saat çok geç değil. 10 falan. tarihi kocamustafapaşa'dayız. güneş tamamiyle çekilmiş samatyanın denizinden. hemen önünüzdeki dairede üç gündür kavgalı karı koca, sigaralarını içiyorlar farklı odalarda, ikisi de evde yokmuş gibi davranmaya çalışıyor, ikisinin yanyana odası, odalarda ışıkları kapalı. başka bir daire, bu sefer sevgililer, yeni ev tutalı daha 6 ayları olmuş, sıcak yaz akşamında karanlığın eve serinlik getirdiğine inandıkları için söndürmüşler ışıkları. yanındaki diğer karanlık dairede, çekirdek aile toplanmış tek bir koltuğa, yıllanmış ama sapasağlam duran o lacivert deri koltukta, film izliyorlar, haliyle kapatmışlar evin tasarruflu ışıklarını. altındaki karanlık evde, sabah tam sekiz çift sıfır da açılması gereken bir dükkan esnafı ve dokuzda yetişmesi gereken bir iş sahibi çift, onlar için rüya vakti, uyuyorlar sarılı vaziyette birbirlerine. farklı bir apartmanda benzer iki artı bir başka daire; yeni evliler, mum ışığında yemek hazırlamış oğlan, haftalık jestini yapacak karıcığına, ışığı kapatmış bu yüzden. hemen çaprazındaki yine ışıksız dairede ise bir doğum günü kutlaması, şşş sessiz olmalı, sürpriz yapacaklar. biraz uzaklarda kalan, ışıkları kapalı bir daire daha; terkedilmiş bir adam, uzun zaman olmuş ama dün gibi, gündüz aydınlığında hep gülen, hep şen şakrak lakin akşam olup eve geldiğinde ışıkları bile açmayıp karanlığa bürünen, bir fincan kahvesiyle birkaç satır yazarak hasretini yad eden karanlık bir daire. hemen berisinde, sanki ışıklar açık mı kapalı mı belli olmayan o daire; ben ona da ışıksız daire derim, orada işte, bambaşka sevişiyorlar, bir abajurdan yayılan hafif bir ışıkla. kesinlikle günışığı, katiyyen beyaz değil. ben buna da ışıkları söndürmek derim. geriye kalan lambaları açık evler. kim bilir ne hayatlar ve neler neler...
gummygunk
kianamaiart
jbbartram-illu
jacobvanloon
theartofmadeline
yousharknotpass
baratheonpilled