Asia in Asia @asiainasia - Tumblr Blog

England

Nasza podróż dobiegła końca...Niestety, jesteśmy już z powrotem w Wielkiej Brytanii. Czas wrócić do rzeczywistości. Nasza działalność podróżnicza zostaje zawieszona na czas nie określony.

Dziękuję wszystkim, którzy śledzili naszą podróż za zainteresowanie i wsparcie ;)

To be continued…

Pamiętnik z Birmy

Dzień trzynasty i czternasty: 15.01 i 16.01 Inle Lake → Yangon

Tego dnia spędziliśmy bardzo leniwy poranek, zważywszy na fakt, ze wszyscy uczestnicy wczorajszej wycieczki mieli dolegliwości żołądkowe :) Nasz autobus był dopiero o 14.30 toteż mieliśmy mnóstwo czasu na odpoczynek.

Około 12.30 przyjechał po nas pick up by zabrać na na skrzyżowanie gdzie znajdował się przystanek. O 13.00 byliśmy na miejscu, więc mieliśmy 1,5 godziny czekania. Nie było tam żadnej poczekalni, tylko jakieś lokalne restauracyjki. Daniel postanowił zamówić herbatę, natomiast ja zostałam poinformowana przez kelnera, ze za kare nie mogę skorzystać z toalety, która jest tylko i wyłącznie dla klientów :) Rozbawiła mnie ta sytuacja, natomiast kelner był śmiertelnie poważny.

Około godziny 14.30 zaczęliśmy wypatrywać naszego autobusu, zresztą jak większość tutystow. Co chwila podjeżdżał jakiś autobus, a my co chwila chodziliśmy sprawdzać czy to nasz. Dodam, ze było to utrudnione, gdyż na bilecie i autobusie nie widniała żadna informacja ułatwiająca identyfikacje. Nawet jeżeli jakaś informacja widniała na autobusie, była ona po birmańsku, co wcale nie pomagało. W końcu po około 1,5 godziny zjawił się nasz autobus do którego żwawo ruszyliśmy :)

W Yangon byliśmy o 5 rano, ale poczuliśmy się jakbyśmy wrócili do miejsca, które dobrze już znamy.

Dzień piętnasty: 17.01 Yangon

umówiliśmy się na dzisiaj z Thiri, kobieta poznana naszego pierwszego dnia w Yangon. Chcieliśmy spędzić z nią ostatni dzień, zapytać o kilka rzeczy. Bardzo ucieszyła się z tego spotkania. Zabrała nas do klasztoru, który prowadzi sierociniec. W którym zostaliśmy obdarowani lokalna herbata najlepszej klasy. Nie mogę się nadziwić, jak ci ludzie, sami nie mając za wiele tak chętnie się wszystkim dzielą. I nie ma w tym nic fałszywego, nie chcą nic w zamian.

Spędziliśmy bardzo uroczy dzień, zostaliśmy obdarowani lokalnymi przyprawami i przekąskami na nasza jutrzejsza podroż. Nie wiedzieliśmy jak się zachować. Moment, kiedy musieliśmy się pożegnać był bardzo wzruszający.

Jutro wyjeżdżamy już z Birmy.

#Myanmar #Birma #Yangon

Pamiętnik z Birmy

Dzień jedenasty: 13.01 Inle Lake

Podróż z Kalaw do Inle Lake, czyli jakieś 40 mil, trwała jakieś 2 godziny, co jest nie najgorszym czasem, zważając na tutejsze drogi.

Poza tym, dość często narzekaliśmy na karaoke, grane zawsze, w każdym autobusie, na maksa po to b y pewnie kierowca nie zasnął w trakcie jazdy. W każdym kraju w jakim byliśmy podczas naszej podróży, było tak samo. Tym razem jednak nam się upiekło, więc zamiast karaoke mogliśmy słuchać plujących za okno pasażerów. Tak tak, to nie jest zwykle plucie, to jest takie plucie od serca :) . Tutejsi ludzie uwielbiają żuć czerwona pastę wymieszana z orzechem, zawinięta w liść, po czym wypluwać na chodnik. Och co to za okropieństwo widzieć ich czerwone uśmiechy. To jest jedna z rzeczy do której ciężko się przyzwyczaić

Oczywiście musieliśmy uiścić kolejną opłatę rządową w wysokości 5 $ za wejście do strefy jeziora Inle ( dodam, ze ani razu nie musieliśmy pokazywać nikomu tego biletu, tak samo było w przypadku Bagan). Byliśmy trochę zaskoczeni gdyż nasz przewodnik mówił o 3$, a my mamy wyliczone pieniądze co do grosza. No ale nie mieliśmy wyboru.

Po przyjeździe na miejsce okazało się, ze nasz znajomy z Yangon Austriak mieszka w tym samym hotelu. To takie dziwne wrażenie, gdy spotyka się tych samych ludzi, jak z dawno nie widzianym kolegą.

