σημειώσεις VI εκεί που η ταράτσα στο στρέφη γίνεται πολεμικό καταφύγιο
1. στη σεζόν δεν με ενοχλούσε η κούραση, η απόσταση από τον λόφο με θεά τα δυτικά μου έλειπε και όποτε γύρναγα περνούσα δύο νύχτες και δύο μέρες με μπύρες ζεσταμένες στα κάγκελα
2. δεν είναι χρηστικό, πάντοτε εκεί κατέφευγα - τις τελευταίες μέρες όλο και συχνότερα
3. ήλιος και λαϊκή: τα σκαλοπάτια γεμάτα- δυάδες ακουμπούν τους ώμους, οι υπόλοιποι σε απόσταση και απορώ να όλες έχουμε διαλέξει την άνθρωπο που θα κρατήσουμε σωματική επαφή
4. συμβαίνει πάντα το ίδιο: κάποιος φωνάζει πως έρχονται μπάτσοι, ο κόσμος αποχωρεί - εσείς έχετε τον σκύλο μην φοβάστε - και οι μπάτσοι δεν έρχονται πότε
5. η σκέψη μου χάνεται, μπορώ και υπολογίζω κάθε μικρόβιο, ψεκάζω το σπίτι κάθε βδομάδα με ντετόλ -πριν την κρίση, για κάποιες το ντετόλ είναι επιβίωση-, αναπτήρα μικρόβια, τσιγάρο στα χείλη μικρόβια, καφές στο θερμός μικρόβια, ρούχα που καλύπτουν άλλα ρούχα για να τα προστατέψουν από τα μικρόβια, και εκείνη με ρωτάει αν φοβάμαι τους μπάτσους, όχι καλή μου, τους ψυχαναγκασμούς φοβάμαι και που δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω.