ατάκτως_καμπυλωμένα

εγώ εσύ και το γύρω μας

[ataktoskampilomena]

είδα την πρώτη για φέτος αμυγδαλιά μέσα από το κτελ  την προσπεράσαμε  με απόσταση τρέχοντας γρήγορα στον άδειο δρόμο και δεν κατάφερα να κόψω ένα κλαδί της

έχω μια πίστη στο μέλλον κάθε χρόνο στολίζω το σπίτι με την πρώτη  ανθισμένη αμυγδαλιά και πριν προλάβουμε να φτάσουμε στα μισά τελείωσα την δισκογραφία της αλέρτας και στην στάση κατέβηκα μονάχα να ρωτήσω τον αδέσποτο σκύλο αν αυτός γνωρίζει πως κατάφερναν τόσες σχέσεις να μένουν κρυφές χωρίς  μυστικά μηνύματα στα σόσιαλ μίντια μονάχα με σταθερά τηλέφωνα και ραντεβού  σε σινεμά 

[ataktoskampilomena]

ξέρω πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν θυμάμαι το όνομά τους δεν είμαι περήφανη και εκείνοι δεν είναι λίγοι από την άλλη δεν ξέρεις πως υπάρχουν άνθρωποι που κουβαλάω το σώμα τους όταν ξαπλώνω το βράδυ 

[ataktoskampilomena]

σήμερα τηλεφώνησε η μητέρα είχαμε να μιλήσουμε καιρό χάρηκε για λίγο με κάποια νέα μου που την κάνουν περήφανη και βιάστηκε να με ρωτήσει τι κάνεις στην αρχή απέφυγα να απαντήσω μα αυτό την έκανε να πιστέψει πως είμαστε μαζί και θέλησε να στείλει χαιρετίσματα της είπα πως είσαι στη μαμά και δεν μπορώ εγώ να σου τα δώσω ρώτησε για λίγο αν στεναχωριέμαι δεν της το έκρυψα και είπα πολύ και ύστερα πριν κλείσει βιαστικά το τηλέφωνο με ρώτησε πως είσαι εσύ κι ύστερα έλεγες για φιλικά οικογενειακά περιβάλλοντα εσύ που έχεις το προνόμιο να είσαι κάπου που κανείς δεν με γνωρίζει ούτε αναρωτιέται πως να μαι και εγώ

[ataktoskampilomena]

κάθε φορά για να βγω από τη δύσκολη θέση λέω:     τι να το κάνεις    το σεξ είναι σαν τη παιδική χαρά 

                           και ύστερα σκέφτομαι                            πως στις παιδικές χαρές                            δεν υπάρχουν έμφυλα παιχνίδια

το σεξ μαζί της ήταν σίγουρα  η παιδική χαρά μου

ξέρεις αυτό που λένε για το κάπνισμα ;             ότι καπνίζουμε για να ξανάβρούμε                          την χαρά              του πρώτου τσιγάρου

[ataktoskampilomena]

κάποτε μας νότισε  το ίδιο γρασίδι

πλέον σε συναντάω τυχαία και μου χαμογελάς νομίζοντας πως είμαστε πλυμένα και καθαρά απλωμένα στα σκοινιά του ακαλύπτου και έτσι όπως με φαντάζεσαι τεντωμένη  και ατσαλάκωτη δεν βρίσκω τον τρόπο να σου πω πως νιώθω μήνες να σκονίζομαι ξεχασμένη κάτω από το  κρεββάτι σου

[ataktoskampilomena]

το γάλα που μου αγόρασες ξίνισε στο ψυγείο παρόλο που όλες γνωρίζομε πως τα φυτικά γάλατα  δεν χαλάνε θέλω να πω παρά τις ηλεκτρικές συσκευές η κουζίνες παραμένουν  τόπος μαγείας

[ataktoskampilomena]

η φίλη μου μού στέλνει συνταγές από τον ταχυδρόμο νομίζω είναι ο τρόπος της να πει “σήκωσε τον χοντρό σου κώλο από το κρεββάτι” άντε! κάνε κάτι για την κοινότητα η πίστη μας στην κοινότητα είναι αυτό  που μάλλον  μας έκανε τόσο καλές φίλες ίσως να χρειαζόμαστε  κάποια να αγαπάμε χωρίς τον φόβο πως θα ρίξει τον χοντρό μας κώλο ανήμπορο στο κρεββάτι.  

