Gdy to wszystko się zaczynało kiedy te wszystkie uczucia dopiero kiełkowały w moim sercu, wyglądało to tak że każdy gest odbierałam z reakcją "Jezu uwielbiam go, ja go kocham, o mój Boże to już miłość, zaraz zejdę, o jeju". Tak było przez jakiś czas. Wiesz później zaczyna się kolejny etap. Ostatnio miałam nawet wątpliwości i mówiłam sobie "kurcze może to było złudzenie? Bo ja nic nie czuję" myślałam przez chwilę, że to nie jest miłość, bo przestałam czuć że go kocham. Ale później Bóg sprawił, że znów powiedziałam sama do siebie "jejku jak ja go kocham". Uświadomiłam sobie że to jednak nie wygasło. Kilka dni temu przeczytałam w pewnej książce, która była książka napisana przez psychologa, właśnie o miłości takie słowa "kiedy w twoim związku wszystkie uczucia i emocje stały się jak "rzeczywistość"?". Te słowa dały mi mega do myślenia. Ta "rzeczywistość" to było właśnie "wygasanie usczucia' ale nie takie wygasanie w sensie dosłownym, że przestajesz kogoś kochać. Chodziło o takie wygasanie, że ta miłość dojrzała, że stała się poważna, że kochasz ta osobę ale nie tak że przeżywasz to wszytko jak na samym początku. To co czujesz staje się norma. Jest w głębi twojego serducha, kochasz ta osobę, doceniasz najmniejszy gest, każda chwila słowo, ale nie odczuwasz tego tak że na cały głos krzyczysz "kocham go! To wszystko jest prawdziwe! To prawdziwa miłość! Ona nigdy nie wygasnie! To on jest najważniejszy!". Nie chodzi o to tylko o to, gdy twoja podświadomość i twoje serce cichutko szepcze w głębi ciebie "kocham go. To jego pragnę. To z nim chce spędzić każdą chwilę życia", bo ty już to wiesz, wiesz że go kochasz masz to w głębi siebie wyryte na sercu i nie potrzebujesz krzyczeć by każdy wokol to usłyszał.
2087
vaporwave
ellievsbear
