@asikyazar - Tumblr Blog

Kendisi dünyanın en güzeli. Ondan güzeli, eşsizi yok.. Tanrıları bile kendine hayran bırakan o ölümlü.. Medusa. Ölümlü bedenine sığınmış güzellik tanrıçası gibi bir nevi, ondan güzelini ne görebilirsiniz ne bulabilirsiniz, onu gördüğünüz zaman da başka hiçbir şeyi göremezsiniz..

Medusa bu eşsiz güzelliğiyle tanrı ve tanrıçaların yanında durma, onların gözüne girme taraftarıydı. Dediğim gibi; O kadar güzeldi ki tanrılar bile ona hayran kalıyordu. Tıpkı denizlerin tanrısı Poseidon gibi.. Poseidon Medusa'ya Âşık olmuştu ve bir ölümlüye Âşık olduğu için aşağılanmaktan korkup Aşkını gizlemişti. Fakat Aşk bu.. Durmaz. Poseidon bir gün takıntı yaptığı Medusa'nın güzelliğine dayanamayıp ona tecavüz etti. Adalet ve bilgeliğin tanrıçası, bir yandan da Poseidon'un karısı olan Athena'nın tapınağında. Zorla Poseidon'a ait olan Medusa tanrılara düşkünlüğü nedeniyle şatota kalmaya devam etti.

Ve işte o gün.. Adaletin ve bilgeliğin tanrıçası Athena her şeyi öğrendi. Ona göre. Ve Medusa'ya tecavüz ettiğini yalanlayan Poseidon değil, buna maruz kalan Medusa cezalandırılıyor.. Athena o an ki öfke ve nefret ile dünyalar güzeli Medusa'yı dünyanın en çirkin yaratığına dönüştürüyor.. Güzel ve zarif saçları yılana dönüşmüştü, güzel gözleri rengini kaybetmişti, güzelliği solmuştu. Yok olmuştu. Bir kere baktıktan sonra gözlerini alamayan her kimse artık ona bakmıyordu, hiç kimse ona bakamıyordu, çünkü taş oluyordu. Athena bunlarla kalmayayıp onu bir mağraya zindan eder. Ve işte adaletin, bilgeliğin tanrıçası hayatının en büyük adaletsizliğini yapmıştı...

Bu mit'ten çıkarılacak dersleri ben anlatmayacağım, siz düşünün ve geri dönüşünüzde belirtin lütfen.. Sevgiler

'Âşık Bir Yazar'

Biz kimiz? Nerdeyiz ve neden ordayız? Gerçek miyiz? Bu dünya.. Bu çiçekler, bu kötülükler, bu güzellikler gerçek mi..? Yoksa yanılma mı? Bakın, yalnızca bir kaç cümlede 4 soru işareti ve yalnızca bir kaç cümlede hayatınızdaki en büyük soru. Sorular. Sizce 'Hayat' dediğim şey ne? Rüyada mıyız biz, ya rüyadaysak, ya bu gerçek sandığımız dünya bir rüyadan ibaretse.. Ya bunca zaman hiçbir yere sığdıramadığımız dünya yalnızca 4 harfe sığdıysa..? Sevdiğiniz, sizi sevenler, kin toplayanlar, çevrenizdekiler birer klonsa? Yanılmaysa? Nasıl bir çöküş gözünüzün önüne geldi kim bilebilir ki.. Düşünün. Ve varolun. Ben düşünüyorum ve varım.

Âşık Bir Yazar '...'

Haksızlık. Ya da bir şeyin karşılığını görememek.. Yalnızca isimleri farklı fakat her halükârda da içinizde büyük bir boşluk bırakan boktan şeyler. Siz yorar, sizi üzer, sizi yavaş yavaş mahveder ve bunu ne kimse görür, ne de siz farkına varırsınız.. Tanıdık geldi mi? Cevrenizde kaç kişi geçti gözünüzden? İçinizdeki boşluğu hatırlamanızı yahut onun farkına varmanızı sağladı mı bu satırlar ve anlatmak istedikleri onca şey? Acı şey. Acı bir gerçek, acıtır..

