1993 yılının şubat tatili, babam annem ben mavi bir torosla alaçatı‘ya teyzemlerin yazlığa gidiyoruz, o zamanlar alaçatı sadece egelilerin bildiği kapitalizmden, istanbul lümpenliğinden nasibini almamış huzurlu bir köy. çeşme otobana çıktığımızda babam anneme, torpidoya baksana ahmet'ten aldığım karışık bir kaset vardı beyaz renkli orada mı diyor? annem kasedi bulup teybe yerleştiriyor, ilk o gün tanışıyorum “ sevda değil ” ile. sonraki yıllarda pencerem kör kapım kilitli, şarkılarla yaşamazsam olmaz, notalar illaki derimin altına işleyecek.
aradan yıllar geçiyor ikibinli yılların ortalarında kıbrısta çölün ortasında askeri bir gazinoda gitarist olarak askerlik yapıyorum, orkestramız şen şakrak; ben gitardayım, klavyede ümit, bağlamada kırşehirli , yan flütte serkan, vurmalılarda kerem. yan flütçü serkan izmirli, serkanla alaçatı'dan bahsediyoruz bir gün, aklıma geliyor; - lan serkanzülfü livaneli sevda değil çalsak ya - süper olur abi diyor. hemen notaları, akorları çıkarıyoruz, ertesi gün gazinonun kışlık salonunda grup olarak çalışmaya başlıyoruz şarkıyı, düzenlemeleri serkan yapıyor. çift sesler, bağlamanın girdiği yer, sadece ritmin olduğu yer derken ortaya müthiş bir cover çıkıyor, hepimiz heyecanlanıyoruz, cumartesi günkü eğlence organizasyonun sonuna doğru çalmaya karar veriyoruz.
cumartesi günü komutan ve eşlerini eğlendirdikten, piyasa şarkılar çaldıktan sonra, gecenin finaline “ sevda değil ” ile giriyoruz. gazinoda üç beş masa bekar subaylar kalmış, kafalar bir dünya masadan kahkahalar yükselirken, sevda değil'in bağlama introsu girince tüm gazinoda çıt çıkmıyor. gazino mutfağında çalışan aşçı askerler, nöbetçi askerler, garson askerler hepsi dışarı çıkıp avare avare bize bakıyor. kıbrısta çöl sıcağının kavurduğu o gece herkesin yüzünü hafif serin bir rüzgar okşuyor elli kişi'ye yakın erkek gözleri uzaklara dalmış bir şeyler düşünüyor, kırşehirli bağlamanın tellerine vurdukça askerlerin gözleri doluyor, serkanla çift ses yapıp bu benimki sevda değil dedikçe, tüm kafalar türkiye'ye dönüyor, türkiye'de sevdalar kalmış, salkımlar söğütler eğilmiş. biz elli'ye yakın yalnız adam şarkıyla bir bütün oluyoruz ve tam o esnada gazino komutanı;
kes, şarkıyı kesin diye bağırıyor, bu şarkı yasak, bu şarkıyı çalamazsınız diyor, tam kesiyoruz, o masadaki genç subaylardan biri ayağa kalkıp ben emrediyorum çalın diye bağırıyor, tüm kafalar ona doğru çevriliyor, gözleri kıpkırmızı genç subayın; emrediyorum diye haykırıyor. gazino komutanı o tarafa doğru yönleniyor, masada bir şeyler konuşuluyor, en az on adam ayakta hararetli bir şekilde tartışıyor ve gazino komutanı gazinoyu terk ediyor. o subaylar bize tekrar çalın diyorlar, biz “ sevda değil'i "o gece en az art arda on kere çalıyoruz ve on seferde de o subaylar bizi ayakta alkışlıyorlar, gazino komutanıyla tartışan genç subay gecenin sonunda hepimizi tek tek alnımızdan öpüyor.
sonradan öğreniyoruz ki; gazino komutanıyla tartışan, çalın diye emreden o genç subayın en yakın arkadaşı doğuda şehit düşmüş ve şehit düşen subayın en sevdiği şarkı sevda değil.
her şeyin ikilemi olduğu şu hayatta bu bizimki sevda değil.
jacobvanloon
dededos
dailybridgerton
baratheonpilled
