Al draagt een aap een gouden ring het is en blijft een lelijk ding. En daarom draag ik -mijn trouwring buiten beschouwing gelaten- maar gewoon geen sieraden. Dat heeft toch geen zin. Bovendien heb ik niet veel op met gepolijst metaal en geslepen stenen. Doe mij maar het ruwe spul. Althans…
Ondertussen al weer jaren geleden, ik moet een jaar of 10 zijn geweest, kreeg ik van mijn buurman een brok ruwe jaspis. Als beginnende verzamelaar was ik daar natuurlijk best blij mee, dan gaat het vooral om kwantiteit, maar ik weet wel dat ik dacht: wat een lelijke steen. Ik kende het jaspis van de prachtig diep rode hartvormige cabochon die mijn moeder als halssierraad droeg
en die kleur had deze steen niet. Verre van zelfs! Oordeelt u zelf maar.
Inmiddels weet ik dat de intensiteit van de kleur sterk afhankelijk is van de oneffenheden in het oppervlak. Hoe meer oneffenheden, hoe doffer een voorwerp oogt. Mijn buurman heeft dat eens gedemonstreerd door met een schuurspons de vogelkak van het dak van zijn auto te boenen. Het verschil was significant! Feitelijk was de steen die ik van mijn buurman kreeg dus niet minder van kleur, maar minder van oppervlak.
Om intens rood jaspis te krijgen moet het oppervlak van de steen zo glad mogelijk zijn: gepolijst. Het probleem met polijsten is echter dat de steen daarvan een nogal artificieel karakter krijgt en daarmee zijn natuur verliest. En dat vind ik dus niet mooi!
Maar, niet getreurd, ik heb een gulden middenweg gevonden. Gewoon hier op het strand. Er is namelijk een natuurlijke mechanisme dat stenen polijst. Een fenomeen dat in Nederland in overvloed aanwezig is, namelijk de rivier. Door brokken steen te transporteren, polijsten onze rivieren al millennia lang stenen. Hoe langer de stenen tijdens hun reis met de stroom botsen en rollen des te gladder ze worden. En des te gladder de steen, des te intenser de kleur.
Een groot stuk mooi gekleurd Jaspis dat ik op de Zandmotor vond.
In Nederland is rode jaspis, wat fysische en chemisch gezien hetzelfde is als kwarts (SiO2) maar dan met de ijzerverbinding hematiet (Fe2O3), redelijk gemakkelijk te vinden. Vooral tussen het grind uit onze rivieren, met namen de Rijn, vind je het veel. Maar ook op het strand maakt u kans. Ik zelf vond daar al een aantal prachtige stukken.
Een door een rivier gerold stuk Jaspis. Het kan nog gladder.
Eerder in dit schrijven schreef ik dat het oppervlak bepalend was voor de intensiteit van de kleur, en dat is ook wel zo, maar ook de chemische verbindingen binnen het mineraal hebben hun invloed. Afhankelijk van de verbinding kan de steen geel, bruin, groen, rood en zelfs transparant zijn. Zelf vond ik een steen die deels rood en deels transparant is.
Een stuk transparant met rood stuk jaspis. Tenminste dat denk ik. Het kan ook agaat zijn. Maar feitelijk maakt dat weinig verschil. De chemische samenstelling van jaspis is namelijk identiek aan die van agaat.
Diverse stukken rood vuursteen. Ook vuursteen heeft een chemische samenstelling die gelijk is aan die van jaspis. Het rode vuursteen in ons land is echter vaak een noordelijke zwerfsteen (Denemarken) terwijl jaspis een zuidelijk zwerfsteen is (Duitsland).
Volgens de annalen schreef men in de oudheid magische en geneeskrachtige krachten toe aan het jaspis en volgens het internet is dat tegenwoordig niet anders. Google voor de grap maar eens. Zelfs heb ik weinig fiducie in de helende werking, maar zoals bij al mijn andere stenen: baat het niet dan schaadt het niet.
www.geologievannederland.nl
izzy806
baratheonpilled
tangentwithtanner
discoholicmusic
gummygunk