[ataktoskampilomena]

γράμμα για την μητέρα μου

εδώ, ο τόπος με καταπίνει τα μάτια μου πλημμυρίζουν θάλασσα * εδώ, υπολογίζουμε τον χρόνο μετρώντας νεκρές γάτες στην άσφαλτο * εδώ, είναι όλα γαλανόλευκα κι όμως οι σβάστικες στους τοίχους με σοκάρουν δεν μπορεί δικιά σου ευθύνη είναι * εγώ για σένα προσέχω μη τύχει και χρειαστεί καντήλι στο δρόμο να ανάβεις

[ataktoskampilomena]

ποιά περσεφόνη [μωρέ μάνο, μωρέ νίκο] μεγαλώναμε στο χωριό του πατέρα         μόνιμοι κάτοικοι εκατό και ήταν οι εποχές που όλα τα ρυθμίζουν        την άνοιξη πίναμε νερό απτα κρινάκια        τον χειμώνα ανοίγαμε κουκουνάρια          για το δεκατιανό       τέλη αυγούστου λιάζαμε τα σύκα          στην ταράτσα τώρα πίνουνε σούμα οι τουρίστες στα καφενεία και είκοσιτέσσερα τετραγωνικά νοικιάζονται διακόσιαπενήντα από οκτώβρη μέχρι ιούνη ας προλάβαμε το σπίτι της δασκάλας στο πλάι του σχολείου

[ataktoskampilomena]

αναφυλαξία  το σώμα μου ακολουθεί το δικό σου στη φθορά

[ataktoskampilomena]

η εντατική

προσεύχομαι για το σώμα σου το σώμα σου, πάντα, με κάνει να νιώθω αδύναμη ξανά να με κρατήσεις απ΄το χέρι προσεύχομαι γα το σώμα σου χιλιόμετρα μακριά  παλεύεις για ζωή και όλο σου έλεγα δίνε λίγο χρόνο στο χρόνο που καταναλώνεις μην καταπίνεις την ζωή  άσε λίγη για μετά δεν ξέρεις, πότε τι γίνεται, αύριο και μέχρι χθες κοντά δέκα χρόνια μονάχα ήξερα πως δεν θα σταματήσω κρυφά να σε συναντώ και πέρυσι  τέτοιες μέρες τα σώματάς μας λατρεύονταν και κάνεις μας δεν θα πίστευε  πως φέτος τέτοιες μέρες για το σώμα σου θα προσεύχομαι -σε ποιον θεό  σε ποιο θεό να εξομολογηθώ  τα παιδιά που δεν κάναμε κάθε φόρα που λέγαμε η μία στον άλλον τελευταία φορά -

κοιτά που τώρα,  πρώτη φορά, μόνη μου μαφήνεις και συ μόνος παλεύεις το τέλος να μην έρθεις και κάπου μέσα μου χαμηλά στη κοιλία μου στον λοβό του αυτιού  κάτω από το στήθος  πιστεύω -το σώμα σου,όχι- αλλά εσύ ακούς  τις προσευχές μου.

φιλία στέλνω και ακτίνες του ήλιου. 

