Şahsım adına şunları söyleyebilirim sanırım: Arafta kalmış bir terzi, meraklı bir paronoyak, suya yazmayı seven katip, kimine göre enteresan, kimine göre sıradan, kimine göre ise düz bir adam. Elinden geldiğince yeşil ve mavi. Beyaza gönüllü olmasına rağmen siyah. Ve evet ironiden, kelime oyunlarından, sembollerden hoşlanırım. Sayfayı ziyaret eden veya takip etmek gibi düşüncesi olanlar için de şunları söyleyebilirim: Bu sayfada birbiri ile uyumlu paylaşımlar olmayacaktır ama olabilir de. Demem o ki, paylaşım yaparken herhangi bir kriterim yok. Sayfanın bir paylaşım teması da yok. Aslında bu sayfaya başlarken tamamen kendim için, gelecekte bakıp hatırlamak istediğim şeyleri kaydetmek istemiştim. (Anlayacağın o ki sayın okur, tamamiyle bencil amaçlarla kurulmuş bir sayfadasın.) Ancak gelin görün ki tumblr umduğumdan daha farklı bir yer çıktı. Durum bu olunca ben de günlük tumblr akışı içinde hoşuma giden şeyleri de reblog yapmaya başladım. Tumblr'a başlarken kendime ait yazılar-karalamalar-dizeleri de burada kayıt altına almak istemiştim. Ancak hayat şartları öyle bir duruma geldi ki üretemedim. Bu kadar değişken, ani iniş ve çıkışları olan, ruhumu bunaltan bir ortamı ilhamım kaldıramadı ve beni terk etti, alacağı olsun. Nasılsa bir ilham gider, bin ilham gelir! (keşke öyle olsa :) ) Muhabbetle kalın. Bu arada, sevdim seni tumblr! (2012)
ARALIK KAPI
Bu dünya bir kuyu, havasız çömlek
Daralıyorum!
Kelime, mânayı boğan bir gömlek
Paralıyorum!
Allah ismi varken lügat ne demek
Karalıyorum!
Kapımı, buyursun diye o melek
Aralıyorum!
Kahpe felek ne söyleyim ben sana
Bilemedim fırsatını fendini
İki damla suyun vermedin bana
Zalım felek değirmenin döndü mü
Kara bulut oldu sanki başımdan
Ettin beni yarenimden eşimden
Değirmen döndürdün gözüm yaşından
Döne döne nöbet bize geldi mi
İşte ben gidiyom kal senin olsun
Yüce dağdan aşan yol senin olsun
Büsbütün dünya al senin olsun
Zalım felek istediğin oldu mu
Ne iş tutsam el uzattın işime
Zehir kattın ekmeğime aşıma
Her fırsatta vurdun benim başıma
Şu dünyada garip yüzüm güldü mü
‘’Değirmen döndürdün gözüm yaşından’’ şu ifadenin güzelliğine bakar mısınız? Garipliğin kitabı demek böyle böyle yazılmış...
Abdullah b. Utbe radıyallahu anhten şöyle demiştir: “Ömer b. Hattab radıyallahu anhı şöyle derken işittim: ‘Rasulullah aleyhissalatu vesselam döneminde insanlar inen vahiyle kontrol edilirlerdi. Şimdi ise artık vahiy kesilmiştir. Biz, sizi ancak bize görünen amellerinize göre yargılayabiliriz. Kim bize iyi şeyler gösterirse ona güvenir yaklaşırız. Niyetini bilmek bizim işimiz değildir. Niyeti konusunda onu Allah hesaba çeker. Kim bize kötü bir şey gösterirse ona güvenmeyiz. Niyetinin aslında iyi olduğunu söylese bile onu doğru görmeyiz/ona inanmayız.’”
Bilmek ve bilmemek bazen mutluluk, bazense ızdırap kaynağıdır. Halbuki bilmekten ne çok keyif alırım ve bunu pek çok şeye değişmem, ama yeri geldiğindeyse nasıl bir elem sebebidir; içim daralır, bunalırım, beynim karıncalanır, kara delikler çıkar dört bir yandan alıp götürür aydınlıklarımı... Sanırım kaldıramıyorum bazı şeyleri, böyle zamanlarda tam bir cahil olmak istiyorum, belki bu yüzdendir bir takım umursamazlıklarımın sebebi, belki de... Cahillikten ve bilmemektense can havliyle kaçar gibi kaçarım, tiksinirim, katlanamam o acziyete, her şeyi bilmek isterim, sınırsız ilim isterim, hiç kör nokta kalmasın her yer aydınlık olsun isterim... Yine bir -ama- var burada ve yine karşıtlar; zaman olur da öyle bir an gelir ki 'keşke bilmeseydim' derim, öğrendiğim güne lanet ederim, cahil olmanın aslında ne büyük bir mutluluk kaynağı olduğundan dem vururum, yanında getirdiği tembelleşmenin kolaylığı ve yorucu olmayışı da cabası.
