Emekli Astronot @ayemarnavut - Tumblr Blog

Uzun bir süre hayatımla ile genel açıklama ektedir;

Bana red sox forması alıcam bir yer bulmamız lazım. Boş boş sitede takılmayın

Bize ayak yapmayın fetişimiz var yalarız

Bütün 160. 65 arası kıvırcık saçlı hanım hanımcık kızlar evlenmiş. Bize de hep ruh hastası tipler kalmış posası kalmış

Neden nefret edeyim ki nefret pahalı bir duygudur. Nefret etmek inanılmaz derecede çok önemsemeyi gerektirir. Ben önemsemiyorum

ayemarnavut

Acı içimde, acı senin içinde.

Acı hepimizin içinde, bunu atlatabilecek miyiz?

Acı, dualarımızda yer alıyor, gökyüzüne yalvarıyoruz.

Acı, yas tutmanın içindedir; gerçek aşk işte o zaman ölür.

Acı, sevdiklerimizin kendi karanlıklarında hapsolduğunu görmektir.

Acı, Tanrı'ya neden diye sormak ve asla cevap alamamaktır.

Acı, büyüme sürecinde ve bu süreçte yaptığımız hatalarda gizlidir.

Buna büyüme sancıları denir.

Bir daha asla eskisi gibi olamamanın acısı

ayemarnavut

Acı, hâlâ özlediğimiz zehirli sevgililerdir.

Acı, öpmeyi reddettiğimiz yaralardır.

Acı, henüz anlayamadığımız bir iyileşme biçimidir.

Acı, uzanan eli olan bir öğretmendir.

Acı, serpilmiş ve güzelce sarılmış otumdur.

Acı, arkadaşımın tavsiyelerini sürekli görmezden geliyor.

Acı, hayatınız boyunca yanlış anlaşıldığınızı hissetmektir.

Acı, kardeşlerimizin sürekli çatışma içinde yaşamalarını görmektir.

Acı içimde, acı senin içinde.

Acı hepimizin içinde, bunu atlatabilecek miyiz?

Acı içimde, acı senin içinde.

Acı hepimizin içinde, bunu atlatabilecek miyiz?

Acı, dualarımızda yer alıyor, gökyüzüne yalvarıyoruz.

Acı, yas tutmanın içindedir; gerçek aşk işte o zaman ölür.

Acı, sevdiklerimizin kendi karanlıklarında hapsolduğunu görmektir.

Acı, Tanrı'ya neden diye sormak ve asla cevap alamamaktır.

Acı, büyüme sürecinde ve bu süreçte yaptığımız hatalarda gizlidir.

Buna büyüme sancıları denir.

Bir daha asla eskisi gibi olamamanın acısı

Bu hayat bana 1.60 esmer kıvırcık saçlı ince espri yapan cilveli bir kız borcu var

Götü güzel olanın yüzü gülmezmiş

Hocam bizde birileriyiz yani. Bizde kendi çapımızda birileriyiz.

Bi güzel ayak yalasak kendimize geliriz

İçimiz ölüyken bile azgın olmanın yoruculuğu

Aslında hep biliyorduk. Bir şey gerçek olamayacak kadar güzelse o güzelliğin içinde saklı bir kırılma noktası vardır. İlişkiler de bundan muaf değildir. İlk bakıştaki büyü, ilk dokunuştaki ürperti, sabaha kadar süren konuşmaların coşkusu… Bunların hepsi insanı kandırır, sonsuza dek sürecekmiş gibi hissettirir. Oysa insan kalbinin ritmi bile geçicidir, durmadan değişir. Nasıl ki mevsimler dönüşür, duygular da dönüşür, sabit kalmaz. Bir ilişki, en başta bir yükseliştir. İki yabancının birbirine yaklaşması, iki dünyanın kesişmesi. Ama yükselişin doğasında düşüş saklıdır. Çünkü hiçbir şey sürekli yukarıya doğru gitmez. Coşkunun yerini sıradanlık alır, sıradanlığın içinden sessizlik doğar, sessizlik ise bir uçuruma dönüşür. İşte o anda insan fark eder: Güzel olan şey, kalıcı olmak için değil bir iz bırakmak için vardır.

Hayatın bize verdiği hiçbir şey tam anlamıyla “bizim” değildir. Bir insan, bir aşk, bir mutluluk… Bunlar bize aitmiş gibi görünür, ama aslında sadece misafirdir. Bir gün gelir, yanımızdan usulca çekilir. Belki kavga ederek, belki sessizce kaybolarak. Geriye yalnızca boşluk kalır, ardından da bir alışma süreci. İşte psikolojik çıkmaz da burada başlar: İnsan, o boşluğu doldurmak için aynı coşkuyu yeniden arar, ama hiçbir şey ilk seferin yerini tutmaz. Belki de bu yüzden bağlanmak, en tehlikeli eylemdir. Bağlandıkça kırılganlaşırsın, kırılganlaştıkça hayatın ellerine bırakırsın kendini. Ve hayat, cömert davranmaz. Birini kaybetmenin acısı, aslında yalnızca o kişiyi değil kendi içindeki bütün “sonsuzluk hayalini” kaybetmektir.

Eylül ayı çoğu şeyin başlangıcı olarak umut olarak görenler var. Benimde bir eylül akşamı biten hayallerim ve bir Eylül sabahı toprağa verdiklerim oldu. Biten gelecek umutlarımı kayip giden insanları hatırlatır bana Eylül.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Emekli Astronot