijn om te lezen.

Daarbij komt dat dit langzaam is geschreven. Hermans vertelt dingen die je helemaal niet weten wil. Details die er niet toe doen, en gesprekken die je niet hoeft te weten. Zo begint het boek met de zin : “Dagenlang zwierf hij rond op zijn vlot, zonder te drinken”. Een verhaal dat de leraar vertelt in de klas gaat verder. Deze informatie wil je niet weten. Je wil een binnenkomer die jou nieuwsgierig maakt. Iets dat meteen betrekking heeft tot het verhaal, wat je meteen benieuwd maakt naar de rest van het verhaal. Het is vervelend als je moet wachten op het onderwerp van het boek.

Als laatste is het taalgebruik in het boek niet voor de jeugd. Dit komt vooral door de woordkeuze. Zo schrijft Hermans woorden als evenmin of gelikwideerd . Maar, ook de zinsopbouw en de andere werkwoorden dan wij nu gebruiken, zijn niet fijn voor jongere mensen. Die zijn hier niet aan gewend. Als dit boek moderner geschreven was, zou het boek een stuk fijner zijn om te lezen. Een zin zoals: “Geeft u maar hier” . We weten dat het niet fout is, maar het voelt gewoon niet fijn aan. Of een zin als: “Hoe is de naam” , het is niet fout, maar als het anders genoteerd zou zijn, zou het voor de jeugd veel fijner zijn om dit boek te lezen. Het is namelijk niet zo dat dit maar een paar keer gebeurd. Integendeel, het gebeurt redelijk vaak.

De donkere kamer van damokles is een boek waar schoonheidsfoutjes in zitten. Het verhaal zelf is leuk om te lezen, maar je wordt van het boek afgeleid door die foutjes. Als Willem Frederik Hermans in 1958 voor een andere schrijfstijl had gekozen, had ik het vandaag de dag met meer plezier gelezen. De personages zijn verwarrend, het boek komt langzaam op gang door dingen die je niet weten wil en het taalgebruik is niet voor de jeugd bestemd. Daarom zou ik dit boek niet gelijk aanraden. Maar, een afrader is dit boek zeker niet, het verhaal is wel meeslepend en intrigerend.

Het lezen van het verhaal van Mariken van Nieumeghen was niet zinnig voor mij als jongere in 2016, omdat in het verhaal geen boodschap herkende die in mijn huidige leven van toepassing is.

Minirecensie: Kartonnen Dozen van Tom Lanoye

Ik weet niet precies wat ik van dit boek moet vinden. Aan de ene kant vond ik het heel interessant te merken hoe Lanoye het boek heel afwisselend weet te houden. Daarnaast is het ook een inspirerend boek, waar ik mezelf zeer in heb kunnen vinden.

Aan de andere kant is het een zeer langdradig boek en wordt elk ‘thema’ ( in het boek afgezet als dozen ) een beetje te veel uitgekauwd. Daardoor wordt het, ondanks de afwisseling in het boek, bij vlagen zeer saai.

Toch ben ik niet ontevreden dat ik dit boek heb gelezen. Het was goed voor mijn ontwikkeling en heeft me zeker aan het denken gezet.

Balansverslag ‘16-’17

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: van mijn goede leesvoornemens is weer eens helemaal niets terecht gekomen. Top Yannick, dat is 3x achter elkaar. Toch heb ik wel gelezen, maar met tegenzin. Aan de boeken die ik voor mezelf wilde gaan lezen ben ik niet eens begonnen. Ik heb niet de tijd kunnen vinden dat te doen. Volgend jaar ga ik weer proberen een aantal boeken voor mezelf te lezen, waaronder de Vloek van Polyfemos.

lovelydreamer77

Me every time I have a group assignment due for school

Aan vrouwen denken met opa en papa

Dimmi had zijn zomervakantie toch net iets anders voorgesteld. Hij hoopte op veel feestjes, gelach en zwembaden. Maar dat werd het niet: hij maakt een reis met zijn opa en vader, dwars door de woestijn van Egypte.

En de vakantie wordt alleen maar erger als zijn vader en opa vertellen hoe zij ieder op hun eigen manier problemen met vrouwen hebben gehad. Deze vakantie kan niet gezellig worden…

Schrijver Edward van de Vendel is bij menig mens een erg geliefde schrijver. In 1996 start zijn carrière met het boek Betrap Me!. Niet lang daarna zouden velen boeken verschijnen met de naam Edward van de Vendel op de kaft. Pas in 2006 kwam het boek Een verhaal met een tong uit.

Een verhaal met een tong van Edward van de Vendel, is een boek vol met verhalen over problemen met vrouwen. De hoofdpersoon in het boek, Dimmi, is zo goed uitgewerkt, dat je hem helemaal voor je ziet. Dit heeft Van De Vendel heel goed gedaan.

Ten tweede is het boek modern geschreven. Het taalgebruik is van deze tijd en er wordt weinig ouderwets gesproken.

Als laatst wordt er in het boek gebruik gemaakt van flashbacks. De tijd waarin het geschreven is nog steeds wel in het heden, maar door die flashbacks, krijg je soms ook het idee dat het zich in een andere tijd afspeelt. De afwisseling tussen verleden en heden is erg goed gevormd door schrijver Edward van de Vendel.

Zoals ik al zei, is het hoofdpersonage heel goed uitgewerkt. Je krijgt heel goed een beeld van wat voor een soort jongen Dimmi is. Het is een zelfverzekerde en spontane jongen. En toch heeft hij ook iets mysterieus. Het idee wordt opgewekt dat hij een geheim bij zich draagt. Daarnaast krijg je niet alle informatie in een keer. Na elk hoofdstuk weet je weer iets meer over Dimmi. Zo voorkom je dat alles weer in no-time bent vergeten. Het verdelen van de informatie over een persoon zorgt ervoor dat je nieuwsgierig blijft. Zo wil je blijven lezen en blijven lezen. Dit wordt goed weergegeven met de eerste zin van het boek: “Er zat een propeller in mijn hoofd. Het maalde daarboven.” Je wilt een verklaring krijgen waarom het dan zo maalde daarboven en of dat altijd het geval is.

Ten tweede is het boek modern geschreven. Het taalgebruik is van deze tijd en dat leest lekker door. Daarnaast worden er weinig ouderwetse, ietwat moeilijke woorden gebruikt. Doordat Van De Vendel meteen modern schrijft, ben je meteen geboeid. Alleen al losse woorden als “Privé-accountant voor patsers”, “Bitter Sweet” en “kutzooi!” zorgen ervoor dat het boek je niet gaat vervelen. Daarnaast houden zinnen als “ik had vijf blikkies Red Bull op, dus ik ging maar door” en “Ik las haar sms’je: Ik heb nog nooit Kersencola op. Kappen nu 4ever” het boek luchtig en aantrekkelijk.

Het moderne taalgebruik is ideaal voor beginnende roman lezers. Maar ook voor roman lezers die ander taalgebruik gewend zijn is het naar mijn mening een leuke openbaring.

Als laatst gebruikt de schrijver van het boek flashbacks. Deze worden gebruikt op het moment dat de vader en de opa van Dimmi vertellen over wat voor een problemen zij hebben gehad met vrouwen. Het zorgt voor afwisseling in heden en verleden. Ondanks dat er maar drie flashbacks in het hele boek voorkomen, beslaat het toch minstens een derde van het boek. Naast dat het een verleden in het boek brengt, functioneren de flashbacks ook als extra, kleine verhaaltjes door het boek heen. Dat is erg leuk gedaan, want ondanks dat het andere verhalen zijn, ben je toch nog steeds bezig met het lezen van het “echte” verhaal. De manier waarop Van De Vendel het overzichtelijk en verrassend houdt, is formidabel. Hij heeft ervoor gezorgd dat het boek wel een geheel blijft, maar waar wel duidelijk aparte stukken in zitten.

