bilhassa bu fotoğrafı gördükçe içim sızım sızım sızlıyor.
mersin'den uzak kaldığım yıllarda hep bu kafede oturup lavantalı latte içmeyi hayal etmiştim.
mersin'e dönüp yaşadığım 9 ayda iki kez gidebildim, oysa evime yakındı da.
kardeşimi oraya götürmeyi çok istemiştim, sakin yerlerde vakit geçirsin istemiştim çünkü. o koca 9 ayda bir kez yapamadım ya.
şimdi pusulam istanbul'da. iki ay falan oldu geleli. bilmiyorum ki süreç bana daha ne gösterecek?
bildiğim varsa oradan oraya savrulmaktan ölesiye yoruldum ve ben mersin'i çok özledim.
ya da ailemle o sokaklarda dolaşmayı mı desem? bilemedim.






