“Bakit parang mas mabigat pa rin ang dinadala ng mga ina sa pagpapalaki ng anak?
Sa dami ng batas na layuning protektahan ang kababaihan at ang mga bata, bakit may mga pagkakataong ang hustisya ay tila hindi pa rin ganap na nararamdaman?
Hindi ko binabalewala ang hirap na pinagdaraanan ng sinuman, pero bakit ang ‘nagbibigay ako kahit paano’ ay nagiging dahilan upang iwasan ang tuloy-tuloy na responsibilidad sa anak?
Hanggang kailan magiging normal na ang malaking bahagi ng pag-aaruga at gastusin ay nasa isang magulang lamang?”