Sizlere bu kişileri hayatınızdan çıkartın demeyeceğim, çünkü ben de denedim. Çıkmıyorlar. Ne yaparsanız yapın olmuyor, nerden bakarsanız bakın bir çıkış bulamıyorsunuz.. Sonucunda bir bakmışsınız hiçbir ilerleme yok çünkü hiçbir şey yapamıyorsunuz. Yavaş yavaş, acele etmeden, sizi öldürmeye devam eder.. Ve sonunda; Tak! Kırık bir kalp. Kırmışlar. Ve sen hiç-bir şey yapamamışsın.

Âşık Bir Yazar 'Sona varmış kalbi kırık bir Âşık, içindeki boşluğu bir parça edinmiş bir salak..'

Hani derler ya; Şu hayatta en zor şey terkedilmek değil, aldatılmak değil, sevilmemek değil. Beklemek. Beklemek ve onun ardından gelen belirsizlik.. Bizim yaralarımızı oluşturan beklemek, ve zaman zaman belirginleşen geleceği bilmeyiş halimiz. Belirsizlik. Bir insan bizi sevmiyorsa sevmiyordur fakat bellidir sonuçta. Bir insan sizi aldatmıştır/Terketmiştir fakat belirsizlik içinde benliğinizden olmazsınız çünkü bellidir. İşte bu kalplerin kırıldığı ve belirsizliklerle kaybolup benliğinden olan milyonlarca insanın olduğu bu gece bunu düşünücez. Şimdi az önce söylediğim her şeyi unutalım.. Çünkü;

Belirsizlik her zaman vardır. Bir insanın sizi sevmemesinde, bir insanın sizi terketmesinde, yaşamlarımızda, bekleyişlerimizde, bilmişliğimizde, susmuşluğumuzda.. Her zaman, her yerde, her an vardır bu. O seni seviyor, peki hep sevecek mi? Bu belli mi? Hayır değil tabii ki de?! Kalbinde kim var, belli dimi. Peki hep o mu olacak? Ya hayatlarımız.. Kim bilir belki bunların hepsi bir rüyadır, bunların hepsi birer yumurtadır.. He..? Hiçbir şey belli değil ve bu belirsizlik insanları benliklerinden çıkartıyor, onları öldürüyor. İşin kötü tarafı ne biliyor musunuz? Bu belirsizlik her zaman sizin yaranız olmaya devam edecek..

Âşık Bir Yazar 'Belirsizlikler içerisinde savaşan, yeri gelince prensesini koruyan, yeri gelince bir çiçeğe bastığı için kahrolan bir şövalye misali bir Âşık.. Aşkı onun kılıcı, hasreti onun düşmanı, sevgisi ise bir kılıcıdır. Peki soruyorum size, bu şövalye Âşık diye, sevgisini hiç kaybetmeyecek mi? Bu şövalyenin kılıcı var diye hiç kimseye yenilmeyecek mi..? Belirsizlik. Ve belirgin bir nokta.'

Birisi oluyor hayatınızda. Birisi. Tüm herkese bedel tek bir kişi oluyor kalbinizde.. Rüyanıza giren tek bir kişi, bütün ruhunuzu tek cümleyle alan bir kimse, zihninize işlemiş o kişi.. Birilerinin gözünde o kişi canlandı görebiliyorum! Ne güzel, değil mi..?

Artık onun sesi olmadan yapamıyorsunuz, artık o olmadan nefes alamıyorsunuz, farkediyorsunuz ki; Artık o olmadan tebessüm edemiyor, sevemiyor, hayata ayak uyduramıyorsunuz. Bırakın gitsin işte o an da..

Bu hayata yetişemiyorsak bizim dünyamızda zamanın akışını değiştirelim ya..? Geriye alalım saatlerce tekrar izleyelim ya onu..?

Hadi, yapalım.

Âşık Bir Yazar 'Bu Hayata Yetişememiz Kendi Hayatında Yapayalnız Bir Âşık..'

Cidden neredeyiz biz? Birinin aklında mıyız, ya da kalbinde? Gerçek dünyada mıyız? Bu yaşantımız gerçek mi..? Sizce?

