Bu zamana kadar hiç birinden hoşlanmadım veya sevmedim. Neden bilmiyorum. Doğruyu kişiyi beklemek benim için daha güzeldi sanırım. Bekledim, çok bekledim. Geldi de. İlk mesaj attığı an kalbimde oluşan, göz bebeklerimde oluşan o his... Size nasıl anlatayım ki. Sanki yeni konuşmayı öğrenen bebek heyecanı, ilk defa oyuncak alınan çocuk heyecanı ve mutluluğu gibi. Kalbim yerinden oynuyordu. Sanki deprem oluyormuş gibi tüm vücudum titriyordu. Her mesaj attığında sizde bu şeklide his oluşturan kişiye karşı nasıl güvenemezsiniz ki. Güvendim, inandım. İlklerimi yaşadım onunla. Her şey çok güzel gidiyordu. 1 ay sonrasına kadar. Mesajlarında soğukluk hissetmemeye başladım. Sanki bir şey olmuş gibi davranıyordu. Ne olduğunu sormak için mesaj atacaktım, telefonu elime aldım. O sırada o mesaj attı. Olduğum yerde kalakaldım,vücudumun her bölgesi buz kesildi. 2 hafta şoku atlatamadım. Her telefonu elime aldığımda bir yokluk hissediyordum. 3. hafta sonunda o mesaj attı. Özür dilerim, affet dedi. Ama nedenini bilmediğim şekilde ona karşı tüm çocukluk duygularımı yitirmiştim.Tekrar mesajlar atmaya başladı. 2. ay sonunda artık yeter dedim. İstemiyorum seni Vodafone bırak artık peşimi, annemgil kontör yükletmiyor sen internet paketini az veriyorsun istemiyorum dedim. Ananı bacını ebeni dedeni dedim. Sonra bi daha da mesaj atmadı. Ben de AYRALDAAK TAMAM MAA diye son mesajımı attım
janainaart
theartofmadeline
gummygunk
pixelskylines
baratheonpilled
dailybridgerton