Po południu spacer po okolicznych wioskach, tkwiących do połowy w wodzie, obserwując kąpiące się bawoły, oraz przepiękne, otaczające nas z każdej strony góry.

Na jutro zaplanowaliśmy całodniową wycieczkę łódką po jeziorze.

Dzień dwunasty: 14.01 Inle Lake

Dzisiaj razem z 5 innymi osobami + przewodniczka z 4letnim synkiem wybraliśmy się na wycieczkę po jeziorze.

Nasz wyjazd rozpoczął się od ataku mew na nasza łódkę. W zasadzie był to zaplanowany czyn, chyba taka atrakcja turystyczna, gdyż nasza przewodniczka była dobrze wyposażona w suchy prowiant. Wyglądało to dosyć spektakularnie gdy chmara mew leciała tuz nad naszymi głowami, kilka osób miało zaszczyt zostać "naznaczonym" :)

Jezioro prezentowało się niesamowicie, z dwóch stron otoczone pasmami gór. Płynęliśmy dobre 2 godziny zanim dotarliśmy do wioski na jeziorze. To fascynujące jak ci ludzie żyją w takich miejscach, wszędzie poruszając się łódką. Widać kilkuletnich chłopców czy dziewczynki używające tych łódeczek z taka sprawnością, jakby się do tego urodziły. Przy okazji odwiedziliśmy rodzinne zakłady, produkujące ubrania z lotosu, przędąc w starym stylu, produkujące cygara ze specjalnej mieszani przypraw tytoniu a nawet suszonych owoców oraz zakład wyrabiający produkty ze srebra domowymi sposobami. Jak zwykle przy okazji takich wycieczek odwiedziliśmy kilka świątyń buddyjskich, jeden zakon w którym byliśmy jedynymi turystami i gdzie zaproponowano nam lunch. Oczywiście niegrzecznie byłoby odmówić, więc się zgodziliśmy, oferując skromna opłatę "co łaska" w zamian. Lunch był naprawdę bardzo smaczny, więc najedliśmy się do syta. Później kontynuowaliśmy nasza wyprawę do miejsca znanego z wielu zabytkowych świątyń. Wiem, ze może to zabrzmi bardzo źle, ale podczas naszej 5 miesięcznej wyprawy widzieliśmy ich setki, złote nie złote, z kamienia, z cegły itp. o złotych buddach nie wspominając, ze nie robiło to na nas wrażenia. Wracając stamtąd przechodziliśmy kolo wioski, w której kobiety znane są z noszenia obręczy na szyjach. Nie chcieliśmy tam wchodzić, gdyż słyszeliśmy wiele historii na ten temat. Ponieważ jest to duża atrakcja turystyczna, nadal kultywuje się to niebezpieczna tradycje, już kilkuletnie dziewczynki zmuszane są do noszenia pierwszych obręczy ( sama obręcz wazy nawet do 10 kg, deformuje kości, mięśnie szyi nie są w stanie utrzymać głowy bez obręczy, co zmusza do ich noszenia przez cale życie ). Poza tym kobiety te prezentowane są niczym w ludzkim zoo, ich wioska otoczona jest nawet płotem. Często turyści płacą im za zrobienie zdjęcia, zresztą nasza jedna pasażerka kupiła woreczek orzeszków ziemnych za horrendalną cenę tylko po to by zrobić zdjęcie. My widzieliśmy jedna z kobiet przechadzającą się nad rzeka, widocznie to było jej zadanie na dziś.

Jedną z ostatnich atrakcji tego dnia był zachód słońca, który mogliśmy obserwować w drodze powrotnej.

Cóż za wspaniały dzień. Niestety już jutro po południu mamy autobus powrotny do Yangon.

#Myanmar #Birma #Inle Lake

Pamiętnik z Birmy

Dzień dziewiąty: 11.01 Kalaw

Nasz autobus miał odebrać nas o 4:30 sprzed naszego hotelu. Wstaliśmy więc o 3:50 aby się spakować i przygotować do podroży. O 4:30 staliśmy przed brama tak jak nakazał nam pan sprzedający bilet. Było wyjątkowo zimno, co nas bardzo zaskoczyło, ponieważ w dzień panował niesamowity upal. Z naszego hotelu wynurzyła się jeszcze jedna, dobrze nam znana para polaków, których mieliśmy okazje spotkać w Mandalej. Okazało się ze jada tym samym autobusem co my. Tak więc czekaliśmy i czekaliśmy, zaczęła dochodzić szósta gdy wreszcie nasz autobus się pojawił. Zmarznięci na kość zajęliśmy przydzielone nam miejsca.

