" อย่ามอง...ขนาดนั้นสิครับ "
แบคฮยอนร้องห้าม แต่รู้ว่าเปล่าประโยชน์ ไม่อาจห้ามสายตาวาวระยับที่จับทุกส่วนของร่างกายเปลือยเปล่าตาไม่กระพริบ เพราะเพียงเสี้ยววินาทีก็อาจพลาดอะไรที่จะติดตาคนมองไปตลอดชีวิตก็เป็นได้ ที่ทำได้ก็แค่ยืนหนีบขา กอดตัวเองไว้ และปล่อยให้อีกฝ่ายจัดการตามสมควร
ชารอนกลัวแบคฮยอนจะอายอยู่ฝ่ายเดียวหรือไรไม่รู้ เขาถอดเสื้อทั้งตัวในตัวนอกออกทีเดียว โดยหารู้ไม่ว่านั่นยิ่งเพิ่มสีเลือดบนแก้มใส จุดสีชมพูทุกส่วนที่แต้มอยู่บนร่างขาวขับให้แบคฮยอนเย้ายวนคนมองยิ่งกว่าเก่า กล้ามเนื้อทุกส่วนของชารอนควบแน่น สัดส่วนสวยงามชัดเจนไร้ที่ติชนิดที่ว่ารูปเหมือนที่เขาพยายามวาดก็ไม่อาจเทียม ร่างสูงดึงมือที่กอดกายตัวเองอยู่ให้มากอดร่างหนา พอเนื้อแนบเนื้อกันแบคฮยอนก็ขนลุกชันไปทั้งร่าง ริมฝีปากดูดดึงกันและกัน รักใคร่ใยดี
แบคฮยอนรู้ว่าต้องวางตัวอย่างไรในสถานการณ์ที่ใจเขาอยู่ในสภาวะอ่อนไหวต่อความอ่อนโยนของคนตรงหน้า อะไรจะเกิดเขาจะปล่อยให้มันเกิด ทุกอย่างมันเลยเถิด ต่อให้รู้ว่าต้องตาย ใจเขาก็หยุดไม่ไหวอีกแล้ว
ร่างบอบบางสะดุ้งเฮือกเหมือนถูกกระชากวิญญาณเมื่อความเย็นชื้นแตะซอกคอ ร่างน้อยผวาคว้าไหล่กว้าง สัมผัสของชารอนทำให้แบคฮยอนหวนนึกถึงความสุขก่อนตายของหญิงสาวทั้งหลายที่ชารอนเคยผ่านมา ความโหดร้ายที่ผู้หญิงเหล่านั้นต้องเจอ หากชารอนพลั้งเผลอ ลงมือรุนแรงกับเขาเอาชีวิต แบคฮยอนก็ปลงใจที่จะยกให้เขาทั้งหมด
" ไม่ต้องกลัว ฉันสาบานว่าจะไม่มีทางทำกับเธอแบบนั้น "
ที่แล้วมาชารอนไม่เคยนับคนที่เดินตามเขาขึ้นมาบนชั้นความว่าการร่วมรัก เขาเพียงแต่ล่าเหยื่อเพื่อประทังหิว ยื่นความสุขสุดท้ายแลกกับความตาย แต่กับแบคฮยอนนั้นต่างออกไป ตั้งแต่วันที่ปรายตาลงมาพบเด็กผู้ชายคนหนึ่งลากกระเป๋าเข้ามาในบ้าน ชารอนก็รู้ว่าเขาไม่เคยต้องการเลือดในกาย และเพิ่งตระหนักในเร็ววันว่าหัวใจต่างหากที่เขาปรารถนาจะครอบครอง
และเวลานี้ชารอนแค่ต้องการอะไรสักอย่างเพื่อทำให้ความรักของเขาแน่นหนา ผลึกกำลัง และทำให้แบคฮยอนเชื่อว่ามันมั่นคง
เขาเพียรทำให้แบคฮยอนเชื่อใจด้วยการใช้ความอ่อนนุ่มของริมฝีปากอวบและลิ้นไต่ตามต้นคอ ลาดไหล่ เคลื่อนลงไปถึงเนินอก คอยระวังไม่ให้คมเขี้ยวเฉี่ยวผิวเนื้อบาง การข่มอารมณ์ไม่ใช่เรื่องง่ายยิ่งโดยเฉพาะในระยะประชิดระหว่างปากและเนื้อเนียน ชารอนเม้มผิวเนื้อตามร่างกายแทนการขบกัด บีบคลึงจุดอวบอิ่มอย่างหน้าอกและสะโพก แบคฮยอนก้มมองร่างสูงที่ค่อยๆกระถดตัวต่ำลง ท่อนแขนแน่นเป็นมัดแทรกระหว่างต้นขา ถูไถเข้าออกเสียดสี แบคฮยอนร่างอ่อนปวกเปียก เสียการทรงตัว
