Burası karanlık biraz benim için
Burası karanlık biraz benim için. Avize düştü geçen gün. Ne gürültüydü. Ne dağınıklıktı. Her taraf kırılan ampulün camlarıyla doldu. İçine hangi kimyasalları koyuyorlar bilmiyorum ama beyaz bir toz da kapladı yerleri. Binlerce cam parçası on metrekareye yayılmış yürek gibiydi.
Ne kadar zordu, benim gibi tembel bir adam için kalkıp bu dağınıklığı temizlemek. Temizlemeliydim çünkü çok can yakar küçük cam parçaları battığında. Kanatması da değil, camın oradan vücudun içinde ilerlemesine ilişkin gayri bilimsel kocakarı bilgileri mevcut bir de.
Temizledim. Avizeyi tekrar takmadım. Üşendim. Sabah takarım dedim. Ama ne o sabah ne de başka bir sabah takmadım. Takarım belki bir ara. Şimdilik karanlık biraz benim için burası.
Sen memnun görünüyorsun sanırım. Gözlerini acıttığı için mi fazla ışık yoksa gölgelerin kattığı gizem ve güzelliği sevdiğin için mi bilmiyorum. Yok, gözlerinde kırışıklık yok. Kastettiğim bu değil. Bilmiyorum dedim. Çok da irdelemek istemiyorum. Hayır, analiz yapmak istemiyorum. Çünkü her söylediğim yaralıyor seni. Neden sivri bilmiyorum dilim. Ama aslında önyargılı değil. Sadece anlamak isteyen meraklı bir beyinin kurduğu cümleler bunlar. Nedense dokunuyor işte sana. Anlaşılmak istemiyorsun belki de bu kadar ve bu loş ışık(sızlık) seni güvende hissettiriyor.
Yine seni çözmeye çalışıyorum. Aslında tek çözmek istediğim düğümler. O yüzden bu gece votka içiyoruz. Neden mi? Herhalde bir şeylerle karıştırınca içmesi en kolay içeceklerden olması, ucuz olması ve çabuk sarhoş edebilmesinden dolayı. Yani hafif meşrep. Bizim gibi. İçeriz, sarhoş oluruz, bir iki tane salak televizyon programı seyrederiz diye düşündüm. Hani medya kuruluşlarının bizi a,b,c diye zekâ ve kültür düzeyine göre ayırıp c sınıfına hazırladıkları o programlara a ve b insanları olarak bakıp güleriz diye. Belki bir ara da duygu durumumuza göre müzik dinler, gözlerimizi öylece uzaklara daldırır ve birbirimizin omuzunda dinlenir başlarımız.
Biraz daha buz ister misin? Sen dur, ben koyarım. Ellerin üşümesin. Bak burnun kızarmaya başlıyor. Zaten düğme kadar o burun. Daha var votkamız. İçelim. Sadece unutalım dün ve dünleri ve hatta bu sabahı ve de öğleni. Akşamüzeri geldin sen değil mi? İşte o vakitten yani durakta karşılaşmamızdan ve ağır ağır gülümseyerek birbirimize doğru yürüyüşümüzden başlatalım zamanı. Anlatmak istiyorum sana o anı. O gülümsemeni ve güneşin kızıllığının saçlarını parlatışını gördüğüm o anı. Çok zor tuttum sana doğru koşmamak için kendimi. Koşmak istediğim sen miydin yoksa sadece koşup birisine sarılma isteği miydi? Yaklaştık önce ellerimiz sonra yanaklarımız kavuştu birbirine ve ben dayanamayıp ellerimi bırakarak kavrayıp sarıldım sana. Çok uzun olmamalıydı o sarılma anı. Çok kısa tutmak da istemedim. İkircimli bir sarılıştı. Bir arkadaşa sarılmanın güvenine sığınmış ağır duyguların ikircimiydi. Dedim ya koşmak istemiştim iki kolunu açmış bir kadına ve onu havalandırıp gücüm yettiği kadar havada döndürmek istemiştim. Sonra öpüşürdük ya da öperdim seni kimseye aldırmadan. Sonra koluma girerdin. Hayır, elimi tutardın ve uzaklaşırdık.