[ataktoskampilomena]

μπαμπά το μάρμαρο στο νεροχύτη γέμισε κάτι άσπρα σημάδια και ο στρατός καλεί σε απαγόρευση κυκλοφορίας στη μινεάπολις πρέπει να μου πει ποιο σαπούνι να χρησιμοποιήσω και ποια είναι τα κατάλληλα εργαλεία γιατί τρίβω τρίβω με το σφουγγάρι και τα σημάδια δεν φεύγουν φοβάμαι πως αύριο όταν ξυπνήσω θα υπάρχουν νέοι νεκροί και πρέπει να ξέρεις ας πέρασαν δεκαπέντε χρόνια τον μάη κάποια απογεύματα με πονάς ακόμα κυρίως γιατί δεκαπέντε χρόνια, πριν ο κόσμος ήταν ευκόλοτερος

“κυρίες και κύριοι” είπε, ο λοχαγός χαμηλόφωνα, αργά, κουρασμένα, “έχετε πέντε λεπτά στη διάθεση σας για να αποσυρθείτε”.

μπαμπά αν δεν είχες πεθάνει δεν θα έκανα πατέρα κανένα μεξικάνο θα σου τηλεφωνούσα για τον νεροχύτη και δεν θα με έπιανα τα κλάμματα για σφαγές που προηγούμενου αιώνα θα ήταν όλα σαν την εντεκάτη σεπτεμβρίου γύρισες σπίτι και έκλαιγα μπροστά στην τηλεόραση σε ρώτησα αν είναι αλήθεια πως,πια, δεν θα έχουμε φαΐ με αγκάλιασες κι είπες τα αντίποινα να φοβάμαι και πως τα κολοκυθάκια που φύτεψα έχουν μεγαλώσει εκείνα πρόλαβαν εγώ κοντεύω τα τριάντα ας γέλαγα όταν έλεγες δεν θα είμαι εδώ για πάντα είχες δίκιο τα αντίποινα μας κάνουν πάντα δειλούς όλο τον χειμώνα, μπαμπά μάζευα τις σημειώσεις να σου γράψω ένα ποίημα να μας αξίζει ήταν πραγματικά πολύ ωραίο μέχρι που το λάπτοπ κλάπηκε και ποίημα χάθηκε και είχες, πάντα, δίκιο όταν έλεγες να ψάχνω την ιστορία που γράφουν οι χαμένοι

τα αδέρφια μου, μπαμπά χάσανε πριν προλάβει να τελειώσει ο αιώνας και ο λεκές δεν φεύγει όσο τρίβω μυρίζει αποστείρωση και καλοκαίρι

[ataktoskampilomena]

τώρα θα ήταν δέκα χρονών ίσως θα είχε αποφασίσει το φύλο του κρυφά μέσα μου θα εύχομαι πάντα να είναι κορίτσι από την αρχή έλεγα το μπεμπέ ούτε θήλυ ούτε αρρέν  αν ήταν δέκα χρόνων δεν θα είχα  κάνει τόσο μπέιμπσιττινγκ σε ξένα παιδιά  ώστε να ξέρω πως είμαι μια όχι καλή  μάνα θα είχα σίγουρα  χωρίσει με τον μπαμπά του άλλα  κανείς μας δεν θα είχε ερωτευτεί τόσες φορές όσες έχουμε τώρα δεν θα είχαμε  πάει σε τόσα παρτύ και σε τόσες διαφορετικές πόλειες θα είχαμε σπουδάσει ; δεν θα είχα μπει ποτέ στην αίθουσα αναμονής για να με παρηγορήσει μια γυναικά  αφρικανικής καταγωγής λέγοντας πως είμαι τόσο νέα και θα τα καταφέρω την επόμενη αν ήταν δέκα χρονών θα είχαμε μείνει δυο μήνες στο σπίτι παρέα ποίο σπίτι ; και με ποιόν γονέα ; δεν θα είχα κάνει πρώτη φορά σεξ με γυναίκα στα είκοσι τρία μου και η νοσοκόμα δεν θα ήξερε πως με πλήγωσε ο γιατρός όταν είπε πως μοναχά η τσιγγάνες  κάνουν παιδιά  πριν τελειώσουν το λύκειο κυρίως γιατί δεν ήθελα ένας ρατσιστής να ελέγχει το αναίσθητο σώμα μου

