EXO Elyxion in BKK

Andulka
🪼
KIROKAZE
wallacepolsom
taylor price

blake kathryn

PR's Tumblrdome
Cosmic Funnies

❣ Chile in a Photography ❣
occasionally subtle

shark vs the universe

JVL
h
Lint Roller? I Barely Know Her
"I'm Dorothy Gale from Kansas"

Love Begins

ellievsbear
almost home

pixel skylines
AnasAbdin

seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from Canada

seen from Malaysia
seen from Germany

seen from Türkiye
seen from United States
seen from United States
seen from Vietnam
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from Malaysia
seen from Brazil

seen from United States

seen from United States
seen from Canada
seen from United States
@cherrieheering
EXO Elyxion in BKK
Rest in Peace, puppy
The Peep Show [cut]
เขารู้ตัวแล้ว รู้ตั้งนานแล้ว
วินาทีนั้นผมตัวชา เสียวสันหลังวาบอย่างไม่ทราบสาเหตุ ผมไม่รู้เลยว่าต้องแสดงออกอย่างไรต่อไปในฐานะพวกถ้ำมอง ผมแปลกใจอีกครั้งต่อเมื่อแบคฮยอนไม่ได้ตะโกนด่าหรือแสดงความรังเกียจ เขาทำเพียงกระหยิ่มยิ้ม หันหลังหนี ไม่สิ มันเป็นกริยาที่เรียกว่ายั่วเย้ามากกว่า เขาปลดกระดุมเม็ดที่เหลือต่อ ค่อยๆเปลื้องเศษผ้าบางๆนั้นหลุดจากหัวไหล่ และแผ่นหลังเนียนกับสะโพกกลมกลึงก็เผยโฉมตามลำดับ
ถึงตรงนี้ส่วนล่างที่คับแน่นของผมก็แข็งตัวเต็มที่ ผมถลกกางเกงยีนส์พร้อมชั้นในลงไปกองที่ขา สาวแท่งกลางกายใต้กรอบหน้าต่างเร็วระรัว ความรู้สึกเสียวสะท้านดูไปกันได้ดียามเฝ้ามองเนินสะโพกเปลือยเปล่าละกับชายผ้าม่านขาวบางที่ปลิวตามลม ผมได้แต่จินตนาการเอาเองว่าเนินก้นอวบอั๋นคู่นั้นกำลังกอดรัดความยาวของผม มันคงเด้งเป็นจังหวะถ้าโดนกระแทกจากแรงกาย นึกถึงเสียงแหบหวานที่เอ่ยชื่อผมอย่างออดอ้อนร้องขอ
“ แบคฮยอน…อ่าห์ ”
จริงๆย่อหน้าที่ทำตัวเอียงไว้ไม่ได้เกี่ยวอะไรเลย เราใส่ไว้งั้นๆแหละทิ้งไว้ให้คิดว่าโคมไฟลายนกสีฟ้าคือไร ย่อหน้านั้นคือhintทั้งหมด แล้วตามหาเองนะจ๊ะ กลับไปอ่านต่อด้วยจ้า
Bloody Mary 17
