🏍️

@bayakirildim

23 posts

Benim yolum, kimseninkine benzemez.

Şartlarım, terbiyem, gördüğüm dünya, aldığım dersler… Hepsi bana özel. Her acının, her hatanın, her mücadelenin bedelini kendi cebimden, kendi yüreğimden ödedim.

Bu yüzden kimseyle yarışmam. Kimseden geri kalmamaya çalışmam. Kendimi başkalarıyla kıyaslamak bana küçüklük gibi gelir. Çünkü kimsenin başladığı nokta, yürüdüğü zemin, gördüğü fırtına benimkiyle aynı değil.

Benim tek derdim, bugün dünden daha iyi olabilmek. Başkasının hayatına bakıp kendi değerimi ölçmem. Çünkü bilirim ki, herkes kendi sahnesinde, kendi hikâyesinde başroldedir. Ve ben, sadece kendi hikâyemde iyi bir karakter olmayı isterim.

O yüzden başkalarının ne yaptığından çok, benim hangi adımı attığım önemlidir. Onların yoluna saygım var, ama kendi yolumdan da bir an olsun sapmam.

Çünkü bu yol, bana ait.

Ve bu hikâye, yalnızca benim.

Bazen "yeter" demek en büyük iyilikmiş kendine. Ben çok geç anladım bunu. Kendimi anlattıkça susturuldum, anlattığım insanlar hep anlamamayı seçti.

Ve bir gün içimde bir şey koptu.

Çabaladığım her yerden geri çekildim.

Çünkü ne yaparsam yapayım yetmiyordu.

Sevgiyle yaklaştıkça değersizleştiriliyordum.

Ve ben hep “onlar kötü değil” diye kendimi inandırırken, içimdeki benliğimi paramparça ediyordum.

Artık kimseyi ikna etmeye çalışmıyorum.

Kimseye “bak ben böyle biri değilim” demiyorum.

İnanmak isteyen gelir,

Gerisi yoluna gider.

İyi niyetimi sürekli sınayan, sevgimi sorgulayan herkesle arama mesafe koydum.

Çünkü sevmek yormamalı.

Sevilmek için şekilden şekle girmemeli insan.

Ve en önemlisi, kimse seni kendi karanlığını aydınlatmak için kullanmamalı.

Ben artık kimseye ışık olmuyorum. Kendimi aydınlatmaya karar verdim. Ve evet, belki yalnızım… Ama en azından kendimim.

Eğilmeden, susmadan, yarım kalmadan.

Bu hâlimle eksik değilim.

Bu hâlimle tamım.

Kırıldım. Yandım. Paramparça oldum.

İnsanların hoyratça davranışlarına, sahte yakınlıklarına, çıkarla örülmüş sözlerine maruz kaldım. Kimi dost dedim, sırtımdan vurdu. Kimi sevdim, en çok oradan incindim. Bir zamanlar herkese güvenirdim.

Bir bakışı yeterdi “iyi” dememe, bir söz yeterdi kapımı açmama. Ama meğer bazı insanlar sadece almak için varmış; vereni tüketene kadar kalıp sonra çekip gidenlerdenmiş. Ben ise kalmayı seçtiğim her yerde, kendimden biraz daha eksildim.

Sonra sustum.

Sustukça içimde bir şey kabardı. Kırgınlık değil bu; uyanış. Çünkü ben kırıldığım yerden yeniden doğdum. Kül oldum ama o küllerin içinden, bambaşka biri yükseldi.

Sessizliğimden bir devrim çıktı.

Artık açıklama yapmam.

Kendimi kanıtlamam, kimseye yaranmam.

Birini kaybetmekten korkmam; çünkü en değerli şeyi, kendimi artık bırakmam.

İyi niyetimi sorgulayanlara cevabım yok. Çünkü onlar, o iyi niyeti çoktan tüketti.

Kapım kapalı.

Kalbim desen, oraya rastgele girilmiyor artık. Sınırlarım var; net, belirgin ve dokunulmaz. Ve bu kez ihlali affetmiyorum.