Een verhaal met een tong van schrijver Edward van de Vendel is een boek dat iedereen kan lezen. Het heeft interessante personages zoals de hoofdpersoon Dimmi. Het heeft aparte, goed gebruikte, flashbacks waardoor er afwisseling tussen verleden en heden is. En als laatst gebruikt Van De Vendel moderne woorden en uitspraken: Kortom, Een verhaal met een tong is een echte aanrader.

Balansverslag ‘15-’16

Elk jaar lees ik weer nieuwe boeken. Dit jaar ook weer. Ik heb geleerd dat je gewoon aan een boek moet beginnen en zonder mening erin moeten stappen. Als lezer ben ik niet veranderd. Ik lees nog steeds tergend langzaam en het is ook nog steeds niet mijn grootste hobby. Echter ben ik wel boeken meer gaan waarderen.

Het leukste boek van dit jaar was zeker Het Duel van Joost Zwagerman. Het zat vol spanning en had een modern onderwerp.

Moderne onderwerpen spreken me aan. Het is wat interessanter dan oude onderwerpen, wat daar kan ik moeilijk een mening over vormen.

Mijn huidige favoriete boek is niet veranderd. Dat is nog steeds Nooit Ziek Geweest van Nico Dijkshoorn. Het is een hilarisch boek met een heel serieus onderwerp. Ik kan dat boek blijven lezen. Het is zó geweldig.

Afgelopen jaar heb ik niet een bepaald genre gelezen. Zoals ik al zei, ben ik gewoon zonder mening aan een boek begonnen en dan zou ik wel zien of ik het wat vond.

Ik had mij voorgenomen de Vloek van Polyfemos te lezen, maar dat is niet gelukt. Ik kon er geen tijd voor vrijmaken en het was niet speciaal nodig. Dat boek staat wel nog steeds op mijn verlanglijstje en ik ben het van plan komend jaar te gaan lezen.

Voor zijn ogen zag hij gebeuren wat nog niet was gebeurd en op datzelfde ogenblik al gebeurd leek te zijn: zijn hand, de vuist, het canvas.

Museumdirecteur Jelmer Verhooff gaat in het modern geschreven boek, het Duel van Joost Zwagerman, achter het pronkstuk van zijn museum aan. Het wordt een zoektocht naar het schilderij genaamd Untitled No. 18

Het Duel is een lekker vlot geschreven boek vol spanning. Het moderne onderwerp en de moderne schrijfstijl is helemaal van deze tijd. Een echte aanrader!

HET LIED DER DWAZE BIJEN

Een geur van hooger honing verbitterde de bloemen, een geur van hooger honing verdreef ons uit de woning.

Die geur en een zacht zoemen in het azuur bevrozen, die geur en een zacht zoemen, een steeds herhaald niet-noemen,

ried ons, ach roekeloozen, de tuinen op te geven, riep ons, ach roekeloozen naar raadselige rozen.

Ver van ons volk en leven zijn wij naar avonturen ver van ons volk en leven jubelend voortgedreven.

Niemand kan van nature zijn hartstocht onderbreken, niemand kan van nature in lijve den dood verduren.

Steeds heviger bezweken, steeds helderder doorschenen, steeds heviger bezweken naar het ontwijkend teeken,

stegen wij en verdwenen, ontvoerd, ontlijfd, ontzworven, stegen wij en verdwenen als glinsteringen henen. --

Het sneeuwt, wij zijn gestorven, wij dwarrelen naar beneden. Het sneeuwt, wij zijn gestorven, het sneeuwt tusschen de korven.

leuk bijtje voor het lied der dwaze bijen

PENALTYKILLER

“Fûûût!” , de 119e minuut wordt hervat. De finale van de Champions League. Het staat nog steeds 1-1. We kunnen niet door de ijzersterke Ajax-verdediging breken. Terwijl de 121e minuut ingaat laat de 4e official het cijfer 2 zien. Ik denk bij mezelf: “Nog anderhalve minuut, dan moet ik shinen.” Als we daar weten te komen winnen we. Van de dertig pena’s heeft Ajax, en tevens Nederlands, keeper Jasper Cillessen er geen gehouden.

