Eskiden okuduğum romanlardaki kadınlara aşık olurdum. Çevremde o karakterlerden parçalar arar karakterlerle kişileri birbiriyle bütünleştirirdim. Romandaki olayları yaşayacağımızı düşünerek hayaller kurardım. Bu içimdeki acıyı biraz olsa azaltırdı. Hayal kurmak hayata anlam vermek için güzel bir seçenekti. Dolu dolu bakışını göremeyeceğimi biliyorum. Karanlığa alışmış gözlerime ağır da gelirsin hem. Yazdıklarım şahsınıza ait olsa da gerçekleşmeyecek bir düşün birer parçasıdır aynı zamanda.
Bu güzel düşünün içerisinde en zayıf nokta benim oysa ki.