W autobusie wcale nie było cieplej, cały czas otwarte drzwi w tym nie pomagały. Nie minęła godzina kiedy kierowca się zatrzymał i poinformował nas, ze mamy teraz 30 minut na śniadanie. Wszyscy ochoczo rzucili się na herbatę i racuchy. Tak racuchy na śniadanie (wyjaśniając zawiłości kuchni birmańskiej, wszystko tutaj smażone jest w olbrzymiej ilości oleju,. Po powrocie będę musiała chyba przejść na jakąś nisko tłuszczową dietę :)

Takich przystanków było więcej, no bo jak inaczej. Po pierwsze muszą przecież co jakiś czas schłodzić silnik (polewając go woda). Po drugie podroż, która mogłaby trwać 3 lub 4 godziny musi trwać minimum 7, no bo nie wypada ;)

Do Kalaw dotarliśmy zatem o 14.30.

Dzień dziesiąty: 12.01 Kalaw

Wczorajszy dzień poświeciliśmy na odpoczynek. Tak więc dopiero dzisiaj mieliśmy okazje bliżej poznać miasto. Kalaw przypomina typowa górską miejscowość, tak więc po śniadaniu zorganizowaliśmy sobie treking po okolicznych wzgórzach. Na początku odwiedziliśmy zakon, z którego rozpościerał się piękny widok na cale miasto, a następnie dalej w gore, ścieżką która prowadziła do 3 świątyń umieszczonych na szczytach. Sama trasa oczarowała nas widokami, na szczycie zatem mogło być tylko jeszcze lepiej.

Wieczorem mieliśmy pożegnalne spotkanie z naszymi znajomymi, Lina i Flo. Nasze drogi się rozchodzą, my jutro jedziemy do Inle Lake, po czym wracamy do Yangon, natomiast oni zostaną dłużej w Kalaw a następnie udadzą się pieszo do Inle Lake. Nasz wieczór był bardzo udany, ale o 21:30 dano nam do zrozumienia, ze musimy już kończyć :) Po godzinie 22:00 cale miasto było prawie wymarłe.

#Myanmar #Birma #Kalaw

Pamiętnik z Birmy

Dzień siódmy i ósmy: 09.01 i 10.01 Bagan

Bagan to miasteczko znane z 4400 świątyń rozproszonych po całym jego terenie. Niektóre maja nawet 1000 lat. Cos na miarę Angkor Wat albo nawet lepiej. Zobaczenie ich wszystkich jest niemożliwe, chociaż można próbować. My za pomocą rowerów postanowiliśmy zobaczyć te najbardziej ciekawe. Sprawiało nam niesamowita frajdę odnajdowanie piaszczystych ścieżek prowadzących do jeszcze stojących świątyń lub ich ruin. Czuliśmy się trochę jak odkrywcy, może nawet jak Indiana Jones, gdyż często byliśmy jedynymi którzy w danym momencie byli w świątyni. Można było spokojnie poznawać jej wnętrza. Nie było żadnych zakazów ani nakazów, można było się wspinać, odkrywać sekretne wejścia itp. Jedynym warunkiem było ściągniecie butów, co czasami delikatnie utrudniało eksplorowanie, a to małe kamyczki wbijały się w stopy, a to kamień rozgrzany był do czerwoności co sprawiało wrażenie jakby chodziło się po rozgrzanym węglu. Na szczęście nas to nie powstrzymywało. Widoki wynagradzały cierpienia :). A było na co patrzeć, jakby porzucone miasto, gdzie okiem sięgnąć świątynie, niezliczone, niektóre wielkie niczym kościoły. Czasami naprawdę trzeba było się namęczyć żeby znaleźć odpowiednia ścieżkę, a poza tym jazda rowerem po piachu nie należy do najłatwiejszych. W trakcie jednej takiej wycieczki spotkaliśmy mężczyznę, który zapytał nas skąd jesteśmy. Powiedzieliśmy, ze z Polski na co on wyciągnął z kieszeni plik pieniędzy, pogmerał w nim, po czym wyciągnął "Waryńskiego". uśmiechnęliśmy się, na co on wyjaśnił, ze kolekcjonuje pieniądze z rożnych stron świata :) Zapytał nas również o bardziej aktualna wersje, ale niestety nie posiadaliśmy nic przy sobie.

Tak więc dwa dni upłynęły nie wiadomo kiedy, wieczorem postanowiliśmy jeszcze spotkać się z naszymi znajomymi z Niemiec tradycyjnie na czapati, gdzie mogliśmy podzielić się naszymi spostrzeżeniami.

Następnego dnia o 5 rano mieliśmy autobus do Kalaw.

Bagan:

#Myanmar #Birma #Bagan

Pamiętnik z Birmy

Dzień szósty: 08.01 Mandalaj →Bagan

Znowu w drodze. Tym razem nasz autobus nie był taki komfortowy. Przypadły nam najgorsze siedzenia w całym autobusie, mianowicie na samym końcu, które mieliśmy dzielić z naszymi znajomymi. Śmialiśmy się, ze będziemy sąsiadami, ale nie myśleliśmy ze będziemy siedzieć ramie w ramie :) Nasze fotele były najwęższe i narażeni byliśmy na ciągłe podskoki, na dodatek ja siedziałam przy pękniętym na wylot oknie. Pierwszy etap naszej podróży to ponad godzinny postój z niewiadomych przyczyn, możliwe ze kierowca poszedł jeść śniadanie. Później jechaliśmy czymś w rodzaju autostrady, by po jakiś dwóch godzinach zjechać na coś co albo było kiedyś droga albo miało nią dopiero się stać, dodam ze jest to trasa to jednej z największych atrakcji Birmy. Tak więc następne 4 godziny drogi upłynęły nam w ciągłych podskokach, przy czym mogliśmy oglądać lokalne seriale włączone na maksymalna głośność. Już przed samym wjazdem do miasteczka nastąpił przymusowy postój. Wszyscy zagraniczni turyści musieli opłacić 10$ rządową opłatę za wjazd do strefy archeologicznej Bagan. No cóż mimo naszych najszczerszych chęci by jak najmniej wspierać finansowo juntę, tutaj nie mieliśmy za dużo do gadania. Wszystko wyglądało dosyć oficjalnie, spisano również dane z naszych paszportów.

Na miejscu okazało się, ze większość hosteli jest pełna. Dość szybko udało się nam coś znaleźć, nasi znajomi nie byli zadowoleni więc postanowili poszukać czegoś innego.

My wybraliśmy się na poszukiwania jedzenia, najlepsze byłoby czapati, ale nie było to takie proste. Z jednego lokalu zostaliśmy nawet wyproszeni, gdyż właściciel nie życzył sobie cudzoziemców. Cóż, może miał złe doświadczenia.

Wróciliśmy więc do pokoju i zaplanowaliśmy nasz następny dzień.

#Myanmar #Birma #Mandalay #Bagan

Pamiętnik z Birmy

Dzień czwarty: 06.01 Mandalaj

Ledwo co wygramoliliśmy się z autobusu to okrążyli nas żądni krwi taksówkarze. No może trochę przesadzam, odmówiliśmy im grzecznie a oni nie byli zbyt natarczywi. Pokazali nam nawet drogę do autobusu. Poczekaliśmy jakieś godzinę czekając aż ruszy on z miejsca. Dalej nie pamiętam bo zasnęłam, obudziłam się już w centrum. Kompletnie ciemno, wszystko zamknięte, a my musieliśmy jeszcze znaleźć jakiś hostel. W oddali zobaczyliśmy neon z napisem Garden Hostel więc skierowaliśmy się w jego stronę. Znaleźliśmy pokój za 18$, właśnie schodziliśmy do recepcji by się zarejestrować gdy zobaczyliśmy tam naszych znajomych z Yangon- Line i Flo. Umówiliśmy się na później i wróciliśmy do pokoju by w końcu trochę odpocząć po podroży. Obudziliśmy się po jakiś 2 godzinach wygłodniali, więc nasza pierwsza misja w Mandalaj to znalezienie jedzenia. Jakiś taksówkarz próbował nas namówić na skorzystanie z jego usług. Kiedy odmówiliśmy, zapytaj jak może nam pomoc. Daniel zapytał więc czy zna dobre miejsce na czapati, na co on powiedział ze zna dobre miejsce na teraz, ale wieczorem koniecznie powinniśmy przyjść na 27 ulice, gdzie przygotują czapati na naszych oczach i lepszego w mieście nie znajdziemy.

Posłuchaliśmy jego rady i się nie zawiedliśmy. Przy stolikach znajdujących się na ulicy widać było tłumy ludzi. Ledwo znaleźliśmy miejsce. Mogliśmy stamtąd obserwować cały proces powstawania tego placka. Jedna osoba przynosiła kupę ciasta, z które później cztery kobiety przygotowywały nasze ulubione danie, rolując i rozwałkowując ciasto, później 2 mężczyzn opiekało gotowe placki na piecach.

Zadowoleni wróciliśmy do pokoju gdzie opracowaliśmy plan na następny dzień.

Dzień piąty: 07.01 Mandalaj

Dzień rozpoczęliśmy jak zwykle od śniadania, podczas którego umówiliśmy się z Lina i Flo na popołudnie i zachód słońca, na 7 milowa wycieczkę rowerowa do najdłuższego mostu z drewnianych bali w Birmie, a może i na świecie.

