fikirler uçup gider @arjantinkarincasi - Tumblr Blog

Tanrıyı oynamak, Yoktan var etmeye çalışır gibi Tüm şansları ve tüm gerçekleri Elimde biraz duman Kalbimde biraz ateş Efkarlı bir gün gibi Mazideki bütün soluklarım Dün gibi hatırlarım Derimdeki kokunu Güneş gibi doğardı ciğerlerime Şimdiyse üstümde kocaman bulutlar En siyahından.

5 yıllık hesabın içine nasıl edilir sorusunun yanıtını çok uzaklarda aramayın.

Bekleye bekleye saçmalamaya başladım.

Burası da olmasa nereye kusacaktık biz?

Sen iki gün uykusuz, telefonun başında mesaj bekle, o görüldü bile yapmasın. Ne hoş yaratıklarsınız ya siz.

Gündüzü, geceyle sabote etmek istiyorum.

Uykusuz gecenin suçluları, görseler keşke halimizi. Acıyarak değil ama severek.

Son beş aydır her gün rüyana mı giriyorum? Çünkü bir kızılderili inanışına göre uykusuz kaldığımız gecelerin sebebi, başkasının rüyasında uyanık olmakmış.

heraclesw-deactivated20220825

geceler kadar karanlık gözleri vardı

bazenkusuyorumben

izini kazıdım tırnaklarımın içi kan dolu, aydan bir parça gibi emdim derisini. ışıldayan her şeyin karanlıkta belli olduğu gibi, gece geldim ben de sana.

uzaylilargercek-deactivated2017

eyvahblues

o kadar çok insan kokusu birbirine karışmıştı-ki aradığımız o insanı bir türlü bulamıyorduk. o kadar çok insan sesi birbiri ile iç içe geçmişti-ki seslensek dahi bir türlü duyulmuyorduk. o kadar çok insan bedeni dolanıp duruyordu-ki sanki aradığımız yolu bulamamamız adına bir duvardılar. kulaklarımız o kadar gereksiz sesleri işitiyordu-ki sağlıklı rüyalar dahi görememeye başladık. ve o kadar çok insan birbirine dokunuyordu-ki artık kime dokunacağımızı dahi bilmiyorduk. hislerimizden arındırılmış, kelimeler ile kandırılmıştık. yaşımız gençti, huzurumuz çocukluğumuzda yerle bir edilmişti. gittikçe üreyen insanlar, artık iç içe geçmeye başlamışlardı. bir korku seziyorduk. bir gerginlik seziyorduk. caddeler tıklım tıklım doluydu. fakat kimse birbirinin suratına dahi bakmıyordu. kokular birbiri ile iç içe geçmişti. gürültü kaçınılmazdı. omuzlardan sıyrılmadan yürüyebilmek imkansızdı. önümüz arkamız, sağımız ve solumuz koca bir duvardı. kulaklarımız yıpranmaya mahkum edilmiş, rüyalarımız gasp edilmişti. birbirimizi göremiyorduk. birbirimize dokunamıyorduk. fakat yine de arıyorduk birbirimizi. gözlerimizi aynı anda bir ormanın içinde kapatsak, bu yeterliydi. fakat yürümeye devam ediyorduk. kapılarımızı kilitlemeye, yorganımızı kafamıza kadar örtmeye devam ediyorduk. işte bu nokta da yaşama tutunmak için bir ışıltı belirdi. onun ismi ‘sanat’tı. fakat ‘sanat’ın çoktan öldüğü konuşuluyordu.

Telefon başında mesaj beklemek kadar kötüsü yok. Özellikle aşık olduğunuz tek insanla geçmişte dönüşü olmayan hatalar yapıp, yıllar sonra konuşmaya çalışıyorsanız. Ve yarın okula gitmek zorundayken ve okulunuzun yeri çok ciddi bombalanma riski taşıyorken ve aşık olduğunuz insan kanserken. Çok zor.