Vanmorgen realiseerde ik me dat er in een hele korte tijd mega veel veranderd is.
Een jaar geleden was mijn leven zo anders.
Ik ben van parttime naar fulltime werken overgestapt
Inmiddels geen co-ouderschap meer maar fulltime mom
Mijn functie inhoud is volledig naar mijn wens aangepast
Sinds een week rook ik elektrisch hihihihi (deze blijf ik te gek vinden)
Ik ben rustig aan begonnen om onze eetgewoontes aan te passen, zodat mijn jochie en ik wat aan het gewicht kunnen werken
Mijn harem dusdanig ingericht, dat dit prima te combineren is met mijn gezinsleven
Ik ben weer gaan schrijven
En er is nog zoooooooooo veel leuks op mijn verlanglijstje :0)
Laat ik beginnen met het benoemen hoe gelukkig ik me af en toe voel.
Klinkt zo raar, af en toe gelukkig voelen. Ben ik de andere momenten het dan niet ?
Nee, ben eigenlijk altijd wel een tevreden vogel, maar sinds een paar maanden overspoelt het gelukkig voelen me af en toe.
Dan springt m'n hart ff over van pure blijheid. En dan realiseer ik me zo dat ik het helemaal niet verkeerd heb. Wat nieuw is voor mij, is dat ik het ook vaak hardop uit, tegen mijn gezin, familie vrienden. Eigenlijk tegen iedereen die het maar wilt horen. Dat is toch bijzonder?
Ik merkte in het begin dat ik zelfs een beetje bang werd om hardop te zeggen dat ik gelukkig ben, af en toe voelde het zelfs als schaamte. Alsof het niet mocht of dat ik bang was dat er dan weer een vervelende situatie ontstond. Maar inmiddels beginnen mijn hersens deze uiting te accepteren en wen ik eraan. Ik mag wel gelukkig zijn! Hoe leuk is dat huh ?
Tuurlijk ben ik er nog niet, waarbij tegelijk de vraag ophoog komt "wanneer dan wel?"
Nou, ik denk dat ik daar op dit moment alleen een financieel plaatje tegenaan plak.
Ik ben hard bezig om alle schade, die er financieel is ontstaan door mijn scheiding, te herstellen.
Meer inkomsten genereren en mijn uitgaven onder de loep te nemen blablabla
Ik leid een redelijk duur bestaan, en heb redelijk een gat in mijn hand, dus zo simpel als dat ik het benoem is het in de praktijk nog niet.
Ik vind gewoon te veel dingen leuk :0) Ik hou van mooie dingen en genieten van het leven, ben behoorlijk bourgondisch ingesteld.
Misschien moet ik maar eens een blog besteden aan mijn wishboard, dat wordt nog leuk.
Het meest gave wat ik dit jaar heb mogen meemaken, is dat mijn jochie volledig bij mij is komen wonen. Ik heb jarenlang co-ouderschap gehad, waarbij ik hem in het weekend bij me had.
De reden dat hij doordeweeks bij zijn vader woonde was school.
Bij scheiding ontstaat er een ontwrichte situatie, waar voel je je nu thuis ? Bij Papa of mama?
De loyaliteit ten opzichte van beide ouders, niet willen kiezen omdat je niemand wilt kwetsen.
Het stukje school en de bijbehorende vriendjes was vrijwel nog het enige wat erover was gebleven van de basis die er ooit was. Misschien zelfs een beetje verlatingsangst.
Ik heb zoveel pijnlijke lastige situaties moeten doorstaan met mijn ex, waardoor ik dagelijks zorg had.
Moest ik niet gewoonweg mijn jochie daar weghalen desnoods tegen zijn wil in?
Deze vraag hield mij bijna "on a daily base" bezig.
Hoe bizar dat ik door de omstandigheden een aantal weken geleden de knoop heb doorgehakt om deze vraag te beantwoorden met : JA, ik ga hem daar weghalen, tegelijk kwam met de mededeling van mijn jochie: "mam, ik wil bij jou wonen"
Mijn hart sprong een gat in de lucht! Je snapt dat ik dezelfde dag alles in werking heb gezet om dit te regelen.
Ik heb hem de volgende dag bij mij laten inschrijven, afspraak gemaakt met de nieuwe school, omgeving ingelicht.
Ik ben met mijn werkgever in gesprek gegaan, hoe ik mijn werk kon combineren met het ouderschap.
Alle financiële instanties aangeschreven, zodat er ook middelen ontstonden om mijn jochie voor een paar dagen naschoolse opvang te kunnen regelen.
Ik ben gaan zoeken voor een sportschool waar ze zwemles geven, zodat we samen kunnen sporten en hij tegelijk zijn zwemdiploma gaat halen.
En na een proefweek op de nieuwe school waren we er beide uit. Dit was wat we beide wilden.
Mijn jochie kon ineens met vriendjes spelen na school, had geen tijd meer om zich rond te eten, speelde buiten. Hij krijgt vertrouwen in zichzelf. Hij eet weer gezond, slaapt goed. Er is weer patroon en rust. Hij durft alleen naar huis. Hell, hij durft zelfs alleen thuis te blijven terwijl ik nog op kantoor ben. Gaat gewapend met een pinpas in z'n eentje even een boodschapje doen. Wat heb ik hem zien veranderen in een paar dagen tijd.
Na jaren voel ik hoe het is om zorgeloos te gaan slapen. Al mijn zorg valt weg als ik hem zie slapen.
Het voelt als thuiskomen. Oh ja en voor ik het vergeet te zeggen "Ik ben gelukkig :0)"
gracieabrams
dailybridgerton
areudirty
2087