Dezorganizacja to zjawisko szeroko występujące w otoczeniu każdego z nas. Różni się formą, zasięgiem występowania czy intensywnością działania. W moim rozumieniu najbardziej nie lubię dezorganizacji, która powoduje bardzo intensywne skutki. Ted Bundy-seryjny morderca, nekrofil interesujący się psychologią i prawem, Josef Fritz gwałciciel własnej córki, ojciec siedmiorga swoich wnucząt, Andreas Breivik- Rycerz Śmierci ze schizofrenią paranoidalną, który zabija 67 osób na wyspie Utoya, Andreas Lubitz- pilot z depresją rozbijający samolot pełen pasażerów w Alpach to zestaw przeze mnie subiektywnie wybranych osobliwości powodujących globalną dezorganizacje. Wszystkich tych sprawców poza patologicznym zachowaniem łączy również liczba 24, która jest tytułem całego cyklu. 24 stycznia 1989 roku zostaje wykonana kara śmierci na Tedzie Boundym, przez 24 lata Josef Fritz więził i gwałcił swoją córkę w piwnicy, Andresa Brevik zostaje skazany na najwyższą karę w Norwegii – 21 lat więzienia w dniu 24 sierpnia, 24 marca Andreas Lubitz dokonał swojego zamachu. Natomiast ja urodziłam się 24 stycznia 1993 roku, dokładnie 4 lata po egzekucji Teda Bundy’ego. Postanowiłam zniszczyć ich portrety poprzez ingerencję w kod obrazu. Usuwając poszczególne frazy oraz wpisując nazwy chorób psychicznych czy zaburzeń, które dotknęły poszczególne osoby: Ted Bundy (nekrofil), Josef Fritz (kazirodztwo), Andreas Breivik (schizofrenia paranoidalna), Andreas Lubitz (depresja) i ja (?). W wyniku czego piksele zdjęcia zmieniły swoje pierwotne ułożenie i kolorystykę powodują dezorganizację pierwotnego obrazu. To symboliczny obraz tego jak zachowanie każdego z nich wpłynęło na normalne życie osób dotkniętych tragediami, które spowodowali.
Życie, które na pozór u każdego z nich wyglądało całkowicie przeciętnie, jednak takie nie było. Ted Bundy studiował prawo i psychologię, którą niebywale wytrawnie wykorzystywał do wabienia swoich ofiar. Niejednokrotnie symulował złamania ręki i prosił o pomoc przy noszeniu książek. Po czym jednym uderzeniem oszałamiał ofiarę i wywoził do lasu, aby spełniać swoje fantazję dusząc kobiety podczas seksu, a dalej oddając się fantazją nekrofila, po czym na weekendy wracał do swojej narzeczonej by pomagać zajmować się jej dzieckiem. Josef Fritz sprawiał wrażenie w oczach sąsiadów człowieka w pełni normalnego.Współlokatorzy, którzy dzieli ten dom nigdy nie spodziewali się, po najemcy czegoś takiego. W 8-pomieszczeniowej piwnicy Josef stworzył tajemne przejścia pomiędzy poszczególnymi pomieszczeniami, tak, aby nikt poza nim niw był w stanie znaleźć. Na końcu, których przetrzymywał przez 24 lata swoją własną córkę, która urodziła mu siedmioro dzieci. Andreas Breivik na co dzień przykładny pracownik, udzielał się politycznie, jednak nigdy nie manifestował głośno swoich poglądów. Traktowany był raczej neutralnie, wielu nawet go nie zauważało. W wolnym czasie stworzył książkę, którą zatytułował „2084- Europejska Deklaracja Niepodległości”. Opisuje siebie jako członka zakonu templariuszy, który musi przeciwdziałać Islamowi. Spisuje również krok po kroku całą akcję, którą dokonał na wyspie Utoya, strzelając do przypadkowo napotkanych ludzi. Andreas Lubitz był spokojnym człowiekiem, pilotem samolotów Lufthansa. W wolnym czasie dużo biegał, był lubiany przez sąsiadów i współpracowników. Jednak postanowił zapisać się w historii rozbijając samolot pasażerski linii Lufthansa w Alpach. Obok portretów wszystkich tych osób umieściłam również swój autoportret umieszczając znak zapytania w miejscu zaburzenia. Jest to moja odpowiedź na fascynację takimi osobami. „36” (Ted Bundy), „8” (Josef Fritz), „67” (Andreas Brevik),”149” (Andreaz Lubitz) “?” (Bernadetta Bałękowska) to tytuły poszczególnych prac, które odpowiadają liczbie ofiar poszczególnych sprawców. Sposób działania, dobór ofiar, miejsce działania są różne, jednak każdy z nich dokonał dezorganizacji życia wielu ludzi. Celem mojej pracy jest zwrócenie uwagi jak wielki wpływ ma patologiczne zachowanie jednostki względem globalnej sytuacji. W historii mamy wielu morderców, terrorystów czy gwałcicieli. Postanowiłam jednak dokonać własnej subiektywne selekcji, którą uznałam za najbardziej stosowną. Wynika ona z moich poprzednich obserwacji i analiz poszczególnych problemów czy zachowań.
tangentwithtanner
dailybridgerton
kianamaiart
yousharknotpass
izzy806
turnnoffyourmind