Do południa chcieliśmy zrobić trasę spacerowa po mieście wg naszego przewodnika. Kilka świątyń, pałac, lokalny targ, a także centrum handlowe z lat 90tych. Spacerując po mieście ma się wrażenie, ze jest zaniedbane. Może gdyby władze zamiast koncentrować się na budowie nowej stolicy od zera i wydawaniu grubych milionów, skoncentrowały się na tym co już jest, efekt byłby inny (na 100%). A tak maja tylko dziurawe chodniki, nawet nie wiem czy można to nazwać chodnikiem, drogi z ziemi, sypiące się budynki itd.

Po południu tak jak planowaliśmy, wybraliśmy się na wycieczkę poza miasto. Najgorzej było wyjechać z miasta, gdyż tutaj tak jak wszędzie indziej nie obowiązują zasady ruchu drogowego. Sama wycieczka była bardzo przyjemna, podczas której chyba z 1000 razy powiedzieliśmy hello do lokalnych ludzi.

Sam zachód słońca okazał się małym niewypałem, gdyż słońce akurat skryło się za warstwa chmur.

Gdy wróciliśmy do hostelu odebraliśmy nasz bilet do Bagan, na jutro i jak się okazało nasi znajomi jechali tym samym autobusem, ba mieliśmy być nawet sąsiadami.

#Myanmar #Mandalay #Birma

Pamiętnik z Birmy

Dzień trzeci: 05.01

Zmieniliśmy hostel, a co za tym śniadanie zostało urozmaicone o jajko i banan :) Dzisiaj mamy tylko w planach zwiedzanie Yangon. Postanowiliśmy zacząć od stupy, zrobionej z 60 ton złota! Do środka postanowiliśmy nie wchodzić, gdyż jak jz wspominałam bojkotujemy rządowe opłaty. Poza tym budynek i tak dużo lepiej prezentuje się z zewnątrz. Ponieważ doskwierał nam upal, schroniliśmy się w cieniu, w parku który go otaczał. Przy okazji natknęliśmy się na naszych znajomych i razem odpoczywaliśmy w cieniu. Zdecydowanie za gorąco by cokolwiek robić więc zaczęliśmy powoli wracać w stronę centrum miasta. Jedyne na co mieliśmy ochotę to na kolejne czapati :)

Na dworzec mieliśmy się wybrać razem z naszymi znajomymi z Niemiec, chociaż mieliśmy rożne autobusy, aby podzielić koszty taksówki. Właściciel naszego hostelu postanowił nam pomoc złapać taksówkę bo to nie jest takie proste jak się wydaje. Po pierwsze nie można po nią zadzwonić, a po drugie czasami taksówkarz może odmówić, bo mu się nie opłaca, albo jedzie akurat w inna stronę :) No ale po jakiś trzech odmowach ktoś się w końcu ulitował. I byliśmy w drodze.

Z małym opóźnieniem dotarliśmy na miejsce, gdzie próbowaliśmy ustalić który autobus jest nasz. Każdy pokazywał jakiś inny, więc krążyliśmy w ciemnościach w poszukiwaniu właściwego. Znaleźliśmy go w końcu, okazał się w całkiem dobrej kondycji, miał podłogę i dość wygodne fotele. Klima działała na całego, mimo ze, z nadejściem nocy dość znacznie się ochładzało. Na szczęście przygotowaliśmy swetry, a później nawet wyciągnęliśmy śpiwór, bo klimatyzacja działała wyjątkowo sprawnie ( lokalni siedzieli w kurtkach zimowych, pewnie to ich jedyna okazja by założyć coś cieplejszego, gdyż u nich temperatura zima która trwa obecnie wynosi jakieś 35 stopni w dzień).Ponieważ był to autobus nocny poproszono o nasze paszporty, my na szczęście przygotowaliśmy sobie kopie strony z danymi oraz wizy. Co jakiś czas po drodze mijaliśmy dziwnie wyglądające "punkty" gdzie kierowca podawał listę pasażerów. Zdarzyło się nawet ze ktoś wchodził do autobusu na kontrole, czy wszystko zgadza się z lista. Nie wiemy co to miało na celu.

Do Mandalaj dotarliśmy o 4.30 rano.

Pamiętnik z Birmy

Dzień drugi: 04.01.

Nasz przypadkowo wybrany pokój, w kolorze szpitalnej zieleni, z wygodnym łóżkiem zapewnił nam wyjątkowo dobrze przespana noc. Zeszliśmy na śniadanie, zajęliśmy stolik z widokiem na złotą pagodę. Na Śniadanie podano nam kilka kromek tostowego chleba, podejrzanie za żółte masło, herbatę w proszku 3w1.

