İki bin on dört yılının şubatı hastalıkla beraber gelmişti. Geçmek bilmeyen bir hastalık. Ses kısıklığı, öksürük. Sürekli ve sürekli. Bulaşması kaçınılmaz bir kış hastalığı. Ve bulaştı da. Önce o bana bakarken, hastalığın bulaşmasıyla hali olan bir diğerine bakmaya başlamıştı, dönüşümlü olarak. İş yerinden izin alınmasına rağmen hastalık bir türlü geçmek bilmemişti. Uyku bile uyutmayan türden bir şeydi.
On üç şubat gecesi onca günün uykusuzluğuyla koltuğa kıvrılıverdiğimi hatırlıyorum. Gecenin bir yarısı şiddetli öksürük sesiyle uyandım. Ve sonra ateşle yatan adamı acile götürmeye çalıştığımı anımsıyorum. Telaş hadsafhada. Ateşlenen insanlardan korkarım. Ateşi çıkan bir erkekse daha da çok korkarım.
İki saatin sonunda eve gönderilecek duruma gelmişti. Ve eve geri dönmüştük.
On dört şubatın ilk saatleri. Sıcak çorba ve ilaçlarla uyuyakaldı. Uyuması ve biraz da olsa iyileşmesi gerekiyordu. Müzisyen olduğu için on dört şubat programı biraz iyileşme istiyordu.
Ben uyuyamadım. Tekrar ateşi çıkar korkumdan. Oturdum bekledim.
Gün doğdu. Gün dünün aynısı. Akşam çabuk oldu o gün. Uyandırdım, yemek ve ilaçla biraz kendine geldi. ‘Ben gelene kadar yalnızlık ömür boyu çalmayın sakın’ cümlelerimle beraber iş yerine gönderdim.
Ben de biraz kendime gelip akşamın ilerleyen saatlerine doğru onları dinlemeye gideceğim. Hazırlandım çıktım ama yağmur çiseliyordu. Biraz hava alırım, diye düşünüp yürümeye başladım. Üniversite caddesinden Haller civarına gelene kadar aheste aheste yürüdüm. Barlar sokağı girişini geçince Doktorlar caddesine çıkmak için dönülen bir köşe vardır. Donas'ın bulunduğu köşe. Hem yürüyüp hem çantamı karıştırırken o köşeye vardım. Tam dönecekken filmlerdeki çarpışma gerçekleşti. O anı anlamlandıramamakla beraber 'pardon' deyip çarpıştığım adamın yüzüne bakmadan geçtim. Yanındaki arkadaşı arkamdan 'ama aşık olmanız lazımdı' dedi. Umursamadım.
Yıllarca o köşeden geçtim. Her dönüşte ‘bu kez de kimseyle çarpışmadım’ diye hayıflanmıştım. Hep düşündüğüm şey en olmayacak bir günde gerçekleşmiş oldu böylelikle.
Çiseleyen yağmur eşliğinde gideceğim yere vardım. Sahnenin karşısına bir masaya oturdum. Siparişimi verdim. Ve çizmelerimin ıslandığını görüp gidip temizleyeyim, dedim.
Aşağıya inen merdiven ahşap ve sahnenin tam yanında. Onlara gülümsedim ve ilk adımımı attım. Atmamla beraber saniyeler süren bir gürültüyle kendimi birkaç basamak aşağıda buldum. (Ki ben her kış kar yağan şehirlerde büyüyüp yaşamama rağmen bir kez olsun kayıp düşmemiş bir insanım. Çiseleyen yağmurun ıslattığı çizmelerimle kaymam o günün lanetinden dolayıydı.) Hemen koşup iyi olup olmadığımı sordu. İyiydim bir sorun yoktu. Bir taraftan da, acaba belimi kırmış olabilir miyim, diye de düşünüyordum. Acısı şiddetleniyordu git gide. Neyse ki yarım saate geçti. Aşağıda kendime geldikten sonra tekrar masama çıktım. Grup arkadaşı mikrofonla birlikte 'iyi misin' demese daha iyi olacaktım.
Öksürükle, halsizlikle gece on ikiye doğru programı bitti. Bir şeyler atıştırıp eve döndük. Eve girmemle biraz uzanıp belimin acısını azaltmaya çalışmam bir oldu.
O gün Okan Bayülgen'in yalnızlar için programı vardı Tv'de. Açıp biraz onu izledik. Biraz meyve, biraz kahkaha, biraz öksürük.
Saat üçe doğru varmış, on dört şubat çoktan bitmiş ama laneti bitmemişti.
Ihlamur yapmak için kettle'a su koyup kaynamasını beklerken, diğer malzemeleri hazırlamaya koyuldum. Karıştırmak için kaşık almam gerektiğini fark ettim ama kaşıklığın kettle'ın arkasında oluşunu ve suyun kaynamakta olduğu fark etmedim tabii ki. Kaşığa uzanmamla kaynamakta olan suyun buharından sağ kolumu bileğimden dirseğime kadar yakmam bir oldu. Mutfağa geldi ve 'bugün ikimiz veya birimiz ölmeden oturur musun lütfen artık' dedi.
O gün, on dört şubata da şansızlığımıza da lanet ettik.
2087
vaporwave
ellievsbear
turnnoffyourmind
stormborns
kianamaiart
blakekathryn
