“Ang Abakada ng Tunay na Pag-ibig” by Brian Vee
Bago ang lahat gusto kong malaman mo na ang tulang ito ay para sayo. Ang bawat letra na bumubuo sa mga salitang pinili ko. At ang mga puwang sa pagitan ng mga ito na kapag pinagsama-sama mo’y katumbas ng malaking puwang na gusto kong tanggalin mula sa puso mo.
Bago ang lahat, nakikiusap ako sayo: makinig ka sana. Para sayo ‘to.
Mahal kita. Bago ang lahat ng nilikha, bago ang una mong hininga, bago mo pa nasambit ang una mong salita. Hindi pa naiimbento noon ang salitang “mahal” pero noon pa man… Minahal na kita.
Bago mo pa naibalik ang mga sulyap na ninakaw. Bago mo pa natutunang humiling sa mga bulalakaw. Bago pa naging kayo. Bago pa niya sinungkit ang mga bituin para sayo... Nandun na ako, isa-isang pinupwesto at nililikha ang mga ito. Bago mo pa natutunang tumingala sa alindog ng alapaap at bago ka pa pumiglas at kumawala sa hinandog kong mga yakap minahal na kita.
Bago mo pa ako nakilala, minahal na kita. Bago mo pa ako hinanap, minahal na kita. Bago mo pa ako pinagpalit sa mundo, minahal na kita.
Araw-araw parin akong tumatawag sayo pero madalas, ang alingawngaw ng katahimikan lang ng hindi mo pagpansin ang nakakausap ko. Pero hindi ako susuko kaya ngayon, kumakatok ulit ako sa puso mo, bitbit ang mga liham at libro na sinulat ko para sayo. Basa pa ang tinta ng ilan sa mga ito dahil.. Oo, hanggang ngayon. mahal na mahal parin kita.
Hindi ko alam kung naaalala mo pa ‘to.
Pero tinago ko ‘to kasi alam ko hindi mo ‘to maintindihan noong unang pagkakataong binasa ko sayo ‘to. Tinago ko to kasi, alam kong darating ang panahong ‘to. At umaasa akong sa aking muling pagsambit ng mga piraso ng langit na inilimbag ko sa bawat pahina ng munting librong ito… maunawaan mo… “Ang ABaKaDa ng Tunay na Pag-ibig”
Aalagaan kita Isa kang bulaklak na hindi ko hahayaang malanta. Ang mga talulot mo ang pinakamaganda. Walang halong bola at hindi ko kakailanganing magsinungaling kasi mananatili ka talagang maganda dahil asahan mo, aalagaan kita.
BAbahagian kita ng buhay mula sa sarili kong hininga dahil ang pag-ibig ay hindi makasarili. Kahit dugo ko ang ipambili, handa akong ialay ang aking buhay makasama ka lang sa huli.
KAkabisaduhin kita na parang isang romantikong tula, ang bawat berso at linya na bumubuo sa kung sino ka ay walang sawang uulit ulitin, walang sawang uulit ulitin, walang sawang uulit ulitin.. Hanggang sa mabali ang sumpa, hanggang sa ang pagmamahal ko at ang pagkukulang mo ay magtugma. Ikaw ang paborito kong tula.
DAdamayan kita sa bawat pagtawa, at pagtangis, sa bawat pagpunas mo ng pawis. Naaalala ko pa yung unang beses na nasaktan ka dahil sa pag-ibig. Naaalala ko pa kung paano ka nahulog, kung ilang beses ka hinele ng “let me be the one” ni Jimmy Bondoc bago ka matulog. Noong mga panahong ang pinakamalaking problema mo na sa love life ay ang hindi mo sya makasama pagkatapos ng klase dahil... cleaners ka. Nandun ako, kasama mo habang naglilinis ka. Pinupunasan ng basang basahan ang blackboard ng puso mo na tila ibang Abakada yata ang natutunan.
Eengganyuhin ka ng mundo [na aralin at tanggapin] na ang pag-ibig ay isang emosyon isang dapog na kung saan ang panggatong ay nakukuha lamang sa mga tingin, sa mga haplos, at sa mga salita ng taong ginawa mong diyos. Marami nang nasaktan at napaso sa mapandayang silakbo ng damdamin. Hindi ka man umamin, alam kong isa ka sakanila. Kaya naman nangako akong..
GAgamutin kita kapag duguan ka na’t nakahandusay at pakiramdam mo’y wala ka nang lakas para mabuhay
Iiwan ka ng mundo pero ang tunay na pag-ibig ay mananatili. Katwiran nila: ang mga kontinente nga naghihiwalay, tayo pa kaya? Pero hindi nila naiintindihan na sa konteksto ng pag-ibig hindi ka kontinente, ikaw ang mundo ko at habang mayroong kalawakan patuloy kang umiikot sa araw ko.
LAlaban ako kahit na tila mas marami ang dilim sa pagitan ng mga tuldok tuldok na liwanag sa langit,
MAmahalin kita kahit na ang ibig sabihin noon ay ang pagsalo ng lahat ng inani mong pasakit
NAnakawin ko lahat ng kirot sa puso mo,
Oo, alam ko maraming beses kang nagkamali, pero
PApakinggan parin kita, papatawarin at papalayain ka dahil ganito ang tunay na pag-ibig.
RAragasa ang dugo mula sa sugatan kong katawan pero sa oras na kakailanganin mo ng tagapagligtas,
SAsaluhin kita gamit ang mga kamay na ikaw mismo ang nagpako. Pangako,
TAtanggapin kita at ang buo mong pagkatao,
Uunawain ka kahit ilang beses ka paring nagpapatalo
pero sana, unawain mo rin ako dahil hindi ko maipapangako na sa piling ko’y puro lamang pagsuyo at pagsinta dahil sa totoo lang, may mga araw na
WAwasakin kita. Pupungusan hanggang sa sukuan ka ng sarili mong damdamin, hanggang sa ang nadurog mong puso ay maaari ko nang salain. Maniwala ka, mas mahirap to para sakin pero dahil mahal kita kailangan kitang subukin. Huwag kang mangamba, dahil sa gitna ng lahat ng durog na bato at mga pader na tumumba yayakapin kita.
YAyakapin kita, ng sobrang higpit hanggang sa ang mga durog na piraso ng puso mo’y muling magdikit yayakapin kita hanggang sa ang tibok ng puso mo at ang tibok ng puso ko ay magtugma. Ikaw, ang paborito kong tula.