Çünkü affetmek, bazen kendine ihanettir.

Siz beni kaybettiniz.

Yarattığınız acılar, aslında kendi sonunuzu hazırladı. Çünkü bu versiyonumu siz doğurmadınız—siz tetiklediniz.

Ben ise kendimi yeniden inşa ettim.

Taştan bir irade, ateşten bir ruhla.

Bu yolculukta yanımda olmayanlara teşekkür etmiyorum…Ama teşekkür etmem gereken biri varsa, o da kendimim.Çünkü siz olmadan da başardım. Yalnızlığımla, acılarımla, içimdeki sessiz savaşlarla büyüdüm. Kimse elimi tutmadı, kimse ‘yanındayım’ demedi. Ama ben kendimin yanında durmayı öğrendim. Düştüğümde, yardım etmek yerine canımı daha çok acıtanlar oldu. Ve ben o acıyla büyüdüm. Geceleri kabuslarla uyanıp, sabahları yine de umutla gözlerimi açmayı bildim. Her şeye rağmen içimdeki iyiliği kaybetmedim. En karanlık anlarda bile çizgimi bozmadım. İnsan kalabildim.

Yaptığınız haksızlıkları unutmadım. Ama onlara tutunarak değil, kendime tutunarak geldim bugünlere. Karma’yı beklemiyorum, çünkü zaten gerekeni hayat öğretiyor. Ben sadece izliyorum. Sessizce.Hayatımda artık size yer yok. Ne yürüdüğüm yolda yanımda olabilirsiniz, Ne de yüreğimin kapısından içeri girebilirsiniz. Ben bu yolu yalnız yürüdüm ama kendime dürüst kalarak geldim. Ve bu, her şeyden değerli. Çabama sağlık… Bunca yükün altından geçip hâlâ kendim kalabildiysem,

İyi insan olmak için verdiğim mücadeleden bir an bile vazgeçmediysem, Kendimi her şeyin üstünde tuttuğum içindir. Onlarca kırıcı insana maruz kaldım. Yine de kalbimi taşlaştırmadım.

Ve bugün biliyorum:

Bu bozuk düzenin hiçbir yerinde değilim.

İyi ki.

– Kendine sadık kalan biri.

25 Haziran 2025

Eskiden yardım eli uzatmanın kutsallığına inanırdım, ne pahasına olursa olsun. Birini kurtarmaya çalışırken, kendimden ne kadar verdiğimi fark etmezdim. Meğer bazı yolculuklar tek kişilikmiş, bazı karanlıklar ise misafir kabul etmezmiş. Şimdi biliyorum: Her yıkılmış ruh onarılmak istemiyor, bazı yaralar sahiplerine ait. Artık kendi ışığımı söndürmeden yürümeyi öğreniyorum. Herkesin yükünü sırtlanmak erdem değilmiş; bazen sınır koymak, en büyük sevgiymiş. Çünkü bazı karmalar sadece bulaşıcı değil, aynı zamanda yön kaybettirici. Ve bazı sınırlar, kalpten konur.

Beni zaman değiştirdi. Yalanlara göz yummadım diye yalnız bıraktılar. Sessiz kaldım çünkü her sözüm savaşa dönüyordu. Ben sustum, onlar rahat uyudu sandı. Ama bilmediler… içimde büyüttüğüm fırtınayı. Evet, eskisi gibi değilim. Gülüşüm az, güvenim kırık, ama dik duruşum hâlâ yerinde.

Boyun eğmedim!

Kalbimi taş ettiler belki ama aklımı kiraya vermedim.

Çünkü ben biliyorum;

Her karanlığın içinde bir kıvılcım saklıdır.Ve o kıvılcım, bir gün her şeyi yakar. Ben o günü bekliyorum. Umudum öfkeme karıştı. Artık kimse beni sessizliğimle kandıramaz.

Sana bu satırları yazarken seni tanımıyorum… Henüz sesini duymadım, gözlerine bakmadım, adını bile bilmiyorum. Ama bir şey var ki, tüm kalbimle hissediyorum: sen bir yerdesin. Belki şu an benimle aynı duyguları taşıyor, aynı gökyüzüne başka bir yerden bakıyorsun. Belki de tam şu anda, seni beklediğimden bile habersizsin.