Kim bilir; Belki de biz sadece perde önüne çıkmış olan basit bir figüranızdır. Bu evren mi? Bu evren ise sahnemiz.. Düşünsenize bu sonsuz evrende daha sırasını bekleyen figüranlar var! Bu bi' delilik!? Burdan bir ders de çıkartacağız. Düşündük; Bu evren de basit bir figüranız, peki ya bu evren bir sahneyse ve bizi birileri oynatıyorsa? Bizi oynatanlar en üst kademe. Bizden bir üstü oyuncular, biz ise basit bir figüran..

Size soruyorum; Bu setin, sahnenin geri kalanını merak etmiyor musunuz? Hiç mi? Neden..? Eğer merak ediyorsanız neden duruyorsunuz? Ve size son sorum... Bu sahnede siz sahnede en fazla 10 Dakika duran basit bir figüran mı olmak istersiniz, yoksa sahneden en fazla 10 Dakika inen oyuncu mu..? Ben mi? Ben perdeleri örten olmak isterdim. Ya siz?

Düşünün derim bunu bi

Âşık Bir Yazar 'Bu Âşık, nerede..?

Ne zor değil mi kalbiniz kırılıyor susuyorsunuz, sinirleniyor susuyorsunuz, sustukça susuyorsunuz. En sonunda ne mi oluyor? Kalbiniz kırılıyor fakat bedeniniz susmaya alıştığı için ağzınızı bile açamıyorsunuz.. Haykıramıyorsunuz, bağırıyorsunuz sesiniz çıkmıyor; Artık çok geç oluyor çünkü...

Aşk böyle bir şey mi sizce? Bence hayır. Değil.

Aşk hasret kalmaktır, özlem duymaktır, bir çok yanı vardır bunun. Tek taraflı da Aşk olabilir hatta. Aynı Tahir ve Zühre meselesi gibi.. Size Nazım Hikmet'in yazdığı Tahir ile Zühre Meselesi'nden bir kaç satır okumak isterim;

"Seversin dünyayı doludizgin

Ama o bunun farkında değildir

Ayrılmak istemezsin dünyadan

Ama o senden ayrılacak

Yani sen elmayı seviyorsun diye,

Elmanın da seni sevmesi şart mı?

Yani Tahiri artık sevmeseydi Zühre

Yahut hiç sevmeseydi

Tahir ne kaybederdi Tahirliğinden?"

Şimdi ben sana soruyorum dostum; Sen elmayı seviyorsun diye, elmanın da seni sevmesi şart mı..?

Âşık Bir Yazar 'Elmaya Âşık Fakat O Bunun Farkında Değil..'

Hayaller... Kiminin yaşam kaynağı, kiminin hayal kırıklığı. Hiç farkettiniz mi? İnsan hayal kurarken en masum olduğu zamanlardan birisi oluyor. Gerçekleşmesi umuduyla, hayal kırıklığına dönüşmemesi ümidiyle, kuruyor. Hayal kuruyor. Geleceğini kuruyor. Geçmişini düzeltiyor. Lâkin yapıyor.. Kimisi gecenin zifiri karanlığında düşe kapılmasına izin vermeyen uykusuzluğunu hiç edip hayallere kapılıp giderken; Kimisi her an hayal kırıklığı olacağı halde kendi kırıklarını topluyor. Biliyor ki olmayacak, gerçekleşmeyecek.

Fakat o bir Âşık, ve bir Âşığın gözünü kimse korkutamaz. Hele mesafelere rağmen seven, kavuşamayacağını bildiği halde seven, hayal kırıklığına deliler gibi Âşık olan bizler gerçekleşmeyeceğini bildiğimiz halde düşe kapılıp gideriz..

Âşık Bir Yazar 'Sizce, düşe kapılınca her şey geçer mi..?'

Geçmiş... Ve hasretle yaklaşan gelecek. Ve şuan. Şuan kırgın mısın, mutlu musun, ağlıyor musun, bu hayat sana iyi geliyor mu bilemem. Fakat geçmiş; Herkesin canını yaktı, fakat geçmiş; Bazen bize en çok iyi gelenlerin bile canımızı yakmalarına müsade etti..

Hani şu; Unutulması imkansız olan geçmiş.. Can yakan geçmiş. Bu geçmiş her an, herkese kötü gelebilir, uçurumdan hallice düşürebilir sizi. Beni, bizi, herkesi. Hatta buna bir örnek vereyim, ben. Evet uçurumun dibindeyim, evet geçmiş beni uçurumdan hallice aşağı itti beni. Acımasızca.