และเป็นชารอนที่ก้าวล้ำเข้าไปในเส้นแสงนั้น เพื่อฉุดแบคฮยอนกลับสู่ความมืดอันโปรดปราน บดจูบโรมรันให้ลึกซึ้งกว่าเก่าก่อน เสียงก้อนเนื้อชื้นฉ่ำดูดดึงกันและกันสนั่นชั้นสาม หนนี้ชารอนรีบร้อนละเลงเกม ไม่ผ่อนปรนชะล่าใจให้แบคฮยอนเหมือนที่เราทั้งคู่มีครั้งแรกด้วยกัน มือหนาหายเข้าไปในขอบกางเกง บีบคลึงก้อนอวบทั้งสองเต็มมือ มืออีกข้างรั้งแผ่นหลังใต้เสื้อแนบชิดกับอกกว้าง
" อย่า...อื๊อ ปล่อยผม ผมไม่ให้...อื๊อ ! "
แบคฮยอนยื้อยุด ไม่สมยอม ทั้งๆที่ใจก็รู้ดีว่าคงต้านทานความคิดถึงที่มีต่อคุณของเขาได้อีกไม่นาน เป็นอันต้องซมซานกลับไปเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายของชารอนเช่นเดิม เพียงแค่เขาจูบให้นานกว่านี้อีกไม่กี่จูบเท่านั้น
ใบหน้าหมดจดของชารอนคล้อยต่ำลงไป ยังผิวหน้าท้อง ตวัดเลียให้เหมือนพู่กันบรรจงสรรค์สร้างงานศิลป์ ก้านนิ้วเขี่ยคลึงขั้วเล็กๆบนหน้าอกให้แบคฮยอนได้สะท้าน แล้วจึงดึงกางเกงลงฉับรวดเดียวกองกับข้อเท้า ยกเรียวขาข้างหนึ่งพาดตั้งฉากกับเตียง ครอบครองห่อหุ้มตัวตนของคนขี้น้อยใจด้วยเรียวปาก รับมันไว้เต็มกระพุ้งแก้ม
" อ๊ะ ! คุณ... อ๊า !...อะ อ๊า ! "
แบคฮยอนยกนิ้วชี้ขึ้นกัด กลั้นเสียงครางอนุญาตให้มันกังวานประจานตัวเองอยู่แค่ในห้องนี้ ไม่มีทางหนีได้เลย เขาเหมือนนกน้อยที่เพิ่งถูกปล่อยออกจากกรง ไม่ว่าจะบินไปไกลแค่ไหน มันก็จะหวนมายังถิ่นเดิม อ้อมอกเดิม วิธีจูบเดิมที่พ่ายแพ้อยู่ร่ำไป
เนิ่นนานจนเคลิ้บเคลิ้ม ยืนให้เขาเอาเปรียบจนเกือบถึงที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้น อุ้มร่างน้อยเดินเลยเตียงไปยังพื้นที่ส่วนตัว กล่องขนาดใหญ่กว่าร่างเจ้าของเพียงเท่าเดียวถูกใช้เป็นที่ประดิษฐ์สำนวนรักแห่งใหม่ ที่ซึ่งไม่มีคนเป็นๆที่ไหนจะเข้าไปนอนอยู่
" คุณชารอน ! คุณจะ... อ๊ะ ! "
แบคฮยอนพูดไม่ได้ขาดคำอีกเลยทั้งๆที่เรียวปากอวบต่างหากที่ไม่เว้นว่าง มีแต่เรือนไหล่และศีรษะแบคฮยอนเท่านั้นที่ติดโลงบุกำมะหยี่หนา ชารอนสวมขาเรียวทั้งคู่ขึ้นพาดบ่า มุดหน้าลง ละเลงลิ้นกับซอกกายและจุดซ่อนเร้นไม่สนคำค้าน คราวนี้เขาเอาจริง
แบคฮยอนเกาะขอบโลง จิกแน่นเพื่อใช้เป็นหลักยึดและเพื่อระบายใคร่ อีกมือวางบนกลุ่มเส้นไหมสีดำเป็นเงาที่หว่างขา นี่แหละหนาอารมณ์ สุดท้ายก็ต้องยอมลงให้เขา ชารอนรักจะตักตวงอะไรจากกายนี้ก็ต้องให้เขาไป วิธีที่ร่างกายเขาสนองคืนร่างสูงทำให้แบคฮยอนปฏิเสธไม่ได้ว่าเต็มใจให้ผู้ชายคนนี้เพียงผู้เดียว
เสร็จจากนั้นจึงดึงร่างบางขึ้นนั่งตัก แบคฮยอนยังคงทรมานอยู่กับการไม่ถูกปลดพันธนาการทางความใคร่ ชารอนฟัดนัวเนียทั่วทั้งแผ่นอก ขึ้นรอยเหมือนถูกขบกัดแต่ปราศจากเลือด ชารอนไม่ต้องลงแรงอะไรเลยเพื่อยกเอวคอดบางขึ้น และตอกตรึงกับกลางกายเขาลงๆขึ้นๆเป็นแนวดิ่ง หลานชายพ่อบ้านกรีดร้องเหมือนน่าสงสาร กายโยกไหวโยน มีส่วนล่างและริมฝีปากที่เชื่อมอยู่กับแวมไพร์หนุ่มที่กำลังหิวจัด
" คุณ...คุณ..ครับ "
" อ่า... จะเอาอะไร หืม "
" ช้าๆหน่อยสิครับ "
" ขอให้รู้ว่าฉันพยายามใจเย็นอย่างที่สุดแล้ว "
ชารอนวางแบคฮยอนราบกับกล่องแปดเหลี่ยม ปลายคางคลึงวนรอบฐานจุกเล็กๆทั้งสองข้าง และยังทำรักเขาด้วยความรวดเร็วและรุนแรงเท่าเดิม แบคฮยอนเกร็งขืน ปล่อยอารมณ์สาดใส่กล้ามท้องหลายครั้ง จากนั้นชารอนจึงจับร่างปวกเปียกพลิกคลานเข่า แบคฮยอนจำต้องรั้งขอบโลงเป็นหลักอีกครั้ง เพื่อที่จะรับแรงส่งจากด้านหลังที่กระทั้นกายเข้ามาสุดโคน
" อ๊ะ... อ๊ะ... อ๊า ! "
" อ่า แบคฮยอนอ่า... "
แบคฮยอนกับชายผู้เป็นที่รักลุล่วงไปพร้อมกัน แล้วมันก็คล้ายกับคืนนั้นเขาถูกขังไว้ในโลงนี้เป็นครั้งแรก แบคฮยอนนอนหอบหายใจบนอกหนา อ่อนล้าเกินกว่าจะขัดขืนวงแขนคุณชายใหญ่ที่ป่ายปีนอยู่บนร่างเหนียวเหนอะของเขา อบอุ่นอย่างประหลาดแม้ในยามที่ไม่เข้าใจกัน แบคฮยอนหลับตาพริ้ม รู้แล้วว่าอย่างไรก็ขาดเขาไม่ได้ สุนัขตัวหนึ่งจะรู้สึกอะไรได้มากไปกว่าการรักเจ้าของแม้ว่ามันจะถูกตีกี่ครั้งก็ตาม
Bloody Mary 14
" อย่ามอง...ขนาดนั้นสิครับ "
แบคฮยอนร้องห้าม แต่รู้ว่าเปล่าประโยชน์ ไม่อาจห้ามสายตาวาวระยับที่จับทุกส่วนของร่างกายเปลือยเปล่าตาไม่กระพริบ เพราะเพียงเสี้ยววินาทีก็อาจพลาดอะไรที่จะติดตาคนมองไปตลอดชีวิตก็เป็นได้ ที่ทำได้ก็แค่ยืนหนีบขา กอดตัวเองไว้ และปล่อยให้อีกฝ่ายจัดการตามสมควร
ชารอนกลัวแบคฮยอนจะอายอยู่ฝ่ายเดียวหรือไรไม่รู้ เขาถอดเสื้อทั้งตัวในตัวนอกออกทีเดียว โดยหารู้ไม่ว่านั่นยิ่งเพิ่มสีเลือดบนแก้มใส จุดสีชมพูทุกส่วนที่แต้มอยู่บนร่างขาวขับให้แบคฮยอนเย้ายวนคนมองยิ่งกว่าเก่า กล้ามเนื้อทุกส่วนของชารอนควบแน่น สัดส่วนสวยงามชัดเจนไร้ที่ติชนิดที่ว่ารูปเหมือนที่เขาพยายามวาดก็ไม่อาจเทียม ร่างสูงดึงมือที่กอดกายตัวเองอยู่ให้มากอดร่างหนา พอเนื้อแนบเนื้อกันแบคฮยอนก็ขนลุกชันไปทั้งร่าง ริมฝีปากดูดดึงกันและกัน รักใคร่ใยดี