Sana gelene kadar uzun yollar geçtim. Kırıldım, sevdim, kaybettim, büyüdüm… Kalbimin en kuytusunda, senin için sakladığım bir yer vardı hep. Orası hiç kirlenmedi, hiç solmadı. Çünkü ben seni sevmeden önce de sana hazırlandım. Kendimi tanıyarak, kendi içime yürüyerek geldim bugünlere.

Biliyorum, her şeyin zamanı var. Ve belki de bizim zamanımız henüz gelmedi. Ama sana inanıyorum. Beni bulacağına, gözlerimde kendini göreceğine, kalbimin ritmini tanıyacağına… Hayat seni karşıma çıkardığında, geçmişin tüm sessizlikleri anlam kazanacak. Ve biz, hiçbir şey söylemeden anlayacağız birbirimizi.

Senden mükemmel olmanı istemiyorum. Yalnızca gerçek olmanı istiyorum. Yorgun ama sevgi dolu bir kalple gel… Kusurlarını korkmadan göster bana. Çünkü ben seni insan olduğun hâlinle seveceğim. Güçlü değil, dürüst olmanı bekleyeceğim.

O gün geldiğinde, “geç kalmadık” diyeceğiz. Çünkü sevgi, doğru kalplerde hiçbir zaman geç kalmaz.

Bir yerlerde, beni duyan bir kalp var biliyorum. Belki şu an bambaşka bir şehirde, başka bir pencerenin önünde aynı gökyüzüne bakıyor. Belki de adımı bilmiyor henüz, ama hissediyor içten içe… Kalbinin bir köşesinde bana ait bir yer var sanki.

Ben artık sevgiye dair umudumu yitirmedim, sadece sabırlı olmayı öğrendim. Çünkü bazı kalpler birbirini bulmak için zamana ihtiyaç duyar. Bazı hikâyeler, en güzel yerde, en beklenmedik anda yazılır.

İçimde öyle saf bir sevgi taşıyorum ki; kırgınlıklarımı aşarak, kendimi severek büyüttüm bu sevgiyi. Artık biliyorum ki; gerçek aşk, önce insanın kendini bulmasıyla başlar. Ve ben, kendimi sevmeyi öğrendim. Her halimle… Eksiklerimle, fazlalıklarımla, hayallerimle…

Bir gün karşılaşacağız…

Bir sokak lambasının altında, ya da bir kitapçı rafında aynı kitaba uzanırken belki. Belki bir şarkının nakaratında göz göze geleceğiz. İşte o an, her şey anlamını bulacak. Kalbimde yıllardır yerini koruyan o boşluk, onun sesiyle dolacak.

Çünkü bazı insanlar birbirleri için yaratılmıştır. Ve ben, o insanın varlığına inanıyorum. Henüz gelmedi diye vazgeçmek, o sevginin büyüsüne ihanet olurdu. Bekliyorum… Ama umutsuz değil, kalpten bir inançla.

Bir gün…

Belki de tam bugün gibi bir günde, gözlerin gözlerime değecek. Ve diyeceğim ki: “İşte, sonunda geldin.”

Beni bir insan olarak değiştirebilirler, belki yüzümdeki ifadeyi, kelimelerimi ya da yürüyüşümü değiştirebilirler, ama asla içimdeki ruhu, hayata bakış açımı, dünyayı farklı görmek için sahip olduğum o derin bakışı değiştiremezler. Hayatım, işim, beni anlatan değerlerim – bunlar sadece ben değil, kalbimdeki inançla yoğrulmuş bir yaşamın yansıması. İnsanları mutlu etme biçimim, sadakatim, nazik tutumum – bunlar her zaman benimle kalacak. Çünkü ben çok şey veriyorum, çünkü gerçekten çok şeyim. Eğer beni başarısızlığa uğratmak istiyorsanız, ne olursa olsun yapın, ama bilin ki, burada kazanan kişi sadece veren kişidir. Kaybeden, değer veremeyendedir. Gerçek gücüm, sahip olduğum sevgi ve bağlılıkta gizlidir...