Geçmiş ne kötü bir şey.. Geçmiş, şuan ve gelecek. Geçmişi unut geleceğine bak diyorlar ya hani, bu geçmiş kendini unutturmuyor kendinden ziyade bizi bize unutturuyor.. Kim olduğumuzu unutuyoruz, geçmiş bizi ele geçirirken geleceğimiz ne yapsın ki, kalbimiz ne yapsın ki.. Geceye mahkum bir ben, geçmişe bağlı bir kalbim, geleceği düşünen bir zihnim. Bölünmüş durumdalar. Geçmiş bizi bitirdi..

Âşık Bir Yazar 'Geçmişe mahkum bir Âşık..'

terkedilmismezarlik-deactivated

Zaman hiç bir şeyin ilacı değil. 13 gün oldu, hala canım yanıyor. Acım hiç azalmadı, hatta günden güne artıyor. Önüme bir resmin çıkıyor, ismin bir yerde yazıyor ve benim o an nefesim kesiliyor. Canım yanıyor... Ben yokum senin yanında ama başkaları var. Ben konuşamıyorum ama başkaları konuşuyor senle. Senin canın yanıyor, başkaları sarılıyor sana ben değil.

Her saniye daha da artıyor acım. Geceleri uyuyamıyorum, gündüzleri uyanamıyorum, müzikler dahi kafamdaki seni susturmaya yardım etmiyor. Bazen o kadar çok canım yanıyor ki, krizlere giriyorum.

Ama acım hiç geçmiyor.

Dön geri bak seni çok özledim.

Dön geri bak sensiz yapamıyorum...

6.1.2020

asikyazar

Dönsün. Dönsün ve sen de bak ki acının geçmediğini sandığın seni uyutmayan, uyandırmayan acı! Seni çileden çıkartan acı! Bunun yanında hiçbir şeymiş dedirtsin. Kim bilir.. Bırak canı yandığında dudaklarını aralayıp ona iyi gelen sen değil, başkaları olsun. Kollarını dolduran sen değil, başkası olsun... Zira o kirlenmiş, başkalarına sarılarak iyi gelmiş kol sana sarılmaya layık değil, bunu bil. Bunu bilelim..

Zaman hiçbir şeyin ilacı değil bunu ben de biliyorum. Fakat o acıya da zamanla alışıyorsun..

Her şeyi zamana bırak ki bir şeyleri düzeltmek yerine uyuşturucu etkisi yaratsın. Neden mi?

Değmiyor. Bırak, uyuşmak daha iyi..

Bazen olur ki kalbiniz iki kat fazla atar. Bunu ben ikiye ayırırım.. Ya iyi bir hızlanmadır, sonu çiçek bahçesine çıkan güzel görünüşlü bir yoldur; Ya da o yol sadece yansımadır. Yolun sonunda çiçek bahçesi yoktur, uçurumun dibi vardır.. Ve ne olur biliyor musunuz? Uçurumun dibini boylarsınız.

Hayat böyledir; Bazen çiçek bahçesinde yürürsünüz fakat kim bilir, kim bilebilir ki güzel kokulu çiçeklerin sonlandığı yer de uzun bir uçurum vardır. Hayat, böyledir. Ve o uçurumun yüksekliğini gördükten sonra başlar bu hayat.

Yüksekliği değişir tabii ki.. Elbette kimse kendini yüksekliğini görmüş, uçsuz bucaksız bir uçurumdan atmaz. O uçurumdan sizi yıllarca konuşmadığınız arkadaşınız zevk alarak itse; Yüksekliği değişmese de acısı diğerine göre eşdeğer hissettirmez. Diğeri dediğim ise; Aşkınız. Canınızdan çok sevdiğiniz O kişi, ömrünüze yaz gibi giren kişi.. İşte tam da! Çiçek bahçesi budur..! Yaşantısı güzeldir fakat zaman kaybıdır, bazıları. Ve o 'bazıları' sizi uçsuz bucaksız uçuruma çıkarır, ve atar! İter sizi! Acıyı o zaman anlarsınız...

Âşık Bir Yazar 'Sizce bu Âşık uçurumda mı? Kim bilir. Belki de uçurumun dibini boylamıştır bile..'

En kötüsü de ne biliyor musunuz? Saf bir şekilde sevdiğiniz zaman sizi aptal sanmaları.. Toplumsak bir saçmalık bu. İyi birisi olsanız size saf diyorlar, saf olsanız size aptal diyorlar, konuşmasanız size "Dilini mi yuttun?" Diyorlar. Kim bilir.. Belki böyle bir zaman da dış dünya'dan ziyade içinizde yaşamak daha iyidir? Belki de içinizdeki dünyaya girmeye kimseyi yeterli görmemişsinizdir? Ben dünyama bir kişiyi aldım, o artık bizim dünyamız.. İyi mi yaptım bilemiyorum, kötü mü yaptım sanmıyorum.

Tek bildiğim o dünya benim başıma yıkılırsa birdaha kalkamayacağım gerçeği. Tek inandığım şey ise sevdiğimin dünyamın başıma yıkılmasına izin vermeyeceği, beni bir enkazın altında bırakmayacağı..

Görücez.

Âşık Bir Yazar

Bir zaman, bir yerde şöyle bir soru sorulmuştu bana; "Cidden birini yıllarca bekler misin, bunu kendine yapar mısın?"...

Şimdi bunu ben sana soruyorum, bir insanı yıllarca bekler misin, bunu kendine yapar mısın? Ben yaparım, ben yapıyorum, ben yapacağım. Evet. Bir insanı yıllarca beklerim.. Eğer gelecekse, ben onu bir ömür beklemeye razı olmuşken bu gözleri kaybediş korkutamaz. Bu gözler onu ararken kimseyi görmez, bu gözler; O kişiye çok hasret... Onu yıllarca beklemeye hazır kalbim, kalbimi cayır cayır yakmayı bekleyen içimde harmanlanan Aşk ateşi.. Yanacağım, yanacaksınız, yâr'e kavuşmadan Aşkınızdan yanacaksınız. Zira gönül sabır ile harman olmadan, nasip ona yâr olmazmış..

Bunu yapmak zorundayım, zorundasınız, zorundayız. Birini yıllarca beklemek üzere çıktım ben bu yola, bu yolun sonu nerede, ileride beni ne bekliyor bilmiyorum. Sabır ile harman olan gönlüm bir gün sabırdan değilde, acıdan harmanlanır mı bilemiyorum. Onu yıllarca beklediğim gelecek mi bilemiyorum. Ben bunları bilmeden yola çıktım ve bu yolda kararlıyım, bu yola çıkın ve yârinize kavuşun..

İyi geceler gönülleri sabırdan harman olanlar, iyi geceler yıllarca Onu bekleyenler, bunu kendilerine yapanlar..

Âşık Bir Yazar 'Gönlü sabırdan harman, kalbi Aşkından kül olan Âşık..'

Belki bir sinir, belki bir nefret, belki bir kin... Hepsi bir çift kelime ile bitmiyor mu hep?

"Özür dilerim"

İşte o an, o an kelimeler kifayetsiz kalıyor. Ne yapacağınızı bilemiyorsunuz.. Neden? Çünkü bir sinir içi Aşk dolu kalbi kırdı ve geçti. Bu en iyi ihtimali oluyor birde. Bazen de o kalbinizin susup, duygularınızın susmaya mahkum bırakıldığı ve sadece ağzının hareket ettiği an ne oluyor biliyor musunuz? Yıllarca, belki aylarca, belki de ömürlerce ilmek ilmek örülmüş olan o masum Aşk, bitiyor. Yok oluyor. Yavaş yavaş kalbinizden çıkıp, gidiyor... Birdaha gelmemek üzere gidiyor. Zira o kalpten Aşk kalktı bir kere, o kalbin sahibi o Aşkı unuttu.. Birdaha Âşık olamaz, olamayacak. O kalbinizin sustuğu an ağzınız konuştu, konuşma biter. Ve bir sağanak yağmurlu, suçları gizleme çabalarına bürünen, sizi içine çeken gecenin altında yapayalnızsınız. Kimse yok. O yok, bu yok. Kimse.. Ağzınız en sonunda sustu. Lâkin artık çok geçti, bir ateşin içinde onlarca fotoğraf, kalbinizdeki gökyüzünde yüzlerce gökgürültüsü, elinizde çakmak, önünüzde yanan fotoğraflar. Her şey bundan ibaret değil mi zaten? Düşün.

