Romantiktin o gece, mayhoş bir tadın vardı. Ekimdi. Sırtını kapıya yaslamış, iki parmağının arasında sigaranı tutuyordun. Perçemlerin yüzüne düştü, sormadım, yaklaştım yüzüne. Ses kesildi, dünya durdu ve buz tuttu bütün düşünceler, öptüm.
Çıplak ayaklarının kalebodurda izi kaldı, ürperdin. Beklemiyordun ve ben de karşılık vermeni beklemiyordum. Dudakların dudaklarıma karıştı, bileklerini tuttum. Sigaranı aldım, ciğerim zehir gibi bir kokuya boğuldu, küllüğe bıraktım. Söndürmedim.
Nemli bir ekimdi, yağmurdan yeni uyanmıştı şehir ve akşam gelmesini beklemeden karanlığa teslim olmuştu caddeler. Işık sevmem, biliyordun. Gece lambasını yaktın, pencereyi kapattın. Perdeyi çekmedin, öylece kaldı.
Bahçede çocuk sesleri vardı, aldırmadın. Çıkarttın bluzunu üzerinden, tenin parladı gece lambasında. Omuzların narindi, tenin buğulu, sesin ürkek, tadın mayhoş. Dizlerinin dibine oturdum, ellerin saçlarıma gitti. Anlattım, içimden ne geçiyorsa anlattım. El etek çekildiğinde, gece lambasını yakıp geride bıraktığım günleri düşünürken içime çöken huzuru anlattım. Dinlemedin, dinliyor gibi yaptın, ben de inandım.
Geometrik bir ağrı girdi kaburgalarımın arasına. Bir hırsız dudaklarımın arasındaki tuzlu huzuru çekti aldı, koşmadım. Huzursuzluk benim kanıma karışmıştı bir kere. Uzak olduğum şehirleri hatırladım, iç çekip bir kenara bırakmaktansa hatıraları, sana anlattım. İzmir’den bahsettim, trene yetişmek için gara kadar koşup trenin daha gara dahi girmediğinde içimin nasıl rahatladığından bahsettim. Güldün, bir şey söylemen gerekmiyordu, söylemedin. Dinledin.
En son ne zaman denizi olan bir şehirde yürüdüğünü sordum, denizi olmayan şehirlere nasıl deniz çizdiğini anlattın. Ne anlattığının pek önemi yoktu, ne anlatsan dinleyecektim ve dizlerine koydum başını. Tenin tenime yapıştı, kokun koruma bulaştı.
Ay ışığı vurdu sonra, pencereyi açtın. “ekim kokusu” dedin, yüzüne yarım yamalak bir huzur çöktü. Yüzünün çeyreği karanlığın altında kayboldu. Karanlık bir silgi oldu, bütün detayları sildi. Tenin tenime kaldı, ellerin ellerime. Yanağını göğsüme koydun, saçların çenemin hizasına geliyordu, nefesin dirseğime çarpıyordu.
Seviyordun, ekimi, geceyi, Ankara’yı, Tunalı’dan Kızılay’a yürümeyi… Denizden fazlası vardı bu şehirde senin için. Beni seviyor muydun, sormadım, sormama da gerek yoktu. Yanımdaydın ve olması gereken o an için buydu, birkaç gün sonra da bir sonraki görüşmeye kadar unutacaktın çünkü unutman gerekiyordu.
dailybridgerton
2087
blakekathryn
izzy806
tangentwithtanner
gummygunk
ellievsbear