Çenem açıldı biraz. Votka etkisini gösteriyor. İşte bu yüzden içiyoruz. Açılmak için. Ve daha çok içeceğiz bu gece. Her şeyi unutmak için yarın uyandığımızda. Baş ağrısı da olacak biraz ama bunun için de birer biramız var sabaha. Ama konumuz bu değil bu gece. Bu yarınki bedenlerimizin sorunu.
Hadi bir yudum daha al da mutfağa gitmişken senin bardağını da doldurayım. Yorulma. Sen otur dinlen. Misafirsin ve bu gece ben sadece senin rahat olman için elimden geleni yapacağım. Belki kafanı karıştırabilirim ama rahatsız olmazsın sen. Tamam, sen de gel istersen eşlik et. Bak dolapta bir elma var. Onu dilimleyebilirsin. İyi gider votkayla. Bıçak şurada, tabak da şu dolapta. Sen bu tabureleri gördün mü? Otursana. Gülmesene. Ben öyle yapıyorum. Rahatlar. Eski oturduğum evin mutfağı için almıştım. Rengi o mutfağıma uyuyordu. Hani mutfaklarda bağımsız masa gibi dolaplar olur ya. Ne diyorlardı? Sanırım kitchenet'ti adı. Ya da her neyse. Onun etrafında oturmak için almıştım. İki tane yetiyordu. Daha fazlasına ihtiyacımız yoktu. Sabah kahvaltıları yapardık o masada onunla. Bazen de kahve yaparken birimiz orada oturur öbürünü beklerdi. Sonra oturur televizyon ve bilgisayardan arındırdığımız o yerde sohbet ederken kahvelerimizi içerdik. Biraz da müzik olurdu tabi. Tartışırdık, gülüşürdük. Ama rahattı tabureler. Bazen oturduğumuz yerden birbirimize uzanır masanın üstünden öpüşürdük. Bazen de seviştikten sonra çıplak oturur sigaralarımızı içip birbirimizi izlerdik. Uygunsuz mu oldu bu anlattıklarım? Bu gecenin anlam ve önemine uymadı mı? Nasılsa birkaç kadeh sonra bunları da unutacağız. Hadi içeri geçelim.
Rahatsız etmiyor değil mi başım? Ne zaman ağrırsa omzun, söyle ben çekerim başımı. O zaman da sen koyarsan benim omzuma başını. İstersen öbür elini de göbeğimin üstünden atıp, sarılabilirsin. Çok seversin eminim. Çünkü kızım ve kedim çok severdi göbeğimi. Rahattır. Yumuşaktır. Sıcaktır. Senin de buna ihtiyacın var. Görüyorum gözlerinden. En azından votka artık izin vermiyor bastırmana. Kime sarılıyorsun bilmiyorum. Ama şu an yetiyor bana. Sokulalım biraz daha birbirimize, üşümeyiz işte.
Bazen bu kadar yakınlık korkutuyor beni, ne kadar çok istesem de. Konuşurken bu kadar yakın mesafeden dudaklarını izlemek ve içimde deli gibi bir öpme duygusu. Klasik cümleler bile kuramıyorum. Hani kokun sarhoş ediyor gibi. Gözlerimi kapatmak ve öpmek istiyorum. İşte şu dakikadan sonra söylediklerimi duymuyorsun. Çünkü içimden konuşuyorum ama karnımdan değil. Bende gaz sancısı yapıyor sonra. Her konuşmamız ve gülüşümüzde sıcak nefesin değiyor dudaklarıma. Sigara ve alkol kokuyor ağzın ve tek düşünebildiğim bu anlarda gözlerimi kapatıp bir santim daha yakınlaştırmak dudaklarımı. Çünkü dudaklarımızın arasındaki mesafe bu kadar. Ufak bir öpücük. Sevişir miyiz diye bir beklentim yok. Sadece sonra daha sıkı sarılırız ve uyuyakalırız diye hayal ediyorum. Dedim ya, sevişir miyiz diye hayal edemiyorum çünkü çok yorgun bedenim. Hem üzülürüm sevişmezsek sonra. Örselenir egom. Uzaklaşırım seni rahatlatmak için ve çok tuhaf olur bu. Ama beklentisiz ufak bir öpücük kazara gibi olmuş gibi geçiştirilebilir. Affedebilirsin her zaman beni, kızsan da.