ต่อมาชารอนอุ้มร่างเล็กนอนราบกับสมรภูมิรักสีแดงเลือดนก แวมไพร์หนุ่มปลดปราการท่อนล่างของตัวเองแล้วจึงลากข้อเท้าเล็กสอบเข้าเอว ขึ้นคร่อมร่างขาวแล้วป้อนจูบดูดดื่ม ปลายลิ้นของพวกเขาฉวัดเฉวียนโฉบกันเหมือนนกสองตัวที่เกี้ยวกันบนอากาศ หลานชายพ่อบ้านส่งเสียงครางอื้ออึงประท้วง ชารอนล่าถอยให้แบคฮยอนได้หอบหายใจ ไม่ทันไรเรียวลิ้นก็รัวเล่นงานจุดเด่นบนเนินอกอวบ
ใบหน้าแดงซ่านชำเลืองมองยอดอกถูกรังแกด้วยน้ำมือ ความชื้นเย็นชืดจากน้ำลายทำให้ส่วนอ่อนไหวแข็งเกร็ง เขาไม่เคยถูกปรนนัติเช่นนี้ ไม่เคยรู้เลยว่ามันคือจุดเริ่มต้นของความหฤหรรย์ที่เหลือที่จะตามมา
" ชอบมากใช่หรือเปล่า " ชารอนเดาได้จากปฏิกริยาตอบโต้อันยั่วเย้า แต่เขาแค่อยากได้ยินว่าแบคฮยอนรักและมีความสุขกับสิ่งที่เขามอบให้
แน่นอนว่าชารอนไม่หยุดแค่นั้น เขาเคลื่อนตัวลงไปหาความแข็งขืนฝืนแรงโน้มถ่วงของเด็กหนุ่ม มุดหายลงใต้สะดือ ปรนเปรอรสรักด้วยปาก ร่างเล็กบิดเร้า ฝ่ามือหนานวดหนับทั่วทั้งท่อนล่างและก้นกลมกลึง เชื่อแล้วว่ามือชารอนใหญ่และมีพละกำลังมหาศาล มากพอจะพลิกทุกอย่างให้อยู่ในกำมือ รวมทั้งตัวเขาที่จะบีบก็ตายจะคายก็ทรมานถ้าไม่ได้ผ่านคืนนี้ไปพร้อมคนที่เขาตกหลุมรักหัวปักหัวปำ
" พอ...พอแล้วครับ ผมจะตายอยู่แล้ว อ๊ะ... อ๊ะ ! " สะโพกมนลอยสูงขึ้นจากพื้นเพียงใช้ก้อนเนื้อในปากผสมโรงกับนิ้วไม่กี่นิ้วที่สอดใส่สวนทางเข้าช่องแคบ กระสันเสียวตัวโยน อยากโดนเขาสัมผัสซ้ำไปซ้ำมาอยู่เช่นนั้น ทว่าไม่ทันไรคนอ่อนประสบการณ์ก็ถึงแก่ความสุขสม
แบคฮยอนทิ้งตัวลง วินาทีนั้นเขาต้องการเครื่องช่วยหายใจ ร่างสูงจึงตามประกบผายปอด หยอดน้ำรักที่เพิ่งได้จากการคั้นเค้นกลับคืนเจ้าของ ชารอนจูบเข้าที่หัวไหล่ ต้นแขน ไล่ลงมาที่ข้อมือ เม้มจนขึ้นรอยตามแนวเส้นเลือดใหญ่หากแต่ไม่ได้เจาะลงผิว จุมพิตที่หลังมืออุ่น ฉุดแบคฮยอนลุกขึ้น ในขณะที่ร่างใหญ่นอนหงาย เท้าศอกทั้งสองกับพื้นเตียง
" เด็กแก่แดดที่ไหนก็รู้ว่าต้องทำอะไรต่อไป ...ใช่หรือเปล่า... "
ใช่ ว่ากันตามตรรกะแล้วแบคฮยอนเข้าใจกระบวนการทั้งหมดแม้นี่จะเป็นครั้งแรก ร่างเล็กคืบคลานขึ้นคร่อมความเป็นชายอันแข็งแกร่ง สบแววตาร้ายลึกก่อนตัดสินใจหลับตาหนีอาย ก่อนจะรับรู้ถึงความเหนียวหนึบที่แตะอยู่ริมขอบปาก