O godzinie 9 byliśmy umówieni z Thiri, poznana wczoraj w autobusie. My, para z Niemiec oraz chłopak z Austrii zostaliśmy zaproszeni na świętowanie Dnia Niepodległości w dość odległej części Yangon. Właśnie przygotowywaliśmy się do wyjścia, gdy nagle Thiri, powiedziała, ze nie może iść z nami bo jesteśmy śledzeni. Okazało się, ze chłopak siedzący w recepcji hotelu, na którego w ogóle nie zwróciliśmy uwagi został wysłany na przeszpiegi aby dowiedzieć się o naszych planach. Podobno to normalne, ale poczuliśmy się trochę jak w powieści kryminalnej. Tak tez nasza przewodniczka szla w bezpiecznej odległości przed nami, co jakiś czas gestykulując w która stronę mamy iść. Kiedy w końcu znaleźliśmy się w autobusie znowu siadła w bezpiecznej odległości. Zresztą dopiero wtedy zwróciliśmy uwagę, ze tutejsi często pytali nas gdzie się wybieramy.

Podroż zajęła nam jakąś godzinę, podczas której mogliśmy poznać miasto. Jak już wczoraj wspomniałam można się tutaj przenieść w czasie, ale nie sądziłam, ze aż tak, Mianowicie w czasy Drugiej Wojny Światowej! W użytku są nadal ambulanse wojskowe, przerobione na autobusy oraz inne samochody dostawcze z tamtego okresu. Na drodze można spotkać prawdziwe zabytki. No cóż jest przynajmniej na świecie jeden kraj, który nas w tym prześciga. Na dodatek maja gorsze drogi niż w Polsce (o ile w ogóle jest droga, nawet na mapach można znaleźć informacje o tymczasowej drodze). Tak poza tym to byliśmy zaskoczeni poziomem rozwinięcia kraju, międzynarodowe sklepy, centra handlowe, wieżowce, reklamy a nawet telewizja, wszystko prezentuje się dużo lepiej niż w pobliskim Laosie.

Jedynym elementem który nas nieco zastanowił to brak w powszechnym użytku telefonów komórkowych. Od razu po przylocie do Yangon stwierdziliśmy ze zasiąg na naszych telefonie tkwi w martwym zerowym punkcie, jednak nie powiązaliśmy tych faktów. Nawet to, ze na lotnisku znajdował się punkt wypożyczenia telefonu komórkowego nie zwrócił naszej uwagi, ot kolejne dziwactwo. Jak się później okazało, powód jest bardzo prosty- lokalna karta sim kosztuje ponad 500$!

Dojechaliśmy na miejsce. Odwiedziliśmy zakon, gdzie napiliśmy się herbaty, po czym udaliśmy się do wioski. Wszyscy bardzo radośnie nas przywitali. Podobno byliśmy pierwszymi cudzoziemcami którzy tam zawitali. Od razu ktoś zaprosił nas do swojego domu, gdzie rozpoczęły się śpiewy. Pan grający na keyboardzie podobno robił to po raz pierwszy, co dało się słyszeć :) Każdy przychodził się z nami przywitać, zrobić zdjęcie. Podano kawę i orzeszki. Było bardzo wesoło, ale trochę nie wiedzieliśmy jak się mamy zachować.

Z okazji Dnia Niepodległości organizowane są różne gry i zabawy, szczególnie dla dzieci, w różnym przedziale wiekowym. Wszystkiemu towarzyszy muzyka (nawet w mieście zamykane są ulice i przekształcane w boiska).

Jedna z gier dla starszych było wspinanie się po bambusie oblanym olejem silnikowym, powieszonym na drzewie w stercie śmieci . Biorących udział w tej zabawie bardzo łatwo dało się wyróżnić tłumu, toteż łatwo mogłam ich omijać :) Ktoś nawet z duma przedstawił nam syna, który wspiął się na sama gore i zdobył umieszczona tam flagę. Obserwując te poczynania, nie zauważyliśmy ze wokół nas pojawiły się tłumy dzieci, chcąc się przywitać i zrobić zdjęcie.

Poza tym czuliśmy się jak VIPy, cały czas ktoś przynosił nam krzesła, żebyśmy mogli odpocząć lub oferował coś do picia. Ludzie byli naprawdę bardzo życzliwi, jeszcze nigdzie się z czymś takim nie spotkaliśmy. W międzyczasie kilka kobiet zaczęło gotować zupę ryżową w wielkim garze, dla całej wsi. My oczywiście także zostaliśmy zaproszeni do konsumpcji. W czasie kiedy my jedliśmy, pól wsi się nam przyglądało :)

Później nastąpiła kolejna przerwa na herbatę. Kilku mężczyzn postanowiło nas zabawiać pokazem gry zwanej chilo (coś jak nasza zośka), ale Daniel i Flo postanowili się dołączyć. W międzyczasie dwie dziewczynki mnie i Linie podarowały własnoręcznie wykonane bransoletki. Chciałam im jakoś podziękować, ale udało mi się tylko znaleźć kilka miętowych cukierków, które ktoś nam podarował w Wigilie. Gdy zaczęło się już ściemniać, zostaliśmy poproszeni o uroczyste wręczenie nagród zwycięzcom. Nagrodami były plastikowe wiaderka, które w moim przypadku musiałam wręczyć przestraszonym 3 latkom. Po tej wzniosłej ceremonii pól wsi odprowadziło nas na przystanek. Uff.. co za męczący a zarazem interesujący dzień. Fascynujący dzień, jednak taka dawka ciągłej uwagi potrafi również zmęczyć. Jeszcze tylko czapati na kolacje i wszyscy byliśmy gotowi do spania. Jutro kolejny dzień w Yangon a wieczorem podroż do Mandalej.

Nasz dzien w fotograficznym skrocie:

#Birma #Yangon #Myanmar

Pamiętnik z Birmy

Dzień pierwszy: 03.01.

Wylądowaliśmy w Birmie około godziny 8.15. Wypełniliśmy wszystkie formularze, przeszliśmy przez wszystkie kontrole, weszliśmy do hali przylotów i … nie wiedzieliśmy co zrobić. Zresztą wszyscy byli trochę zdezorientowani. Przywitało nas kilku mężczyzn proponując taksówkę do centrum. Zdecydowaliśmy się na razie nie korzystać. Znaleźliśmy punkt wymiany pieniędzy jednak czynny dopiero od 9 rano. Postanowiliśmy poczekać, bo i tak nie mieliśmy nic innego do roboty. Za nami tworzyła się kolejka. Około godziny dziewiątej zaczęli zbierać się pracownicy banku. Zaczęli wypakowywać sprzęty, pieniądze, telefony, komputer. Wyglądało to tak jakby przynosili je z domu.

Postanowiliśmy wymienić dwieście dolarów. Wielokrotnie nas przestrzegano, ze wybierając się do Birmy należy mieć świeżutkie, czyściutkie ledwo co wyprodukowane banknoty, inaczej nie przyjmą ich nigdzie. Nasze banknoty wyglądały jakby nikt ich nigdy nie używał, mimo to dwa banknoty 100 dolarowe nie spodobały się kasjerowi. Jeden ponieważ miał malutki znak narysowany w kąciku, drugi ponieważ ktoś wcześniej zgiął go na pól! Pomyśleliśmy ze to doskonały początek naszej wycieczki, ale na razie nie chcieliśmy się tym martwic. Najważniejsze teraz było żeby dostać się do centrum. Spotkaliśmy dwóch innych turystów, wraz z którymi postanowiliśmy poszukać autobusu. Po wyjściu z lotniska poczułam się jakbym cofnęła się w czasie. Na drodze dominowały samochody z lat 80tych, stare wyklepane toyoty, mazdy etc.

Mijaliśmy same uśmiechnięte buzie, za każdym razem próbujące nam pomoc. Znalezienie autobusu trochę nam zajęło, dodam ze słońce świeciło już w pełni, co tylko utrudniało nasza trasę. W końcu udało nam się znaleźć autobus, który nie dość ze pełny był do granic możliwości to jeszcze podłoga była w ilości śladowej. W autobusie wszyscy życzliwie się uśmiechali, niektórzy zagadywali po angielsku. Poziom angielskiego wśród niektórych ludzi jest naprawdę zaskakujący.

W pewnym momencie jakaś starsza kobieta dosiadła się na właśnie zwolnionym obok mnie miejscu i zagadała. Pokazała nam nasz przystanek po czym zaoferowała pomoc w znalezieni noclegu. Ku naszemu zdziwieni wiele hoteli okazało się pełnych, a dodam, ze szukaliśmy miejsc w prywatnych hotelach, aby nie wzbogacać już i tak pokaźnych kieszeni rządzącej tym krajem junty. Ostatecznie znaleźliśmy miejsce na jedna noc i zarezerwowaliśmy miejsca na kolejne dni.

Znalezienie noclegu nie jest najłatwiejsze, przynajmniej w naszej kategorii cenowej. Do tej pory nasz budżet nie przekraczał 10 dolarów za pokój z łazienką. W Birmie ceny są wyższe, bo zaczynają się od 15 dolarów za pokój bez łazienki i o dużo niższym standardzie niż w pozostałych krajach.

Nasza przewodniczka zabrała nas na wycieczkę po mieście, opowiadając o sytuacji w kraju, pokazując nam najlepsze miejsca na obiad i odpowiadając na wszystkie nurtujące nas pytania. Pomogła nam również wymienić nasze dolary, co prawda po niższym kursie, ale to i tak lepsze niż utknąć w jakimś miejscu z kieszenią pełną dolarów lecz nie mogąc ich wydać.

Yangon to miasto w którym łączą się rożne kultury. Można zaobserwować dużą społeczność hinduska, chińską. Miasto jest nawet oficjalnie podzielone na część indyjska i Chinatown. Zresztą spacerując po mieście miałam wrażenie ze znajduje się w Indiach, te charakterystyczne zapachy, ludzie. Może tylko brakowało tłumów na ulicach, krów i ogromnej ilości śmieci. Nawet na obiad wybraliśmy się do lokalu podającego hinduskie chapati i rożne rodzaje curry.

Po obiedzie ja udałam się na drzemkę, a Daniel i reszta grupy wybrali się na herbatkę. Wieczorem, cala naszą 5 poszliśmy znów w to samo miejsce na obiad i na spacer po mieście. Okazało się, ze kobieta która poznaliśmy w autobusie zabiera nas następnego dnia na obrzeza Yangon, całkowicie bezinteresownie, by pokazać nam jak lokalna ludność spędza Dzień Niepodległości, który przypada jutro. Tak więc dopiero jutro tak naprawdę rozpocznie się nasza przygoda w Myanmar.

#Birma #Myanmar

Birma

Przepraszam za dwutygodniowa przerwe w pisaniu, ale jak wiadomo bylam w Birmie, w ktorej dostep do internetu jest nieco ograniczony.

Aby przyblizyc nieco nasze przygody, zamieszcze tutaj pamietnik, ktory pisalam podczas naszego wyjazdu. Moze nie wszystko naraz, bo troche sie tego nazbieralo, wiec prosze o cierpliwosc i zycze milego czytania :)

Dodano nowe zdjęcia w: HoiAn→Hue→Hanoi→Bangkok

HoiAn→Hue→Hanoi→Bangkok

Nie mogę uwierzyć jak ten czas szybko leci. Wyjechaliśmy z Wietnamu ponad tydzień temu. Jesteśmy obecnie w Tajlandii i szykujemy się do naszej ostatniej wyprawy podczas tego wyjazdu, mianowicie Birmy.

Po malowniczym Hoi An udaliśmy się do Hue. Miasta znanego głownie z Cesarskiej Cytadeli, dworu i zakazanego miasta, wpisanego do listy Światowego Dziedzictwa UNESCO, które mieliśmy przyjemność zwiedzić.

Hue jest również doskonałym miejscem na wycieczkę do Strefy Zdemilitaryzowanej. Dodam jednak, ze standardowa wycieczka zajmuje 12 godzin, z czego najwięcej czasu spędza się w autobusie. Wycieczka raczej dla miłośników historii wojennej. Powiem szczerze, ze byliśmy bardzo podekscytowani wycieczką, jednak okazała się ona za długa i zbyt mecząca (zrobiliśmy około 400 km). Najciekawszym elementem był wizyta w tunelach, a w zasadzie podziemnym mieście, gdyż podziemne korytarze sprawowały również funkcje szpitala, domu etc. Różniły się one m.in. tym ze były mniej uturystycznione.

Tunele w Strefie Zdemilitaryzowanej

Wykończeni podróżami autobusowymi, w których niemal zawsze towarzyszyło nam wietnamskie karaoke (zresztą w każdym kraju tak było), zaryzykowaliśmy i następna podroż odbyliśmy pociągiem. 15 godzinna (800 km) podroż z Hue do Hanoi okazała się przyjemnością. Mięliśmy 4 osobowy przedział tylko dla siebie, z wygodnym łóżkiem. Cisza spokój, czysto, drzwi z możliwością zamknięcia, żadnego trąbienia, wyprzedzania na trzeciego etc. Mogłabym tak jechać nawet dłużej niż 15 godzin. Dojechaliśmy do Hanoi bez żadnego opóźnienia.

W drodze do Hanoi

Nie rozumiem dlaczego o Hanoi krążą takie złe opinie, my naprawdę polubiliśmy to miasto.

sklep na kolkach w Hanoi

przy polskiej ambasadzie

Mieliśmy jednak tylko jeden dzień przed nasza wycieczka do Halong Bay, jednego z 7 nowych cudów natury (sprawdź http://www.new7wonders.com/ ).

Halong Bay

Do Halong Bay wybraliśmy się na 3 dni, z dwoma noclegami, z czego jeden przewidziany był na lodzi, drugi na wyspie Cat Ba. Halong Bay jest niewątpliwie jednym z najpiękniejszych miejsc jakie w życiu widziałam. Ponad 1900 wysp rozsianych po zatoce, do tego jaskinie, pływające wioski. Można również w pewnym stopniu poznać zatokę na własną rękę np. pływając kajakiem. Podczas naszej wizyty było dość mgliście, co tylko dodawało charakteru całej wycieczce, woda sprawiała wrażenie, jakby skrywała jakieś mroczne sekrety, wręcz bałam się ze z otchłani wyłoni się jakiś potwor :)

Powyzej Halong Bay

Cat Ba

Wyspa nie była może najbardziej ekscytującą częścią wyprawy, w zasadzie tylko ostry trek po parku narodowym, "przygodowym" szlakiem jest wart uwagi. Widok ze szczytu był naprawdę powalający.