Güzel gözlüm, şuan ne desem bilmiyorum. Demeli miyim onu da bilmiyorum. Tek bildiğim söyleyemediklerimin beni günden güne bitirdiği. Sen olsan, her şeyin geçeceğini söyleyip toparlardın beni. Ama yoksun, olmayacaksın. Bu düşünce kahrediyor beni. Aklımdan bir an bile çıkmıyorsun. Nasılsın, neredesin, kiminlesin onu bile bilmiyorum. Mutlu olduğundan eminim. Ben ölüyorum. Sen yaşıyorsun. Aklına bile gelmiyorum. Oysa ne çok severdin beni. Kıyamazdın hiç. Gözümden düşen her damla içini yakıp kavururdu. Kötü olduğumda öperdin yaralarımdan. En sevdiğindim. Öyle derdin. Demek ki birini benden daha çok sevmişsin ki şuan onun yanındasın. Ölsem umurunda değil. Benim içim yanıyor güzel gözlüm. Dayanamıyorum artık. Sen yoksan kimseyi istemiyorum yanımda. Sen ise benim dışımdaki herkesi istiyorsun. Bana söylediklerini, verdiğin sözleri unutamıyorum. Aklımdan atamıyorum bir türlü. Kalbimden öpüşün silinmiyor hafızamdan. Sahi, sen unuttun mu her şeyi? Sildin mi tüm izlerimi? O kadına sarıldığında söylediklerim aklına gelmiyor mu hiç? Dudakların o kadının dudaklarına değdiğinde düşünmüyor musun yaralarından nasıl öptüğümü? Nasıl bu kadar kolay unuttun her şeyi? Hiç mi için sızlamadı? Ben yanımdan geçenlere kafamı kaldırıp bakamazken sen nasıl hayat buldun o kadının kalbinde? Bunu bize nasıl yaptın çocuk? Ben hala düşünüyorum seni. İyi olman için dualar ediyorum. ‘’Kendine iyi bakmaz o. Ya bir şey olursa.’’ diye düşünüyorum hep. Biliyorum, mutlusun. Bana ihtiyacın yok. Hiç olmayacak. Eskiden yapamazdın bensiz. Senden gitme düşüncem her şeyden çok korkuturdu seni. Her şey nasıl bu kadar çabuk değişti? Hala inanamıyorum. Kabul edemiyorum beni sevmeyişini. ‘’Seninim sevgilim. Başkasının olamam.’’ diyen adamın nasıl gittiğine akıl sır erdiremiyorum. Kabullenmek zorundayım ama. Sen başka bir kadına aitsin. Ona sarılıyorsun, onu öpüyorsun. Onun yaralarını sarıyorsun. Ben alışkındım yalnızlığa. Yaralarımı kendim sardım hep. Sonra sen geldin ve yalnızlığı hak etmediğimi öğrettin. Her yaralandığımda bir limana sığınmaya alıştırdın beni. Yüreğimden öptün. Sevginle erittin kalbimdeki buzları. İnsanların gitmeyeceğine inanmazdım. ‘’Sende bırakıp gideceksin bir gün.’’ demiştim ilk tanıştığımızda. ‘’Bırakmayacağımı söylesem inanmazsın dimi?’’ demiştin. İnandırdın zamanla. Öyle çok seviyordun ki inandım gitmeyeceğine. Hayatımın en büyük hatası buydu sanırım. Madem gidecektin neden geldin canımın içi? Neden kaybettirdin bana yalnızlığa olan alışkanlığımı? Kendi dünyamda mutluydum ben. Sen bana başka bir dünyanın da olduğunu gösterdin. Söyle bana, nasıl unutayım? Canım çok acıyor. Durduramıyorum. Tam mutlu oldum derken başa sarıyorum. Bana ne yaptığını görebiliyor musun? Nasıl acı olduğunu hissedebiliyor musun? Ben her gece sana ölürken sen kimin için yaşıyorsun adam? Ben herkesten, her şeyden çok sevdim seni. Ailem oldun. Nefesim, kalbim, hayatım, hayallerim, umutlarım, alışkanlığım, vazgeçilmezim oldun. Nasıl atayım seni kalbimden? Yaptığın her şeye katlandım. Seni başka bir kadınla paylaşmaya bile katlandım. Seni kaybetmemek için kendimi kaybettim ben canımın içi. Herkes seni bırakmam gerektiğini, senin çok kötü bir insan olduğunu söyledi. Susturdum onları. ‘’O benim güzel gözlüm.’’ dedim. Her şeye rağmen sevdim ben seni. Canımsın dedim. Canımı koydum yoluna. Kalbimi bıraktım avuç içlerine. Parçaladın. İyileştirmeye çalıştım. Yaralarım kapanmaya başladığında tekrar bıraktım kalbimi. Tekrar parçaladın. Artık dayanamıyorum ben. Hayatındaki en değerli insanken şimdi en nefret ettiğin insandan bile değersiz olduğumu görmek yakıp kavuruyor içimi. ‘’Sığınağımsın.’’ derdin. Artık bir sığınağın yok çocuk. Ardında seni bekleyen bir kadın, yaralandığında koşup sığınabileceğin bir şehir yok artık. Mutlu olduğunda kiminleysen o sarsın yaralarını. Bir kez bile sana sarılma fırsatını vermedin bana. Ben kokunu solumanın hayaliyle yaşarken sen benden başka herkesin kokunu duymasına izin verdin. Birinin yanlışlıkla bile sana dokunmasına dayanamayacağımı bilirken o kadının parmak uçlarına ezberlettin tenini. Bana bir cümleyi çok görürken Nazım’ın şiirlerini kirlettin o kadın için. Bu seni sevdiğim son akşam çocuk. Artık ne senin yolların bana çıkar, ne de benim yollarım sana. Biz birbirimize iki çıkmaz sokağız artık. Benim sana söyleyebilecek bir şeyim kalmadı canımın içi. Ne desem boş. Ne desem anlamıyorsun. Oysa beni en çok sen anlardın. Nazım’ın şiirlerini kirletme bir daha. Ne senin ağzına yakışıyor o şiirler, ne de o kadına. Dilerim o kadına her dokunduğunda sızlar parmak uçların. Bu akşam vazgeçiyorum senden, için rahat olsun. Kendine iyi bak. Hoşça kal.
janainaart
germansingergirl
tangentwithtanner
ellievsbear
areudirty
romaincrisis
vaporwave