“Fûûût!” Klaar. Penalty’s. Elf meter schieten. Ik weet dat ik nu moet vlammen. Robert komt naar me toe en zegt: “Just keep calm. You know what we talked about, aye?” Klaassen legt op dat moment de bal op de stip. “Fûûût!” “Tssschh!” Links van me hoor ik de bal in het net vliegen. Dan moet Robert. Ik geef hem de aanwijzing de bal links te schieten. Koel als hij is, schiet hij hem strak in de linker hoek. Ik weet dat Milik nu de penalty zal nemen. Ik kies voor links. 2 seconden later zie ik de bal in de rechter hoek liggen. Ik baal van mezelf. Ik heb nu nog steeds nog geen bal gepakt. Maar Cillessen ook niet, Arjen schoot ‘m zojuist hard, maar niet geheel onhoudbaar, door het midden.

Dan legt Gudelj de bal op de stip. Ik kies weer voor links. “Pats!” Ik hoor de bal tegen mijn handschoen knallen. Ik sta op en joel het publiek achter me op. De vreugde die ik voel is onbeschrijflijk. Maar ook weet ik in mijn achterhoofd dat ik nog niet gewonnen heb. Ik moet me nog steeds focussen en mijn best penaltyreeks ooit keepen. Dan zijn wij weer aan de beurt. Mario schiet de bal, zoals ik met hem had afgesproken, à la Panenca het doel in. Hij loopt naar mij toe, geeft me een knuffel en wenst me succes.

Ik zie aan het standbeen van El Ghazi, die de bal op elf meter heeft gelegd, dat hij hem in de rechter hoek rost.

En ja, weer gelijk. Mijn handen doen pijn van die harde knal van El Ghazi, maar daar kan ik nu niet aan denken. Ik sta te trillen op mijn benen. Het is een mix van blijdschap en zenuwen. Als Jerôme deze penalty scoort, zijn we kampioen. Ik hou mijn adem in. 1 stap. 2 stappen. Hij begint nu vaart te maken. Hij raakt de bal met zijn wreef en… mist. Het publiek is stil. Maar nu kan ik pas echt laten zien wat ik kan. Deze houden, en ik ben de held van het jaar. Er schieten meerdere gedachten door mijn hoofd.

Ik denk aan mijn oma, die ik tijdens de wedstrijd in vak 107 heb zien zitten. Ik denk aan het brood dat mijn opa bakte, hoe ik dat in de F-pupillen voor de wedstrijd naar binnen werkte. Ik denk aan mijn opa, die vanuit het ziekenhuis de wedstrijd volgt. Mijn broer, en tevens beste vriend, vergeet ik niet. 4 uur voor de wedstrijd heb ik nog een potje FIFA gespeeld. En als laatst dacht ik nog aan mijn ouders. Ik voel me schuldig dat ik ze nooit heb bedankt voor alle steun. Ze hebben volgens mij nog nooit een wedstrijd van me gemist. Ze zijn mijn allergrootste fans. En ook de enige fans die mij gezien hebben, die geen handtekening hebben gevraagd. Ik haal mezelf weer terug naar de wedstrijd. Ik concentreer me weer. Ik lach in mezelf, alleen ik krijg het voor elkaar op zulke momenten aan dat soort dingen te denken.

De bal wordt op de stip gelegd. Van der Hoorn neemt een aanloop. Hij schiet, ik doe een stap naar voren en zweef naar de rechter hoek. Mijn voet raakt de bal. Hij vliegt het 16 meter gebied uit. Het publiek begint te juichen. Mijn hart bonst in mijn keel. Het hele stadion staat op springen en het hele team sprint op me af. Nu weet ik en hoor ik om me heen: “Wir sind die Europameister, gewinner der Champions League!”