Hiç kimsenin haberi bile yokken başardığın her şey için seni hep bir yerlerde ayakta alkışlayacağım sevgili kendim.

İçindeki saflık ve kalbindeki iyilik için üzülme. Belki de ruhunun ışığı, bazı insanların zihnindeki karanlığa uymuyordur. Bir çiçek, çamurun içinde açtığında bile güzelliğinden ödün vermez. Sen de olduğun gibi parlamaya devam et.

Bugün olduğum yere nasıl geldiğimi bazen ben de bilmiyorum. Öyle anlar oldu ki, bu yolun beni tüketip yok edeceğini sandım. Ama her seferinde, ne şekilde olursa olsun, devam ettim.

Belki içimdeki bir güçtü beni ayakta tutan, belki de düşsem bile kalkabileceğime duyduğum inançtı.

Belki sadece şanstı, bilmiyorum.

Kesin olarak bildiğim tek şey var:

Her şey – iyi ya da kötü – beni büyüttü, şekillendirdi, dönüştürdü.

Yolculuk zorluydu, bazen acıttı, bazen kırdı ama her seferinde bana kendim hakkında daha fazla şey öğretti.

Ve en önemlisi, beni daha dirençli kıldı. Bu yüzden bazen insanların bakışlarında yargıyı gördüğümde, sadece gülümsüyorum.

Çünkü beni tanımıyorlar, yaşadıklarımı bilmiyorlar. Ve bilmek zorunda da değiller.

Bu benim hikayem, benim yolum.

Başkalarının, benimle ilgili kendi kafalarında yazdıkları hikâyeyi değiştirmek gibi bir sorumluluğum yok. Gerçeği biliyorum. Nereye gittiğimi, neyi seçtiğimi, neyin peşinden koştuğumu biliyorum.

Ben hayal kurarken, yeni yollar çizerken ve kendimi geliştirirken, bazıları sadece izliyor, anlamaya çalışmak yerine yargılıyor.

Ama hayatın doğası böyle.

Günün birinde, ben çoktan ilerlemiş olacağım ve onlar hâlâ aynı yerde duracaklar.

Tutkusu ve inancı olan insanlar, asla oldukları yerde kalmazlar.

Daha büyük olana doğru çağrılırlar.

Geri dönüp bakmazlar, çünkü gözleri hep ileriye, yıldızlara dönüktür.

Ve sonunda, her zaman hak ettiğimiz gibi yaşar ve severiz…

Kendi sonsuzluğumuzu inşa ederek.

Kendinden kopmuş biriyle bağ kurmaya çalıştığım için suçlamıyorum kendimi. O, kendi kaosunun içinde kaybolmuştu. Onu kurtarmak için cesaretimi topladım, iletişim kurmaya çalıştım. Enerjimi ve titreşimimi onun seviyesine indirdim, sonunu bile bile ona ulaşmaya çalıştım. Yanılmadım.. Ama o deneyim bana şu gerçeği öğretti: Kendini bulamayan birine el uzatırken kendi ruhunu da kaybedebilirsin. Artık, başkalarının karanlıklarına ışık tutarken kendi ışığımı kaybetmemek konusunda daha bilinçliyim. Bazı karmalar bulaşıcıdır dikkatli olun.

Seni üzen insanlar değil, onlardan beklediklerin. Gerçekleşmeyen beklentilerine takılıp kalıyorsun ve bunun sana zarar verdiğini fark etmiyorsun.

Kimse senin düşüncelerinin içinde yaşamıyor. Babanın daha anlayışlı olmasını, arkadaşlarının daha duyarlı davranmasını, sevdiğin kişinin seni istediğin gibi sevmesini bekledin. Ama insanlar senin zihnindeki senaryolara göre hareket etmez.

Bırak artık. İnsanları olduğu gibi kabul et. Onları değiştirmeye çalışmak seni yıpratmaktan başka bir işe yaramaz. Yanlarında olmak istiyorsan ol, ama akmalarına da izin ver.