[ataktoskampilomena]

κλείσαμε το τηλέφωνο  ήταν απλώς μια φωνή και εγώ απίστευτα φροντισμένη 

[ataktoskampilomena]

σημειώσεις VI εκεί που η ταράτσα στο στρέφη γίνεται πολεμικό καταφύγιο

1. στη σεζόν δεν με ενοχλούσε η κούραση, η απόσταση από τον λόφο με θεά τα δυτικά μου έλειπε και όποτε γύρναγα περνούσα δύο νύχτες και δύο μέρες με μπύρες ζεσταμένες στα κάγκελα

2. δεν είναι χρηστικό, πάντοτε εκεί κατέφευγα - τις τελευταίες μέρες όλο και συχνότερα

3. ήλιος και λαϊκή: τα σκαλοπάτια γεμάτα- δυάδες ακουμπούν τους ώμους, οι υπόλοιποι σε απόσταση και απορώ να όλες έχουμε διαλέξει την άνθρωπο που θα κρατήσουμε σωματική επαφή

4. συμβαίνει πάντα το ίδιο: κάποιος φωνάζει πως έρχονται μπάτσοι, ο κόσμος αποχωρεί - εσείς έχετε τον σκύλο μην φοβάστε - και οι μπάτσοι δεν έρχονται πότε

5. η σκέψη μου χάνεται, μπορώ και υπολογίζω κάθε μικρόβιο, ψεκάζω το σπίτι κάθε βδομάδα με ντετόλ -πριν την κρίση, για κάποιες το ντετόλ είναι επιβίωση-, αναπτήρα μικρόβια, τσιγάρο στα χείλη μικρόβια, καφές στο θερμός μικρόβια, ρούχα που καλύπτουν άλλα ρούχα για να τα προστατέψουν από τα μικρόβια, και εκείνη με ρωτάει αν φοβάμαι τους μπάτσους, όχι καλή μου, τους ψυχαναγκασμούς φοβάμαι και που δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω.

[ataktoskampilomena]

αφήνει στην είσοδο το μπουφάν του το φοράω και κοιμάμαι ξεγελάω την έλλειψη αγκαλιάς 

[ataktoskampilomena]

Σκέψεις για την αντιμετώπιση του SARS-CoV-2

η πόλη σε ιατρική απομόνωση και γω κάθε απόγευμα γυρνώντας από τη δουλειά βλέπω γωνία μεθώνης και μαυρομιχάλη δυο κυρίες να ταΐζουν τις αδέσποτες γάτες και στη χαριλάου έναν άστεγο χρήστη να πουλάει ζευγάρια ιατρικά γάντια από ένα βρώμικο κουτί

δεν καταλαβαίνω τον ξαφνικό φόβο για τον θάνατο ούτως ή άλλως ήμουν πάντα φθαρτή

μπορούν να με πυροβολήσουν να με βιάσουν μπορούν ακόμα και να με κάψουν ζωντανή μπορούν να με λιντσάρουν και να με πετροβολήσουν μπορούν να με σπάσουν στο ξύλο στη μέση του δρόμου χωρίς κανένας να ασχοληθεί με τη φθαρτότητα του σώματός μου

εκτός και αν κάποιες πάρουν το νεκρό μου σώμα από τα χέρια του ιατροδικαστή και το σηκώσουν στους ώμους τους

πάρουν το νεκρό μου σώμα και το κάνουν πλακάτ και το κάνουν πανό σύνθημα και στένσιλ και βάλουν το όνομά μου δίπλα στα υπόλοιπα φθαρτά ονόματα της ιστορίας

https://teflon.wordpress.com/2020/03/23/%ce%bc%ce%ba%cf%87-%cf%83%ce%ba%ce%ad%cf%88%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bc%ce%b5%cf%84%cf%8e%cf%80%ce%b9%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-sars-co/