Blesseddrunk @blesseddrunk - Tumblr Blog

Gelsen ve yaşayamadıklarımı yaşanılası kılsan..

Bana anlatmak istediğin çok şey var biliyorum. Yanında olabilmenin huzuru ve imkanı olsa, omzumun bir köşesine ilişsen ve tenine değen her zerreme teşekkür etsem.

Tam da bugün, şimdi ..

18.11.2020

01.35

Ben aşık olmazdım amma senin aşkın bir başka...

Mutlu değilim, bil bakalım ne eksik !? E konu sen olunca tabi, zamana, yokluğuna, bulunduğum mekanlara asla tahammülüm yok. Ne yaparsam yapayım olmadığında artık ne yapacağımı cidden bilmiyorum. Neyi diretiyorsun diye kendime kızmakla meşgulüm, öylece duruyorum. Durduğum yerde kafayı yemek üzereyim.

Gözlerimi kapatıp aitliğimi arıyorum. Çok farklı bir boyutta aitliğim, erişemiyorum. Hayal gücüm sana ait mesela. Yaptığımda övündüğüm ne varsa. Her zaman iyi olmak zorunda da değil. Hüznün de, yanlışın da beni doyuruyor. Her şeyim seninle. Sensiz yolun sonu yok, sensiz yol yok.

Gözlerinin buğusu muydu gerçeği görmemi engelleyen? Teninin kokusundaki esrar mıydı beni hayal alemine gönderen, dudaklarının tadı mıydı çakır keyif yapan? Söylesene ne vardı sende ki beni hiç var olmamış bir hayal alemine, savunmasız gönlümü avuçlarıma alıp, gözlerim kapalı koşarak gitmeme sebep oldu? Seni ateş, beni yanmaktan korkmayan bir akılsıza çevirdi.Ani kararlar verişim, düşünmeden hareket edişlerim, aptallıklarım, hatalarım, çirkinliğim, başarısızlıklarım, her şeyi elime yüzüme bulaştırışım.. Özlüyorum seni.

Özledim. Her gün seni görmeyi özledim. Seni mutlu olurken izlemeyi özledim. Sesinin tonunu özledim. Konuşurken ellerini saçlarına götürdüğün anları özledim. Yürürken hep önüne baktığın arada yine saçlarını düzelttiğin anları özledim. Ellerini çok özledim. Hiç dokunamadığım ellerini.. Maç oynarken ki hırsını hatta bazen sinirlendiğin anları özledim. Senin geçtiğin sokaklardan geçerken kokunu duymayı özledim. Gülüşünü çok özledim. Öyle özledim ki, seninle hayaller kurmayı hayal de olsa seninle olmayı özledim. Özledim, seni rüyalarımda görmeyi özledim. Rüyalarımda bana sarılmanı özledim. Rüyalarımda beraber uyuduğumuz anları özledim. Çok özledim çocuk, daha sayamadığım sana dair olan her şeyi özledim. Çok özledim.

Yazık...

Çok defa vazgeçtim senden. Çok defa öldürdüm, ruhumun rijit dehlizine sakladım. Her defasında bir parça daha kaybederek bekledim geri gelmeni. Hiç inanmadım, biliyordum asla demir atmayacağını bu limana ama hep içinde bulunduğum bu sisli denizden çekip çıkaracak birini bekledim.

-Öldürdüm sanıyorum, ölmüyorsun. Gözümden akan titrek yaşlar beni sana daha çok mu bağlıyor? Bilmiyorum.-

İster miydin beni yanında gerçekten olduğum kişi olsaydım? Hayal kırıklığı olurdum. Guilty pleasurelarımla yüzleşseydik, arkanı dönüp gider miydin? Ben ölürdüm, ölümle yaşamın ortasında gibi, sessizlik ve gürültünün zıtlıklarının arasında gibi arafta kalırdım ama sen yaşardın.

Şimdi ise gecenin bir yarısı çıplak ve herhangi bir uçak kanadının üstünde alkolümüzü aldığımız rüyama gitmeye hazırlanırken herkese içimden kuruyorum veda cümlelerimi ama sen duy istiyorum beni. Anla istiyorum. Anla ve hükmet. Sen son ver şu acılarıma..

Bulunduğum hayata ait değilim, içinde olduğun hayata uygun değilim. Oturdum şurada ne gelebiliyorum sana; ne de gel diyebiliyorum. Böyle böyle içimde bitmeyen savaşın tek suçlusu, tek mağlubu benim. Olasılıkları çoktan yok ettim, ihtimaller içinse çok geç, acaba diye bir seçenek imkansız artık. Rüyalarımda bir başkasının kulaklarına hala bir umut olduğundan bahsedebiliyorum. Uyandığımda tekrar kokunu unutmaya çalışırken buluyorum kendimi. Çok bencilce. Anlasana dargınım ama mahkumum sana.

Atak sonrası oluşan düşüncelerimi seviyorum.

Kendimi bir sınırda durdurmalıydım. Ardına geçemeyeceğim çizgilerden zıplamamalıydım. Daha fazla değişmemek, istemediğim bir hale gelmemek adına...Kendimi affetmeyi de, anlamayı da durdurmalı artık. Fazlası hep suistimal ediliyor, 23 yıldır daha aksine de rastlamadım.

Süzülürken kendine bile faydası olmayan ben; tenine ulaşmak isteyen bir ışık mıydım, yoksa omzuna konmak isteyen bir kuş mu? Kocaman ruhum, kocaman gökyüzüm varken yine sana varamıyorum.

İronik olan; sebebi benim.

Senden nefret edip, kaçamamamın verdiği ikilemde, en başından beri yokluk vardı işin içinde. Başlamadığını sandık, sen göz yumdun, ben kendime inkar ettim ama yanılgım en büyük yalanımdı. Evet, tamamen bir yokluk vardı işin içinde, en başta. Kaçtığım mesafeler bir azaldı bir çoğaldı, sonra tekrar azaldı, çoğaldı, azaldı, çoğaldı... Her GEL- ferahlatıcı, her GİT- boğucuydu. Korktukça battım, battıkça hata yaptım. Zaten yokluk hep vardı, olmayana inandım, tek çabam buydu.

Olmayan varlığına aitliğim korkutuyor şimdi beni.

8 ile 9 arasındaki bağı sadece bizim anladığımız bu fotoğraf... Seninle beraber giden her şey arasına Hancock da katıldı; korkuyorum. Bağımız da bir gün anlamını yitirip gidecek diye çok korkuyorum.

18 nisan 2017

Garip bi gündü. Sabahında verdiğim saçma sapan bi kararla başlayan anlamlanmayan şey. O sabah belki de her zmn yaptığım gibi yanına gelip otursaydım ikimizde günde bi ton hasta alıp yorgun argın evlere dağılacaktık, ben dayanamayıp mesaj atacaktım sen de cevap vermeyecektin. Kulaklığınla dalmış bir video izliyordun, o kadar dalmıştın ki hiç yarım bırakmadığın çayın önünde öylece soğuyordu. Acaba ne izliyordun? Önündeki beni göremeyecek kör bi adamın gözleri neyi bu kadar şaşkınlıkla izliyordu? Polin’ de seni görmeye çalışmak ilk defa zordu; seni görebilmek için sandalyeyi bir o yana bir bu yana çevirirken insanların dikkatini dağıttığımın farkındaydım ama sen asla kıpırdamıyordun. Çantamda Pelin'in sigarası vardı. Elim gitti; zaten geç kaldığım stajım seninle birlikte iyice saate umursamaz olmuştu. Senin de bekleyen hastaların vardı, sonunda kalktın. Cerrah olup tıp dünyasında çığır açsan nolur bu dikkatsizlikle merak konusu. Sana “Sende o zeka ne arasın. ” dediğim yıllara inat tıp okuyorsun. Şimdi de gider kesin iyi bi cerrah olursun; şaşırmam. Neyse.

Her gün eskisinden daha ölü.

Sen gittin diye mi oldu tüm bunlar? Sen gittin diye mi öldü her şey? Herkes demiyorum dikkat et; çünkü canlı, cansız ne varsa sen gittin diye kayboldu gözlerimin önünden. Gelsen bir bir soluk almaya başlarlar mı? Kaybolduğum soruların içinde ben de can veriyorum. Hani insanlar “Senin için canımı bile veririm.” der ya; ben canımı vermezdim, ben sen olurdum, senin olurdum, istersen kölen olurdum istersen kolun, bacağın, her şeyin. Ha canımı istersen onu da verirdim. Aklın olurdum, nefesin olurdum, kalbin olurdum, “Bunlar yaşamama yetmez.” deseydin; koşulsuz şartsız “Al.” derdim “Ne istersen al, seninim.”.

Sen gittin diye mi oldu tüm bunlar? Şimdi dilediğimde gözümün yepyeni dünyaya uyandığı bir gün söyle bana. Kurgusu mükemmel olmayan ama sensiz yaşayabileceğim bir hayat göster bana.