Gelezen boeken 14-15

-Het verzoek

-Het Lam - Jannie Regnerus

-Nooit Ziek Geweest - Nico Dijkshoorn

-Donald Duck nr. 165 - Meneer D. Duck

Boekverslag Nooit Ziek Geweest

Eruit! Eruit! Ik zeg verdomme eruit! In dit land eten ze verdomme vis en geen vlees, dan eet je dus ook vis! En als je het vindt smaken naar rubber heb je gewoon pech.’ Dit klinkt natuurlijk niet als een sympathieke vent, meer als een of andere zak. Integendeel, als je het van een andere kant bekijkt is het een fijne vorm van sympathie die Klaas heeft. Zo gaat hij bijvoorbeeld elke dag met kleinzoon Marlon naar de zandbak. Nooit ziek geweest van Nico Dijkshoorn is een spetterend en verassend boek. Ik vind het een klassieker, als het om personages gaat. Neem bijvoorbeeld Klaas Dijkshoorn, vader van Nico, Stefan en Bas, hij is een grappenmaker. Hij is ludiek, maar ook iemand die soms te ver gaat. Als Klaas een grap uithaalt met de kleine Nico en langs het voetbalveld nadoet hoe zijn zoon door de kamer hinkelt door de stress, gaat hij te ver. Maar Klaas is een vader die echt geeft om zijn gezin. Hij zou nooit zijn zoon opzettelijk voor schut zetten. Klaas is iemand die streeft naar het beste , ook voor zijn zonen. Hij heeft zonder succes geprobeerd een befaamd honkballer van Nico te maken. Ook is Klaas loyaal, hij zal zijn vrienden en familie nooit verraden, bedrog, zo noemt hij het.

Klaas maakt grappen, goeie, doordachte grappen. Hij krijgt er altijd mensen mee aan het lachen. Ook zijn kinderen. Ook al gaat hij soms te ver, dat maakt Klaas , de persoon die hij is. Als er een vriend van zijn vrouw Nel terugkomt van de Bahama’s en een flutcadeau meeneemt, zeg hij het volgende: “Dan ben je toch echt een klootzak hoor, zit je twee jaar op de Bahama’s niks te doen, en dan neem je zoiets mee.” Hij vertelt dit vol trots. Natuurlijk moet iedereen hard lachen.

Ten tweede is Klaas ongelooflijk loyaal. Niet alleen aan personen, nee, ook aan zijn favoriete Chinees. Hij heeft er een vaste tafel, iedereen die daar werkt kent hem, vertelt hij altijd. “Het is de beste, dat weet ik zeker. Als je daar geen Chinees haalt, ben je gek”. Ook aan zijn vrouw is Klaas heel loyaal. Alleen wanneer zijn dementie parten gaat spelen, gaat het fout. Maar zelfs dan nog, toont Klaas zijn loyaliteit tegenover zijn vrouw.

Tenslotte Klaas is een vader die van zijn zonen het best mogelijke wil maken. Met succes: Stefan en Bas zijn professioneel honkballers, Nico is bekend schrijver en dichter. Klaas heeft het ver geschopt als vader. Daarom is hij ook trots op het resultaat, altijd schept hij op over zijn zonen.

Klaas is op het eerste oog een norse, arrogante eikel, maar als je hem beter leert kennen, merk je dat het een goeie gozer is. Klaas is een vader die zijn zonen het beste gunt. Hij is loyaal aan ze, en maakt ze aan het lachen. Hij streeft altijd naar het beste, ook in zijn relatie. Ook al zou je het niet meteen voor ogen hebben.

Leesautobiografie van Yannick Meerbothe

Van kinds af aan heb ik niet echt van boeken gehouden. Maar toch zijn er een paar boeken die ik écht leuk vind. Sap de aardwortel van Marc Taminiouvond ik geweldig. Het ging over Sap, een groen klein vrouwtje, die heel goed met de natuur bevriend was. Rudi de Raket vond ik ook geweldig. Heerlijk dat geluid als hij op steeg, een geweldig hard geluid! Dat klopt trouwens wel want ik houd van feesten en ook van harde muziek. Ook hield ik van boeken met geluiden of boeken met vormpjes die steeds bleven en daardoor steeds hoger werden. Van knisperboekjes heb ik nooit gehouden, ik vond ze irritant.