Soğuğun da sıcak kadar yakıcı olması gibi nice zıt kavramların aynı noktada buluştuğu, ruh ve beden gibi zıtlıkların bir arada bulunmasıyla hayatta olan insanın geçici süreliğine hapsedildiği, küçük ama bir o kadar da büyük bir dünyada, ölümlü ama bir yerden sonra sonsuz hayata sahip olan ademoğlunun nice garip halleri keşfetmekle biter mi? Öğrenmek ve bilmek ne büyük bir haz, bilgiyi taşımaksa ne büyük bi ağırlık. Umarım bu tahterevelli dünyada dengeyi sağlayanlardan oluruz. Allah ağırlığını kaldıramayacağımız yükler vermesin, edindiğimiz her bilginin yükünü layıkıyla taşımayı bizlere lütfetsin.
Oğuz Atay tam manasıyla HAKLI! Bu cahil kafamla dahi yıllardır aklımda olan ancak tabi ki yazar kadar iyi dillendiremediğim mevzudur bu. Domuzlar gibi çamurun ortasında doğup, bu pislikte yaşamaya devam ettiğimiz için ‘çok güzel yaşayıp gittiğimizi sanıyoruz’. Yakın çevremizin bizden farkı olmadığından durumu idrak edermiyoruz, uzak çevremizde ise iletişim kanalları vasıtasıyla gördüğümüz farklılıklara o kadar kibirle bakıyoruz ki -bu zaten bizim yörenin insanlarının fabrika çıkış ayarlarında en yüksek seviyeye sahip özelliklerden biridir- mesela Hindistan’ı görüp ‘İngiliz sömürüsü döneminde adamlara ne eziyetler etmişler, düşünememeleri için her alçaklığı uygulamışlar, isyan etmesinler diye isyanı asla akla getiremeyecekleri hallere düşürmüşler... vahh vahh!’ deriz, halbuki dönüp kendi acınası halimizi asla görmeyiz, MEB’in temel öğretilerine göre biz zaten dünyadaki tek korunmuş ülkeyiz, kötülüklere karşı dokunulmazız ve standart insanların hepsinden daha temiz ve daha uygarız. Bir diğer örnek olarak koskoca Afrika kıtasına bakıp, sadece lokal bazı bölgelerinde bulunan sefaleti görüp kendi ülkemizin hatırı sayılır miktardaki bölgelerinde bulunan müthiş sefaleti veya kendi içinde bulunduğumuz yoksulluk sınırının altında yaşantımızı asla görmeyiz, veyahut başka ülkelerin kendi insanlarına karşı uyguladığı baskıyı, katliamı, ölümü görürüz de kendi ülkemize hiç bakmayız, zaten bizim ülkemizde böyle şeyler olmaz!
Oğuz Bey bu yazıyı 1970′te kaleme almış; muhtemelen bu yazı o gün kendisine ilham olmadı, yıllardır biriktirdikleriyle meydana geldi. Kaldı ki Oğuz Atay’dan çok daha önce insanlarımızın içinde bulunduğu duruma isyan eden pek çok aydınımız var ki bunlar Osmanlı devletinde yaşamış yazarlar. Bu açıdan bakıldığında git gide çürüyen ve çürüdükçe körleşen, körleştikçe kibirlenen bununla aynı oranda mutlu olan insancıklar toplumuyuz. Uzun yıllardır istikrarını sürdüren kepazeliğimiz bir gün son bulur mu? Allah sonumuzu hayretsin.
Neşet Ertaş - Eğer Benim İle Gitmek İstersen [1963-Plak]
Sözler: Karacaoğlan
İnsanın ömründen ömür götüren, paralel evrenler arasında tura çıkaran, fizik ve müzik kurallarını altüst eden, vücudun kimyasında envai çeşit değişikliklere yol açan, bilinçaltı çorbasını fokurdatan, Allah yazana da söyleyene de rahmet etsin dedirten, beni benden alan türkü!
#NeşetErtaş
#NeşeDertAşk demişken; Devlet Tiyatrolarına sonsuz teşekkür ederim, hem bu olağanüstü güzel tag için, hem de ustayı tiyatroya aktardıkları için. Garibe devletin sahip çıkması beni çok duygulandırdı. Oyunun sahneye konmasını dört gözle bekliyorum. İnşallah oyun beklentilerimin üstünde olur ve salonlar hınca hınç dolar. Bir sanatçı kolay yetişmiyor yeni nesiller bunu görmeli, popüler kültürün getirdiği her soytarıya sanatçı denilmemesi gerektiğini bilmeli.
Eskiden insanlar isim edinebilmek için kendilerini kanıtlarlarmış. Şimdiyse iş sahibi olabilmek için kendinizi kanıtlamanız gerekiyor.
Çağlar değişse de insanlık değişmiyor.
''Herşeyleri bilmekle hiçbişeyi bilmemek aynı şey, odun gibi oluyon. Onun için, çok fazla kurcalamayacaksın meseleleri. Eninde sonunda ölecek birisinin bu dünyanın derdini çözmesine imkan yok.''
romaincrisis
blakekathryn
izzy806
titsay
vaporwave
prguitarman
theartofmadeline
tangentwithtanner
andulkaphoto
ellievsbear