" อื้อ...อืม... " แบคฮยอนเปล่งเสียงระบายความคับแน่นในปาก น้ำเหนียวใสในปากยืดย้อยรดใส่โคนกายคนอายุมากกว่า ชารอนไม่นึกโกรธ ตรงกันข้าม เขาลูบประโลมกลุ่มผมกลางแก่นกายนึกเอ็นดูในความน่ารักจนไม่อยากทนอีกต่อไป
เด็กดีคลานขึ้นคร่อมอย่างว่าง่าย เขายอมให้แบคฮยอนจูบออดอ้อนระลอกใหญ่ แล้วจึงพลิกร่างเล็กหงายติดเตียง เช็ดหน้าเช็ดตาที่เหนอะหนะไปด้วยน้ำอะไรต่อมิอะไร ริมฝีปากบางถูกคมเขี้ยวเล็กๆขบกัดดูน่าขย้ำ อีกเดี๋ยวแบคฮยอนจะได้รู้ว่าคนที่ชอบน่ารักพร่ำเพรื่อจะเจออะไร
" รู้ใช่ไหมว่าพ้นคืนนี้ไปเราจะไม่ได้เป็นแค่เจ้านายและเด็กรับใช้ในบ้านต่อกัน "
" แล้วผมจะยังเป็นลูกศิษย์ของคุณอยู่ไหมครับอาจารย์ " เสียงของแบคฮยอนแหบหวาน สั่นเทา นัยน์ตาฉ่ำน้ำวาวแสง เนื้อตัวก็แดง รอยจูบสะท้อนเป็นวงประปราย ชารอนมองผลงานศิลปะที่เขาทุ่มเททั้งกายใจก่อนหัวเราะขึ้นจมูก
" ในห้องนี้ บนห้องใต้หลังคาชั้นสาม เราจะไม่เป็นอะไรกันทั้งนั้นนอกจากเป็นของกันและกัน "
" ผมรักคุณ " แบคฮยอนสารภาพหมดเปลือก ไม่มีคำไหนนอกจากคำนี้ที่เขาอยากให้ชารอนรับรู้ ความจริงที่ยิ่งใหญ่และมีค่าที่สุดในชีวิตเขา
" อย่าร้องไห้สิ กลายเป็นเด็กขี้แยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน "
ชารอนจูบกลางหน้าผากใส ยกขาเรียวเกี่ยวเอว เชื่อมหัวใจสองดวงเข้าหากันด้วยความยาวกลางกาย แบคฮยอนนิ่วหน้าทันทีที่เขาเริ่มดันมันเข้าไป ใจกลางที่ว่างเปล่าถูกโอบอุ้มด้วยโพรงคับแคบ ทั้งสองร่างกกกอดกันและกันไว้ กลุ่มผมสลวยพริ้วกระจายในทุกครั้งที่แวมไพร์หนุ่มโหมกายใส่
มาถึงตรงนี้แบคฮยอนหมดข้อสงสัยแล้วว่าทำไมผู้หญิงทุกยุคทุกสมัยจึงยอมสิโรราบแด่ความตายเพื่อให้ได้มาซึ่งความสุขสมอมทรมานปานจะขาดใจ ได้ยินเสียงครางต่ำสลับขานชื่อ ได้ยลโฉมใบหน้างามเสลายามที่เขากำหนัด เหงื่อโทรมกายทั้งที่กำลังนอนมีอะไรกับชายผู้เย็นชาทั้งเนื้อกายและหัวจิตหัวใจ
แบคฮยอนร้องงอแงเหมือนจะอยู่ไม่ไหว ชารอนไม่เพียงแต่กระแทกกระทั้นส่วนล่างรัวเร็ว ร่างสูงลงลิ้นกับจุดที่แหลมล่อตาบนหน้าอกไม่ให้แบคฮยอนได้คลายรสสวาท เขาดูดดึงติ่งเนื้อนิ่มติดคาปาก ปล่อยมันคืนเจ้าของ ละเลงซ้ำๆวนๆ นิ้วเรียวเล็กเกาะเกี่ยวแผ่นหลังกว้าง กลัวว่าอะไรจะมาพรากเราทั้งสองออกจากกัน
กลับไปอ่านที่เดิมด้วยนะค๊า
andulkaphoto
blakekathryn
prguitarman
turnnoffyourmind
yousharknotpass
jacobvanloon
dailybridgerton
ellievsbear
pixelskylines