Hayatı fazla analiz etmek yerine hisset. Mükemmellik diye bir şey yok, insanlar da kusurlarıyla güzel.

Affet, hafifle ve devam et. Hayat küskünlüklerle taşıyacağın kadar uzun değil. Sev, özgür bırak ve gerçekten yaşa.

Karanlığın içinden geçtin… O dipsiz kuyularda yankılanan sessizlikle yüzleştin, umudun en ince ipliğine tutundun. Kalabalıkların içinde yalnız hissettin, çevrendeki sesler gürültüden ibaretti ama içindeki fırtınayı kimse duymadı. Belki defalarca düştün, belki her düşüşte biraz daha kırıldın, ama her seferinde yeniden ayağa kalktın.

Darbeler aldın, bazen en yakından, bazen hiç beklemediğin bir yerden. Ama hiçbir darbe seni sen olmaktan alıkoyamadı. Şimdi, bırak gözyaşların aksın. Çünkü onlar acının değil, dönüşümün, şifanın, yeniden doğuşun damlaları. İçindeki yaraları inkâr etme; her biri seni sen yapan, seni daha güçlü kılan izlerdi.

Geriye dönüp baktığında, o karanlık yollardan nasıl geçtiğini, nasıl yeniden ayağa kalktığını, nasıl savaştığını hatırla. İşte bu yüzden kendinle gurur duy! Sen sadece hayatta kalmadın, sen kendi küllerinden yeniden doğdun.

Yolun uzun ve bilinmezlerle dolu olabilir ama unutma: İçindeki ışık en karanlık gecede bile yolunu aydınlatmaya yetecek kadar güçlü. Şimdi başını dik tut, derin bir nefes al ve yoluna devam et. Çünkü sen zaten kazandın!

Onca yalan duydum, onca yanlış gördüm, sayısız kalp kırıklığı yaşadım ama yine de kalbimde kötülük barındırmadım, kin beslemedim. Bu da benim kazanmışlığım olsun.

Senin nasıl düşündüğünü biliyorum. Her şeyi kontrol edebileceğini, her seçeneğin açık olabileceğini sanıyorsun. Ama sana küçük bir gerçeği söyleyeyim: Ben bir ihtimal değilim. Bir belirsizlik içinde kaybolacak kişi de değilim.

Tanıştığımız andan itibaren net oldum. Duygularımı saklamadım, dürüst oldum, gerçek oldum. Ve aynı açıklığı, aynı dürüstlüğü bekliyorum. Eğer kararsızsan, eğer "belki"lerin, "muhtemelen"lerin arasında gidip geliyorsan, bana haber ver. Çünkü ben bekleyen tarafta olmayacağım.

Oyunlara, tereddütlere, ihtimallere yerim yok. Ben yarım sevilmem, ertelenmem, göz ardı edilmem. Kendimi biliyorum, neyi hak ettiğimi de. Ve inan bana, kırıntılarla yetinmek gibi bir niyetim yok.

Eğer benimle yürümek istiyorsan, ayakta durmalısın. Net olmalısın. Kendi içinde bile kararsızsan, benim yanımda nasıl durabilirsin? Ben hafif bir esinti değilim, ben rüzgarın ta kendisiyim. Ve rüzgarın içinde kaybolacak kadar hafifsen, seni tutmaya çalışmam.

Gerçek bir ruh, gerçek bir kalp, gerçek bir duruş isterim. Eğer ateşimle yürüyebileceğini sanıyorsan, o zaman gerçekten düşün. Çünkü bu, basit bir cesaret işi değil. Bu, benimle yan yana durabilecek kadar güçlü olup olmadığını kendine sorman gereken bir şey.

Ve unutma, ben değerliyim. Yüreğim, sevgim, varlığım… Yarım ağızla sunulacak bir sevgiye değil, hak edilen bir bağlılığa layık. Eğer emin değilsen, ben çoktan yola çıkmış olurum.

🏍️ @bayakirildim - Tumblr Blog | Tumgag