Po prostu uczy nas życia z bólem,
Żyjesz prawdą i jednym z kłamstw,
Mówiąc "Nigdy się lepiej nie czułem"
Nie chcę pustych haseł,
Chcę oczu, które patrzą na mnie,
NIe licząc się z ludźmi, rzeczami i czasem,
Bo właśnie to mogę określić skarbem,
Tak ciężko być sobą, gdy ludzie wywierają presje,
Czasami tak często uciekasz od siebie,
Że z czasem już sam zapominasz kim jesteś,
Ile znaczy szczęście, i co znaczy dom,
Czy to ręce? Te które próbujesz odnaleźć,
Trzymając je przejść poprzez zamieć,
I przetrwać, ten wewnętrzny glos, który znów pcha cię na krawędź,
I wywołuje strach, bo boisz się znów kogoś zawieść,
Ten który, krzyczy, lecz słyszysz go ty tylko,
Ile jest warte to wszystko? Po co się starasz?,
Jak syzyf znów z trudem wdrapujesz na górę,
By po krótkiej chwili uciechy w dół spadać,
A nie umiesz latać prawda?
Każdy upadek, boli tak mocno,
Więc co może sprawić,
Że uda naprawić się tak, że nie zabijesz się,
Znów, zderzając się z wysokością,
Co jeżeli, uczucia to ocean,
Albo nawet niezgłębiony kosmos,
Co jeśli to co masz, to trochę za mało,
Żeby próbować żyć miłością,
NIe chcesz przecież oszaleć,
A żyć w ten sposób byłoby naiwnością,
Martwię się że mało jest opcji na przyszłość,
Jeżeli nie rozliczyłeś się z przeszłością,
Możliwe że pewne dłonie, i usta,
Nie zetkną się więcej,
Ale powiedz, sobie, tak szczerze,
Mimo wszystkich tych zdarzeń,
Co dalej bije ci w piersi,
Czy gdybyś pokochał siebie tak bardzo,
Jak każdą osobę próbujesz kochać,
Czy nie czułbyś się lepiej, idąc przez miasto,
I widział więcej niż pustkę w swoich oczach,
Nikt, tak nie zabija marzeń jak "Ja"
Nikt, nie zawiedzie cię tak, jak ty sam,
Bo choć się użalasz na sobą,
Zachowujesz się tak jakbyś odrzucał siebie,
A o to w tym chodzi,
NIkt nie spojrzy, na ciebie tak więcej,
Jak ty na siebie możesz, i mogłeś już wcześniej,
By inni, dostrzegli coś, ty musisz to odkryć,
Pokazać to im,
Dlaczego udajesz że nie masz emocji,
A serce po cichu rozrywa ci krzyk,
I łzy, to przez to ci tak bardzo wstyd,
Bo nigdy nie czułeś się kimś,
A powinieneś być ważny... dla siebie,
Dla szczęścia, dla mamy, dla każdego i wszystkiego co jest ci bliskie,
Bo ty, i wyłącznie ty, spajasz te rzeczy wszystkie,
Nie tylko poprzez myśl, bo kto kupi kwiaty,
I opłaci czynsz, przechodząc z nimi przez życie,
Lepiej nawet najmniejszymi krokami, próbować gdzieś dojść,
Niż zamknąc się w sobie,
Czekając na nie wiem, odpowiedź,
Podczas, gdy po drugiej stronie,
Może nie być nic,
I nikt....nie pomyślał wcześniej,
Że przez swoją żałość odszedłeś,
baratheonpilled
snowghoul
blakekathryn
germansingergirl
prguitarman
pixelskylines
gummygunk
