Sessizliği Kaybeden Çocuklar
Son zamanlarda sınıflarda tuhaf bir hâl var.
Gereksiz bir çığlık, ani bir bağırma, yüksek sesle konuşma…
Sanki herkes birbirini bastırarak var olmaya çalışıyor.
Üstelik farkında değiller.
Ne tavırlarının, ne üsluplarının, ne de çıkardıkları gürültünün.
Oysa gürültü sadece desibel değildir.
Gürültü, iç dünyanın dağınıklığıdır.
Gürültü, dikkatin parçalanmış hâlidir.
Gürültü, sabrın eksilmesidir.
Bugünün çocukları sessizlikle büyümüyor.
Ellerinde sürekli titreşen bir telefon, kulaklarında hiç susmayan bir içerik akışı…
Beyin, sakinliğe değil hız ve anlık tepkiye alışıyor.
Sosyal medyada yüksek sesle konuşan kazanıyor.
Sakin olan görünmez kalıyor.
Bu kültür, sınıfa da taşınıyor.
Çocuk bağırdığında duyulacağını zannediyor.
Yüksek sesle konuştuğunda güçlü olduğunu düşünüyor.
Çığlık atmak sıradanlaşıyor.
Ama asıl mesele sadece teknoloji değil.
Mesele, sınır koymayan yetişkinler.
Mesele, “çocuk işte” diyerek geçiştirilen her davranış.
Mesele, evde de okulda da sessizliğin kıymetinin öğretilmemesi.
Çünkü sessizlik bir eğitimdir.
Sözün sırasını beklemek bir terbiyedir.
Alçak sesle konuşmak bir saygıdır.
Bağıran çocuk aslında şunu söylüyor olabilir:
Ama biz ona bağırarak cevap verirsek, sadece gürültüyü büyütürüz.
Öğrencilerin algılarının uyuşmuş gibi görünmesi de tesadüf değil.
Sürekli hızlı uyaranlara maruz kalan zihin, derin düşünmeye sabredemez.
Sınıflar artık sadece bilgi verilen yerler değil;
dikkat eğitiminin, ses terbiyesinin ve duyarlılık inşasının mekânı olmak zorunda.
Belki yeniden şunu öğretmeliyiz:
Bağırmadan da anlaşılır insan.
Sessiz olan zayıf değildir.
Alçak ses, yüksek karakterin işaretidir.
Gürültüyü azaltmadan eğitimi derinleştiremeyiz.
Çünkü bilgi sessizlik ister.
İnsanlık ise incelik ister.
Ve incelik, hiçbir zaman bağırarak büyümez.
snowghoul
gamechangershow
titsay
vaporwave
andulkaphoto