Âşık Bir Yazar

'Âşık, hep Âşıktı ve hep Âşık olacak. Fakat her gün kelimeler kifayetsiz kalacak mı..?'

Kısa ve öz. 1 Kelime, 8 Harf, gökyüzündeki yıldızlar kadar sonsuz bir anlama sahip tek kelime.. Ölüyorum. Gecemin özeti, gecelerimden ibaret hayatımın ta kendisi..

Âşık Bir Yazar

Gecenin karanlığında kaybolup gitmek. Dünyadan, tüm insanlıktan, arkadaşlıklardan, Aşklardan, pozitif ve negatif tüm her şeyden soyutlanmak binevî.. Şuan en ihtiyaç duyduğum şey, şuan çoğu kişinin en ihtiyaç duyduğu şey. Bir gece de yıldızlar neden kararır? Neden kaybolurlar? Neden yıldızlar geceye Âşıkken onu zifiri karanlığa ebedî olarak bırakır, hiç düşündünüz mü? Zira o gece bir Âşığın kalbi çok fena kırıktır. Tek kelime, 10 harf, milyonlarca anlam; Paramparça. Bir Âşığın kalbi paramparçadır. Bütün aynalar paramparçadır, ve içinde kan revan birisi vardır.. O kan revan olan bu gece benim. Kolum kan, kalbim revan, zihnim mi? Artık düşünemiyorum.. Düşünmekten vazgeçtim, gardımı indirdim ve bedenim burda. Hayatın bir sonraki darbesine hazırlıksız yakalanmayı bekliyor, kendine yalan söylemeye devam etmek istemiyor. İçinde olan o kan revan kişi olmak istemiyor. Böylesi; Cesaret ister. Fakat insan yanın'da da birisi ister. Gecesini aydınlatacak birisi istediği halde yalnızdır. Çok normal değil mi? Yıldızlar geceye deliler gibi Âşıkken yalnız bırakmış. Biz kimiz.. Bizi kim bırakmasın. Şaşırmadım; Bıraktılar. Işığı olmayan gece de bir başıma kan revan bekliyorum, ne beklediğinden habersiz bekliyorum. Yaşamıyorum; Nefes alıp veriş seslerim benim yaşadığımın göstergesi değil artık. Gerçekleri gördük, yalnızlık korkusu gitti; İyi geceler.

Âşık Bir Yazar 'Tıpkı gece gibi bir Âşık yazar.'

Ne acı bir hakikattir ki Aşk; İnsanı öldürür. Tabii bu herkes için geçerli değildir. Aşk bir ilaç gibidir mesela.. Yeterince alırsan eğer onu sana iyi gelir, yaralarını sarar. Fakat miligramına bakmadan, kaç tane aldığına bakmadan fazlasıyla alırsan eğer bu intihardan başka bir şey değildir. Ben, ben bu Aşkın miligramını kaçırdım işte.. Buda intihara sebep oldu ki, bu Aşk acısında yaşamak istediğim söylenir mi o belirsiz. Fakat istesem de istemesem de bu Aşkın dozu kaçtı artık, geri dönüşü yok. Geri dönüşü olmayan çıkmaz bir sokağa girdim. Hani her Aşkın başında bir söz verilir ya; "Seninle bu yolda ilerlemeye and içiyorum.." ve devam eder; "Ne olursa olsun bu yol da seni yalnız bırakmayacağım." Der her Âşık ve mâşuk. Anladım ki o çıktığımız yolun bir çıkışı yokmuş. Sonu bolca enkazla ve çığlıklarla bizi bekliyor. Heri dönecek miyim? Hayır. İstesem de bunun bir geri dönüşü yok zaten. Kurtarın beni..

Âşık Bir Yazar 'Yaralarının sarılmasını beklerken her defasında onu yanıltan Aşkının tutsağı olan Âşık..'

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs