Bugün bir şey fark ettim. Bir yakınımızın annesi atak geçirdi. Ben "Ölecek mi?", "Bir şeyi var mı?" Diye düşünürken kadın normal gördü bu olayı. Sürekli atak geçiriyormuş annesi, bu yüzden atak geçirmesine alışmış. En kötüsü de işte bu : bir insanın kötüye alışması ve bunu çok normal görmesi , kötüye alışmayı siz bilir misiniz? Ben bilirim. İlk etapta zorlanırsınız kabullenemezsiniz: "hayır!" dersiniz. "Hayır,mümkün değil!", İkinci etapta: hâla umudunuz vardır ama bir şeyler tam oturmamıştır.Üçüncü etapta iseniz zaten tükenmişsinizdir. En zorudur her şeye alışmış ve umudunuzu kaybetmişsinizdir. "Ne olursa olsun olmayacak" diye düşünürsünüz ve en çok bu koyar : "OLMAMASI" Ne yaparsanız yapın olduramamanız ve pes edişiniz sizide sona sürükler ve bok çukurunun içindeki yerinizi alırsınız.
Olmayan umudunuzu geri getirmesi dileğiyle;