Efendim, ne mi düşünüyorum? Bir sonraki yarışmayı benim adam kazanır diye düşünüyorum. İddiaya mı girelim? Peki. Aç bakalım biraz daha sesini televizyonun. Ne verebiliriz birbirimize? Bir şiir yazarım sana istersen. Ve eğer ben kazanırsam sen de bana yazarsın olur mu? Ama hesapsızca ve korkusuzca olsun. Çünkü ben öyle yazarım. Ne mi yazacağım? Hayır, ben kazanacağım. Kaybedersem dinlersin. Evet dinlersin çünkü el yazımı sadece ben okuyabilirim bu vakitte. Ya berabere kalırsak? Kim demiş öyle bir şey olmaz diye. İlla birilerinin kazanması mı gerekiyor? O zaman ben kazanmak istiyorum. Sen de istiyorsan ikimiz birden kazanabiliriz. Anlaştık mı?
Anlaştık seninle. Sen yarışmayı seyrediyorsun ve bu basit iddiayı kazanmak için neşeli tezahüratlar yapıyorsun. Sen dalmışken ben defterime ve kalemime uzanıyorum. Loş, görmüyorum yazdıklarımı ama kelimeler orada. Çok kelimeye gerek yok. Üç beş satır yeter seni anlatmaya. Hayır, yeşil gözlerinden bahsetmeyeceğim. Onun yerine bacaklarımın üzerinden uzattığın minik ve beyaz ayaklarından başlayacağım seni anlatmaya. Matematikten kopya çekeceğim. Çünkü içimdeki çok olma hallerini en iyi sayılar tasvir eder. Sıfatlar yetersiz gelir.
Ne oldu? Ah kaybettin mi sen kuzum? Gerçi ben kaybederim diye yazmıştım ama hadi yaz bakalım. Kalem ister misin? Kendi defterine mi yazacaksın? Tabi oraya yaz. Orada kalsın. Orada kalsın ki yarın tekrar hatırlamak için tekrar okuma fırsatım olmasın. Hep merak edeyim. Çünkü ya unutmak isteyip hayallerimi bir başka şiire saklayacağım ya da dudakların unutturacak bana. Oh bunu sesli mi düşündüm? Seninle alakası yok. Aklıma başka bir şey geldi ve sesli düşündüm bir an. Dalgaya vurma hemen. Azıcık ciddi ol ya. Belki sana demişimdir. Biliyorum, biraz çapkın ve romantik olabilirim ama votkanın bununla ilgisi yok.
Tuhaf bir gülümseme var yüzünde yazarken. Yazdıklarından mı yoksa yazmanın hazzından mı? Kalem gıcırtısı dolduruyor kulaklarımı ama saçma. Televizyonun sesi hala yüksek. Kısıyorum. Biraz müzik açıyorum. Hafif bir şeyler. Ruhu dinlendiren yumuşak bir ses gerek bize. Votkalar bitmiş yine doldurmaya gidiyorum sen yazmakla meşgulken. İyi bir zaman çünkü her gidişimde uyuya kalmandan çekiniyorum. Ve geceyi yalnız geçirmek istemiyorum.
