In a deep space...

Paylaşımlarım kendi yazdıklarımdır.

[ashesofhope-blog]

Birkaç damla mürekkep düştü kalemimden kağıda. Onlar yalnızca birkaç kelime gördüler. Ben ise acılarımı.

[ashesofhope-blog]

Büyüyorum. Her gece kafamı yastığıma koyduğumda kurduğum hayallerimle değil, başedemediğim bu boşluktan dolayı akan gözyaşlarımla büyüyorum...

[ashesofhope-blog]

Dilimin ucunda milyonlarca kelime ama gel gör ki satırlarım bomboş. En kötüsü de bu değil miydi? Yazamayacak kadar boş olmak...

[ashesofhope-blog]

Siz bayım bu kadar yakınken bana aslında nasıl uzaksınız bir o kadar? İçimdeyken, sol yanımdayken, bir parçamken uzandığımda neden dokunamıyor ellerim? Kendimi yokladığımda biliyorum orda olacaksınız fakat nedendir gözlerimin her açıp kapandığında boşluğu görmesi? Oysa bir uyku kadar da yakınsınız bana. Ama şu sıralar uyku da sakınıyor kendini benden sanki. Siz bayım bu kadar içimdeyken benim nasıl uzak olabiliyorsunuz bu kadar?

[ashesofhope-blog]

Başını yakalayamadığım ama sonuna da yetişemediğim bir hiçliğin ortasındayım. Bir şeyler akıp gidiyor. Zaman desen, ona zaten söz geçmiyor. Yaşıyorum gibi göründüğüm bu hayatı ne kadar yaşayamadığımı yalnızca kalbim biliyor ama o da çok yorulmuş duyuramıyor kimselere sesini. Bir bant misali ben de akıp gidiyorum diğer her şeyle bilmiyorum nerde saracağımı...

[ashesofhope-blog]

İçimde öyle çığlıklar var ki yankısı kalbimi acıtıyor...

[ashesofhope-blog]

Cidden nasıl yaşanır bilmiyorum...

[ashesofhope-blog]

Zamanla geçer demişlerdi. Hiçbir şey geçmiyormuş, geçen yalnızca zaman oluyormuş...

[ashesofhope-blog]

Boş bakan gözler,

Derin derin iç çekişler…

Oturmuşum gecenin en karanlık kıyısına

Sığınmışım en karanlık tarafıma

Artık sustu tüm acılar

İçimde yanan yalnızca umutlar

Şimdi buğulu bir camın ardından izliyorum kendimi

Sanki ben,ben değilmişim gibi…

[ashesofhope-blog]

Gece kimi zaman kusurlara merhem kimi zaman yaralara en ağır elem...

[ashesofhope-blog]

Ya artık şarkılar da yetmiyorsa...

[ashesofhope-blog]

Zaman yaralara merhem değil yaranın ta kendisidir. Acısı geçse de izi kalır...

[ashesofhope-blog]

Ve bazen en hareketli şarkıda bile kendi hüznünü bulursun...

[ashesofhope-blog]

Ben imkansıza inanırım. Bazı şeyler imkansızdır işte, sadece olmazlar...

[ashesofhope-blog]

Peki sen hiç " Allah'ım nolur acısın. Bu boşluğa dayanamıyorum." diye dua ettin mi?

[ashesofhope-blog]

Söylesenize ben mi iyi oyuncuyum yoksa siz mi fazla körsünüz?

[ashesofhope-blog]

Çok yalnız kaldım ben. Hep tek ağladım, kimse ağladığımı görmesin diye. Kafamı yastıklara bastırıp ağladım, hıçkırıklarım duyulmasın diye. Ve ben nefes bile alamadım, kimse sesimi duymasın diye. Hatta bazen o kadar acı çektim ki saçlarımı çeke çeke ağladım, sarılacak kimsem yok diye...