Lonely trail
Εχω τόσο καιρό να εμπνευστώ απο μία είκόνα. Θυμάμαι παλαιότερα χρόνια με τους γονείς στο αυτοκίνητο να οδηγούμε στην ομίχλη . Ακούγεται σαν θριλέρ από αυτά τα κλασσικά που μέχρι και το συναίσθημα του φόβου που έχεις γίνεται χαρακτηριστικό και αξιομνημόνευτο . Τι είναι όμως η ομίχλη? Ενώ όπως κοιτάς το τοπίο φαίνεται ότι προχωράς μέχρι να φτάσεις σε ενα σημείο με πολλά σύννεφα που πλησιάζουν στη γη στην πραγματικότητα σε κάθε βημα έχεις γύρω σου θολότητα και συνεχίζεις μέχρι να "βγεις" από αυτό φαινόμενο ορισμένο από τη φύση.
Ετσι ο δρόμος συνεχίζει και βγαίνεις πια από εκει. Τελείωσε το μυστήριο, Μπορείς να το δεις απλά ως ένα φυσικό φαινόμενο και να μην ανακαλείς εικόνες από την φαντασία σου αλλά θα χάσεις μία όμορφη ανάμνηση της παιδικής σου ηλικίας. Για τους πιο αισιόδοξους θα τη ζήσεις κάποια άλλη φορά. Και είναι η αλήθεια. Ας είμαστε αισιόδοξοι λοιπόν. Είναι το σωστό.

