Van groep 1 tot en met groep 3 ben ik voorgelezen uit Pinkeltje van Dick Laan.

Dit gaat over een Pinkeltje, en soort kabouter, die allemaal avonturen beleeft. Op een of andere manier vond ik ze gezellig. Ik voelde als ze me werden voorgelezen blij.

Een paar boeken uit de serie zijn: Pinkeltje en de autoraket, Pinkeltje en de flonkersteen of pinkeltje en het grote huis .Ik vond ze fantastisch. Pinkeltje en de autoraket was mijn favoriete boek uit de serie van Pinkeltje. In die tijd las ik zelf poep op je neus. Ik weet niet meer waar dat boek over ging. Waarschijnlijk vond ik het niet zo bijzonder. Ook las ik in groep 3 boeken waarmee je leerde lezen. Wat ik niet nodig had want ik was al best heel ver met mijn ontwikkeling qua lezen. Voor de rest van mijn basisschool carrière heb ik boeken van school gelezen, zoals De Wraak van het Spruitje. Ik vond in die tijd de boekenserie Waanzinnig om te weten heel leuk. Met boeken als Kriebelige Kruipertjes , Waanzinnige Wetenschap, Die Gave Grieken en, Grappige, Grillige en Geniale Getallen, heb ik mij op de basisschool heel goed vermaakt.

Uiteraard heb ik ook een paar boeken thuis gelezen. Artemis Fowl is daar een van. Een boek over een twaalf jarig meesterbrein. Ook vind ik Het leven van een loser hilarisch. Over Bram die naar de middelbare school gaat en hilarische dingen beleeft. Er zijn zes boeken van deze serie. De grijze Jager van John Flannagan vind ik heel goed.Dit boek gaat over de vijftienjarige Will, een wees die graag op de vechtacademie wil. Maar Will wordt door een grijze jager uitgekozen dit komt door zijn snelheid, behendigheid, vindingrijkheid en kortweg door zijn talent. Samen met zijn vriend Arnaut en zijn leermeester Halt vecht hij tegen het kwaad.

Eigenschappen die ik op de basisschool belangrijk vond was dat het makkelijk was. Daar geef ik nu niks meer om. Nu wil ik dat de boeken lekker vlot lezen te zijn, er een echte verhaallijn in zit, en dat de boeken grappig, spannend of avontuurlijk zijn. Wat ik wel vond op de basisschool, was dat de boeken spannend moesten zijn. Dat heb ik nu nog steeds. Alleen dan met wat extra’s!

Op het voortgezet onderwijs heb ik nog niet heel veel gelezen, eigenlijk ben ik nu in mijn boeken op het voortgezet onderwijs bezig. Nooit ziek geweest van Nico Dijkshoorn.

Over Nico en zijn vader die geestelijk ziek is. Het is hilarisch, zielig maar het toont vooral aan hoe erg het is als iemand geestelijk ziek is. Joep de Rijk heeft mij het boek “voorgesteld” en ik was meteen van plan om het te gaan lezen. Boeken die me niet zo aanspreken zijn boeken die heel langzaam tot de kern van het boek komen. Of gewoon totaal geen kern hebben. Soms erger ik me daar erg aan.

Nu ben ik nieuwsgierig naar realistische boeken. Boeken die niet zo kinderlijk zijn.

Boeken over mythes vind ik ook heel interessant. Die ook weer realistisch zijn. Nou ja soms niet echt natuurlijk, want ik geloof er niet in dat een of andere vrouw in een spin verandert (de mythe van Arachne).

Een boek dat ik dit jaar wil gaan lezen is de vloek van polyfemos.

Voor de rest zie ik wel wat er op mijn pad komt. Maar, wees niet te enthousiast want zoals ik al zei in het begin, ik ben niet een echte leesfanaat.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Blog van Yannick