Sen gittin diye mi oldu tüm bunlar? Sen gelmesende senle ölen her şeyi geri gönder bana.

2510. terkedişim

Yorulduğunda sağ gözünün daha çok küçüldüğünü, küçüldükçe gözlerinin daha çok parladığını, güldüğünde dudağının altında bir cmlik bir çizgi belirdiğini ve anlatmaya kıyamadığım birçoğunu; işte ezberlediğim seni unutmak istiyorum. Bu çok saçma. Saçmalık derecesini anlatmam gerekirse; seni görüp uyandığım her rüyanın sonunda muz kokusuna uyanmam kadar saçma.

Dağıldım, bilmesen de sen olduğunu; sen gel toparla istiyorum.

Özür dilerim; bu kadar geç kaldığım için, korktuğum için, hayalindeki cesur kadın olamadığım için çok özür dilerim. Seni suçladıkça kalbim bana inat büyüdü, seni savunmak tek göreviymişcesine senin için attı ve ben kendimi unuttum. Uzunca bir zaman sonra duygularımla değil de mantığımla konuşmaya başladığımda tüm vücudumun uyuştuğunu geç farkettim.

Her yıl 8 Ocak’ta çıktığın o evin sokak kapısında dönmeni beklediğim an. Yüzleşmeyi her defasında ertelediğim koskoca 9 yıl. Bunların hiçbir anlam ifade etmediğini biliyorum. Çok mutlusun biliyorum. Birbirimizin hayatına hiç girmemişiz, birbirimize hiç bakmamışız ve birbirimize hiç gülmemişiz gibi yokluğuna yazıyorum. Yok oluşuna ve seninle olabilecek o güzel günleri yok edişime yazıyorum. Özür dilerim. Benim hatam; yokluğunla savaşmaktan o kadar korktum ki varlığınla yetinmeyi seçtim. Değişmeyen sonuç mağlubu belirledi.

Sensiz her günü nasıl aylarca yaşadığımı anlatmak isterdim. En çok sana. Uyandığımda sanki seni kaybedişimin en ağır bedelini ödüyormuşum gibi hissettim. Buna rağmen “İyi geceler” demek için yine sana geldim.

Ve bunun tek suçlusu sensin, haberin yok.

Hayatımın geri kalanını nasıl yaşayacağımı söyleseler ya da bana onların istediği hükümlerde yaşayacağım bir anlaşma sunsalar hiç düşünmeden kabul ederdim. Amaçsızlık hayatın ucundan köşesinden parça bir nevi. Bu parçayı yok etmek için önüme yıldırımlar da düşse, uçurumlar da konsa onu imzalardım. Ciddiyetim çok, fikrim yok, şakam hiç yok.

Gerisi hep pişmanlık ötesi...

Bu kadar çok isteyip de ardına geçemediğim çizgilerimin pişmanlığını yaşıyorum.

Yolum yol değil, biliyorum ama manzarayı görmek istiyorum.

Sen!

8 Ocak 16:10′ da hayatıma anlamsız bir giriş yapan, “Şiir tadında bir ilişkimiz olurdu belki.” diye korkutan, “Belki sen benim beklediğim, ben senin beklendiğin kişiydim, şimdi ise elinde tek kalan ön yargın ve yalnızlığın.” diyerek kısır döngümde koyduğum kurallarımı tekrar tekrar düşündüren!

Hayatımdan gelip geçen bir atak mıydın? Geçtin mi? Ben ilk kez arka masamda oturan adamın “Ben güneşte uyumayı severim. ” cümlesinden sonra onla yanmayı göze aldım ve hayalini kurdum. Realini yaşamayı istediğim bu şey sence gerçekten geçmiş olabilir mi?

O kadar çok hayalini kurdum ki olmayacak şeylerin, yaşasam bu kadar mutlu etmeyecekti belki de. Hayallerde daha ayrıntılı yaşıyorum hepsini. Senin içinde olduğun her anı yavaş yavaş yaşıyorum. Sesin sensizlikten kalan son hatıra gibi kulaklarımın yanı başında kendi bağımsızlığını ilan ediyor ve bulduğu her sessizlikte ismimi söyleyişinle seçime gidiyordu. Seni bu denli istememin ne kadar tarif edilemez bir olgu olduğunu bilseydin; seçimini değil, cennetimdeki yerini konuşuyor olurduk.

Bazen öyle bi’ anda aklıma düşüyor ki yokluğun; cihan-ı alem yansa umrumda olmazmış gibi geliyor.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Blesseddrunk