Buz bitmiş. Votka yeteri kadar soğuk ama buzsuz yine de olmuyor. Bu evde neden hep yeteri kadar buz olmaz? Yuh bize. Bir litreyi içmişiz. Eskiden bir büyük derken yetmişlik şişeleri kastederdik ama artık litrelik de yapıyorlar. Belki bir süre sonra daha büyükleri de çıkar. Damacana şarap görmüştüm ama votka için olur mu aynısı?Yeteri kadar sarhoş muyuz? Ben hiç olamadım. Sen de olmazsın biliyorum. Sadece ertesi sabah hatırlamadıkların veya hatırlamak istemediklerin olur hayatında. İşte o eşikteyiz. Yarın sabah ne hatırlamadığın ne de hatırlamak istemediğin olmayacağım. Bir kere olmuştuk. Hatırlıyor musun?
Gülerek başlayan bir geceydi. Bir ara ağlamıştın bir şeylere hüzünlenip. Sonra tekrar gülmeye ve eğlenmeye devam etmiştik. Hayatımızda bizi üzen şeylere lanet edip dalga geçmiştik. Güç bulmuştuk. Bütün masaları sarmıştı kahkahalarımız. Sarhoştuk ve gece güzeldi ve bitsin istemiyorduk. Sana gitmiştik. Müzik devam ediyordu. Dans ediyorduk kontrolsüzce. Sigara sarmıştık. Ama zaten dumanın kafasına ulaşamayacak kadar sarhoştuk. Bir iki defa öpüşüp sonra da sevişmiştik. Yoğundu. Uzundu. Ama bir şey eksikti. Kafalarımız uzaktı ve ben boşalamamıştım. Uzun olması seni memnun mu etmişti yoksa boşalamam hayal kırıklığı mıydı? Sonra gidip odana yatmıştın ve ben o kanepede kalmıştım. Sonra sabah kahve yapmıştın bana. Ayılıp bir an önce gitmem için miydi? Umursamamıştım. Düşünmemiştim hiç. Sen de sanırım. Bana bunu daha sonra bir gecelik bir şey diye anlatmıştın. Denemiştik ve olmamıştı demiştin. Oysa ben denendiğimi veya denediğimi bilmiyordum. Tenin çekmemişti belki beni. Belki de seks düşündüğün kadar iyi değildi. Ya da hatırlamıyordun iyiliği veya kötülüğü. Tek hissettiğin kasıklarındaki tükürük, ter ve vajinal salgıların karışımı bir kokuydu. Duş almışsındır arkamdan. Bense duş almadan gitmiştim o gün işe.
Ne yaptın bitirdin mi yazmayı? Sen mi okuyacaksın ben mi? Hadi oku bakalım. Tamam, senden sonra da ben okuyacağım. Hayır, kendin oku. Herkes kendi okuyacak. Bak kıstım müziği. Işık zaten loş. Utanacak bir şey yok. Duyamıyorum seni zaten. Dudaklarından okumak ister gibi bir çabası var gözlerimin ama ben ne dudak ne de niyet okuyabilirim. Gülüyorsun. Sözler mi gülümsetiyor seni yoksa sarhoşluk mu? Bilmiyorum. Alınmalı mıyım? Yoksa gülmene eşlik mi etmeliyim. Çünkü ben okurken gülmeyeceğimi bilmiyorum. Sıra bende sanırım.
Duyuyor musun beni? Sözlerimi mi yoksa sesimi mi dinliyorsun? Rahatsız ediyor seni bu etkileyebilme çabam. Böyle olmamalıydı. Şiir ve sesim, yaralar ama sarhoş kızların üzerindeki etkisini bilmiyorum. Bir de dinlemeyenlerin. Tepkisizliğin mi yoksa mahsunlaşman mı etkiledi beni. Yine suratımda o sahte gülümsemem okumayı bitirince. Acımadı ki gülüşü.
