nakaka-overwhelm ang mga bagay bagay.

★
hello vonnie
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
TVSTRANGERTHINGS
Mike Driver
he wasn't even looking at me and he found me
Sade Olutola

PR's Tumblrdome
we're not kids anymore.
NASA
sheepfilms
noise dept.
cherry valley forever
Peter Solarz

❣ Chile in a Photography ❣
Xuebing Du

#extradirty
todays bird
trying on a metaphor
Jules of Nature

seen from Philippines

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from Malaysia

seen from Germany
seen from Israel

seen from United States

seen from Indonesia
seen from Switzerland

seen from Malaysia

seen from Canada
seen from Argentina
seen from Italy
@bipolarthingy
nakaka-overwhelm ang mga bagay bagay.
actually... hindi ko alam ano ilalagay ko dito.
Andito na naman tayo.
“I’m still learning to love the parts of me that no one claps for.”
— Rudy Francisco
“Never allow someone to be your priority while allowing yourself to be their option.”
— Mark Twain
My Blueberry Nights (2007)
it’s the expectation that cuts the deepest, isn’t it? to think you’d show up as something whole when you’ve only ever been fragments. i see that now. how unfair of me to want completion from someone still piecing themselves together.
still, my heart aches like an overwatered plant, heavy and spilling onto everything around it. you didn’t break me. but you didn’t hold me either. and that, i think, is the hardest truth to carry.
Gusto kong lumayo. Umiwas. Manahimik. Mag-isip.
Gusto ko maging mag-isa, pansamantala.
last July umalis na sila mama sa bahay namin. sa bahay na tinirhan nila ng 24years.
nung nagliligpit kami ng mga gamit nila, wala naman akong nafifeel na lungkot. ang kalat kasi sa bahay haha hindi ako makapagreminisce.
pero nung bumalik ako dun 3 or 4days after nila umalis dun, wala ng gamit, wala ng tao, ang meron na lang dumi, kalat, at masasayang alaala. bigla akong nalungkot, bigla kong nakita ulit yung bahay na tinirhan ko simula nung 10 years old hanggang umalis ako nung 27 na ko.
bigla kong nakita yung sala na tinatambayan ko habang nagpapatugtog ng malakas gamit stereo ni papa. yung sala kung saan ko nagsasayaw ng mga starstruck dance craze. yung sala kung saan ako kumakain dahil iisa lang sala at dining area namin. yung sala kung saan madaming tao kapag may handaan. yung sala na bumubungad sakin pag pasok ko ng bahay.
bigla kong nakita yung kwarto na tinutulugan namin ng ate at bunso namin. yung kwarto kung saan ko nakasama matulog mga tindera namin. yung kwarto kung saan kami naglalaro ng teacher-teacheran ng mga pinsan ko. yung kwarto kung saan ko isinasabuhay ang pagiging delulu ko xD yung kwarto kung saan kami nag-istay ng ex ko. yung kwarto kung saan ako nagkukulong pag may sakit ako. yumg kwarto kung saan ako nanunuod ng tv simula umaga hanggang gabi.
bigla kong nakita yung terrace kung saan ko pinapanuod maglaba mga tindera namin. yung terrace kung saan ako natutong maglaba. yung terrace kung saan kami naglalaro ng mga pinsan ko. yung terrace na tinatambayan namin pag mainit sa loob ng bahay. yung terrace na kinakainan namin pag sinabi ni papa na "kainntayo sa chowking" just because kita yung chowking dun. yung terrace kung saan nagpapatutor yung kapatid ko.
lahat yun bigla kong nakita. tapos bigla kong naisip, ang sarap balikan ng mga panahong yun.
ang galing no. napapa-install talaga ko ulit ng tumblr pag ganito isip ko.
magulo.
random thoughts.
kanina sobrang random na pumunta yung pinsan ko sa shop namin, pero mas random na nag open siya regarding sa mental health niya and sa pinagdaanan at pinagdadaanan niya. after niya magkwento bigla niya kong tinanong "ikaw ate, kamusta mental health mo?" napaisip ako. kamusta nga ba?
hindi ko rin sigurado kung kamusta. pero alam ko mas okay kesa nung mga nagdaang taon. mas stable ngayon, feeling ko. hindi na ko nakakaramdam bigla ng sobrang lungkot, pero hindi rin naman ako sobrang saya. sakto lang.
oo, sakto lang.
We won’t be stuck forever- slowly and gradually we always find a way out!
Chibird store | Positive pin club | Instagram
Andaming tumatakbo sa isip ko pero hindi ko maintindihan kung ano.
Andami kong gustong gawin, pero hindi ko alam kung paano.
Andami kong gustong subukan, pero hindi ko alam kung paano.
Basta. Ang dami.
double take
May something sa song na 'to na hindi ko maintindihan kung bakit siya una kong naiisip.
Ah. Siguro kasi nung time na nagkakilala kami ito yung mej sikat na kanta. Baka nga.
Gulong gulo na ko sa ikot ng mundo ko.
Ano bang purpose at nag eexist pa rin ko?
Hindi ko talaga ma-gets.
Eto pa rin.
Ilang taon na nakakalipas pero walang nababago.
Ilang taon na nakakalipas pero nawawala pa rin ako.
Ilang taon na nakakalipas pero wala pa rin akong nararating.
Ilang taon na nakakalipas pero wala pa rin akong nagagawang tama.
Ilang taon na nakakalipas pero andito pa rin ako.
Walang growth. Walang katapusan.
Gusto ko ng tapusin pero hindi ko alam kung paano, o kung tama ba yung paraan na naiisip ko para tapusin 'to.
Ang gulo.