Acaba nasıl başlasamla başlayan yeni bir sayfaya daha merhaba. Merhaba hayat, bugün yine bol bol kulaklarını çınlattım. Biraz küfrettim, biraz sevdim, biraz da nefret ettim. Uzaklara dalıyor bazen gözüm. Sanki hiç olmayan bir kadını bekler gibi. Gözlük numaram 6,5 olmasına rağmen uzaktan çok iyi gördüğüm bir kadın var. Üzerinde kırmızı bir elbise, siyah topukluları, kırmızı ruju ile herkesi etrafına toplamış gibi. Üstüne üstlük kırmızıyı çok sevdiğimi bilir gibi. Simsiyah gözlerinden akan yaşlar var, görüyorum. Yanına gitmek o kadar zor ve o kadar uzak ki bu kadın; elimi uzatsam tutar, yanıma çağırsam gelemez. Onun kırmızı sıcaklığındaki tenine buz mavisine dönmüş vücudum dokunmaya kıyamıyor adeta. Gözlüğümü çıkarıyorum, hava değişiminden olacak ki camları buğu yapmış durumda. Ellerimi cebimden çıkarıp bir adım atıyorum kırmızıya doğru. Her bir adımda daha da uzaklaşırcasına gidiyor. Kırmızı elbisesine dokunan başka bir ten ile artık siyah oluyor gözümde. Artık daha da yakın geliyor bana. Neden bilmiyorum bu seferde ayaklarım geri itiyor beni... Gözlüğümü tekrar takıyorum, ellerimi tekrar cebime sokuyorum ve hayatımdaki gerçek kırmızıyı aramaya devam ediyorum. Ateş kırmızısı değilde dudak kırmızısı gibi samimi bir kırmızı arıyorum. Gözlüğümü çıkardığımda gözümü yakan bir kırmızı değilde bendeki maviyi alacak bir kırmızı arıyorum.
2087
blakekathryn
snowghoul
kianamaiart
germansingergirl
theartofmadeline
prguitarman
jacobvanloon