Boynun düşüyor. Kalkabilecek misin? Yatak hazır. Hayır, burada uyuma. Ben taşırım seni. Küçük kız çocukları taşınmalıdır. Sen dert etme. O kadar ağır değilsin. Bak işte kuş gibisin. Başında düşmüş işte. Nasıl bir sıcaklık bu. Sana en yakın olduğum an bu galiba. Uçarız bile belki birazdan. Dert etme sen sadece dola kollarını boynuma hiç bırakmayacak gibi. Ben taşıyorum bugünü, seni ve rüyalarını.
Üstünü örtelim şöyle. Umarım bu yorgan yeter sana. Temizlikçi kadın battaniyeyi yıkamış. Her şeyi yıkıyor ve siliyor. Etrafta bir deterjan ve yumuşatıcı kokusu. Yumuşamıyor yine de camlarımı sıkı sıkı örten perdeler. O yüzden gündüzleri de karanlık bu ev. Tek faydası ütülenmiş gömlek ve temiz kül tablası günü, on beş günde bir tekrarlanan. O yüzden bugün bir tek yorgana kaldın. Ben içerde koltukta yatarım. Zaten hep orada uyuyorum. Gidiyorum. İyi geceler kuzum.
Tutuyorsun ama hâlâ ellerimi. Böyle başımdan tutup çekme beni kendine doğru. Tamam, yanında uyuyacağım. Ben de istiyorum bunu ama seçimi sana bıraktım. Beklentisiz. Senin için bir fark yok biliyorum. Sanırım ben de bunu kabullenebilirim. En azından üşümem ve sarılır uyurum. Ya sen kime sarılacaksın? Ne önemi var. Sadece an var. Sevişip ayrı uyumaktansa sevişmeyip birlikte uyumak güzeldir. Koklamak, sarılmak sıcak bedenine. Ne kadar yumuşak karnın? Sıcak ve pürüzsüz. Belin açılmış ve o aralıktan karnına değiyor elim. Utanmıyorum. Çekinmiyorum. Hayır, sarhoşluğundan faydalanmıyorum. Çünkü bu kadar çıplaklığı hak ediyoruz.
Ara sıra uyanıp seni seyrediyorum. Bazen de gözlerimi açamıyorum, elimle yoklayarak seni buluyorum ve tekrar sarılıyorum. Buradasın ve rahatlıyorum. Hatırlamayacağım rüyalarıma dalabilirim birazdan. Aldırmıyorsun sarılmama. Yarın hatırlamasan o an umursamadığını biliyorum. Uyanacağız sabah günaydın diyeceğiz birbirimize.
Uyandın mı? Günaydın. Kahvaltı yapalım mı? Biraz garip bakıyorsun önce bana ama üstünde pantolonunun ve elbiselerinin olması rahatlatıyor. Şüpheye ve elbiselerini yoklamana gerek yok. Sorsan söylerim. Çok sarhoştuk ve biz şiir yazdık birbirimize.
Ayaklarının karekökünden bir güvercin ayağı çıktı.
Ya gülüşünün üçüncü kuvvetiyle dudakların? Toplanır mı?
Ardışık öpüşlerin ve asal yalnızlıkların çok bilinmeyenli denkleminde “x” ve “y” yokluk mu diye sorasım gelir. Kesişir tekir sırtı örülü saçların, karnımın üstünden omuzumla.
Parabol eğrisi midir kaderimiz iki nokta arasında eğilen?
Yoksa sarhoş, biraz da dumanlı bir gecenin uzay düzleminde buluşması mıdır?
Bir sayı belki. Görünmez.
Belki de bir cevabım vardır ama asıl bildiğim bir artı birden, bir çıkarmaktır. Onu da birdirbir sanıyordum okula başlayana kadar. İki artı ikiden, yirmi iki çıkaran da benim.
İki parantez arası sadeleştirilmiş bir bölme işlemi değil. Çünkü bir sayısı etkisiz.
Haydi, oyna benimle:
Birdirbir.
Ve sen bana “Ölülere umut besleme” dedin ya da umut besleme dedin. Hatırladığım bu.
gamechangershow
ellievsbear
areudirty
pixelskylines
tangentwithtanner
discoholicmusic
titsay