แบคฮยอนรู้ว่าต้องวางตัวอย่างไรในสถานการณ์ที่ใจเขาอยู่ในสภาวะอ่อนไหวต่อความอ่อนโยนของคนตรงหน้า อะไรจะเกิดเขาจะปล่อยให้มันเกิด ทุกอย่างมันเลยเถิด ต่อให้รู้ว่าต้องตาย ใจเขาก็หยุดไม่ไหวอีกแล้ว
ร่างบอบบางสะดุ้งเฮือกเหมือนถูกกระชากวิญญาณเมื่อความเย็นชื้นแตะซอกคอ ร่างน้อยผวาคว้าไหล่กว้าง สัมผัสของชารอนทำให้แบคฮยอนหวนนึกถึงความสุขก่อนตายของหญิงสาวทั้งหลายที่ชารอนเคยผ่านมา ความโหดร้ายที่ผู้หญิงเหล่านั้นต้องเจอ หากชารอนพลั้งเผลอ ลงมือรุนแรงกับเขาเอาชีวิต แบคฮยอนก็ปลงใจที่จะยกให้เขาทั้งหมด
" ไม่ต้องกลัว ฉันสาบานว่าจะไม่มีทางทำกับเธอแบบนั้น "
ที่แล้วมาชารอนไม่เคยนับคนที่เดินตามเขาขึ้นมาบนชั้นความว่าการร่วมรัก เขาเพียงแต่ล่าเหยื่อเพื่อประทังหิว ยื่นความสุขสุดท้ายแลกกับความตาย แต่กับแบคฮยอนนั้นต่างออกไป ตั้งแต่วันที่ปรายตาลงมาพบเด็กผู้ชายคนหนึ่งลากกระเป๋าเข้ามาในบ้าน ชารอนก็รู้ว่าเขาไม่เคยต้องการเลือดในกาย และเพิ่งตระหนักในเร็ววันว่าหัวใจต่างหากที่เขาปรารถนาจะครอบครอง
และเวลานี้ชารอนแค่ต้องการอะไรสักอย่างเพื่อทำให้ความรักของเขาแน่นหนา ผลึกกำลัง และทำให้แบคฮยอนเชื่อว่ามันมั่นคง
เขาเพียรทำให้แบคฮยอนเชื่อใจด้วยการใช้ความอ่อนนุ่มของริมฝีปากอวบและลิ้นไต่ตามต้นคอ ลาดไหล่ เคลื่อนลงไปถึงเนินอก คอยระวังไม่ให้คมเขี้ยวเฉี่ยวผิวเนื้อบาง การข่มอารมณ์ไม่ใช่เรื่องง่ายยิ่งโดยเฉพาะในระยะประชิดระหว่างปากและเนื้อเนียน ชารอนเม้มผิวเนื้อตามร่างกายแทนการขบกัด บีบคลึงจุดอวบอิ่มอย่างหน้าอกและสะโพก แบคฮยอนก้มมองร่างสูงที่ค่อยๆกระถดตัวต่ำลง ท่อนแขนแน่นเป็นมัดแทรกระหว่างต้นขา ถูไถเข้าออกเสียดสี แบคฮยอนร่างอ่อนปวกเปียก เสียการทรงตัว
ต่อมาชารอนอุ้มร่างเล็กนอนราบกับสมรภูมิรักสีแดงเลือดนก แวมไพร์หนุ่มปลดปราการท่อนล่างของตัวเองแล้วจึงลากข้อเท้าเล็กสอบเข้าเอว ขึ้นคร่อมร่างขาวแล้วป้อนจูบดูดดื่ม ปลายลิ้นของพวกเขาฉวัดเฉวียนโฉบกันเหมือนนกสองตัวที่เกี้ยวกันบนอากาศ หลานชายพ่อบ้านส่งเสียงครางอื้ออึงประท้วง ชารอนล่าถอยให้แบคฮยอนได้หอบหายใจ ไม่ทันไรเรียวลิ้นก็รัวเล่นงานจุดเด่นบนเนินอกอวบ
" อ๊า ! คุณ...คุณครับ "
ใบหน้าแดงซ่านชำเลืองมองยอดอกถูกรังแกด้วยน้ำมือ ความชื้นเย็นชืดจากน้ำลายทำให้ส่วนอ่อนไหวแข็งเกร็ง เขาไม่เคยถูกปรนนัติเช่นนี้ ไม่เคยรู้เลยว่ามันคือจุดเริ่มต้นของความหฤหรรย์ที่เหลือที่จะตามมา
" ชอบมากใช่หรือเปล่า " ชารอนเดาได้จากปฏิกริยาตอบโต้อันยั่วเย้า แต่เขาแค่อยากได้ยินว่าแบคฮยอนรักและมีความสุขกับสิ่งที่เขามอบให้
" คะ...ครับ ฮึก... "
แน่นอนว่าชารอนไม่หยุดแค่นั้น เขาเคลื่อนตัวลงไปหาความแข็งขืนฝืนแรงโน้มถ่วงของเด็กหนุ่ม มุดหายลงใต้สะดือ ปรนเปรอรสรักด้วยปาก ร่างเล็กบิดเร้า ฝ่ามือหนานวดหนับทั่วทั้งท่อนล่างและก้นกลมกลึง เชื่อแล้วว่ามือชารอนใหญ่และมีพละกำลังมหาศาล มากพอจะพลิกทุกอย่างให้อยู่ในกำมือ รวมทั้งตัวเขาที่จะบีบก็ตายจะคายก็ทรมานถ้าไม่ได้ผ่านคืนนี้ไปพร้อมคนที่เขาตกหลุมรักหัวปักหัวปำ
" พอ...พอแล้วครับ ผมจะตายอยู่แล้ว อ๊ะ... อ๊ะ ! " สะโพกมนลอยสูงขึ้นจากพื้นเพียงใช้ก้อนเนื้อในปากผสมโรงกับนิ้วไม่กี่นิ้วที่สอดใส่สวนทางเข้าช่องแคบ กระสันเสียวตัวโยน อยากโดนเขาสัมผัสซ้ำไปซ้ำมาอยู่เช่นนั้น ทว่าไม่ทันไรคนอ่อนประสบการณ์ก็ถึงแก่ความสุขสม
แบคฮยอนทิ้งตัวลง วินาทีนั้นเขาต้องการเครื่องช่วยหายใจ ร่างสูงจึงตามประกบผายปอด หยอดน้ำรักที่เพิ่งได้จากการคั้นเค้นกลับคืนเจ้าของ ชารอนจูบเข้าที่หัวไหล่ ต้นแขน ไล่ลงมาที่ข้อมือ เม้มจนขึ้นรอยตามแนวเส้นเลือดใหญ่หากแต่ไม่ได้เจาะลงผิว จุมพิตที่หลังมืออุ่น ฉุดแบคฮยอนลุกขึ้น ในขณะที่ร่างใหญ่นอนหงาย เท้าศอกทั้งสองกับพื้นเตียง
" เด็กแก่แดดที่ไหนก็รู้ว่าต้องทำอะไรต่อไป ...ใช่หรือเปล่า... "
ใช่ ว่ากันตามตรรกะแล้วแบคฮยอนเข้าใจกระบวนการทั้งหมดแม้นี่จะเป็นครั้งแรก ร่างเล็กคืบคลานขึ้นคร่อมความเป็นชายอันแข็งแกร่ง สบแววตาร้ายลึกก่อนตัดสินใจหลับตาหนีอาย ก่อนจะรับรู้ถึงความเหนียวหนึบที่แตะอยู่ริมขอบปาก
" อื้อ...อืม... " แบคฮยอนเปล่งเสียงระบายความคับแน่นในปาก น้ำเหนียวใสในปากยืดย้อยรดใส่โคนกายคนอายุมากกว่า ชารอนไม่นึกโกรธ ตรงกันข้าม เขาลูบประโลมกลุ่มผมกลางแก่นกายนึกเอ็นดูในความน่ารักจนไม่อยากทนอีกต่อไป
" อ่า แบคฮยอนอ่า "
" อื้ม ครับคุณชาย "
" มานี่มา... มาหาฉัน "
เด็กดีคลานขึ้นคร่อมอย่างว่าง่าย เขายอมให้แบคฮยอนจูบออดอ้อนระลอกใหญ่ แล้วจึงพลิกร่างเล็กหงายติดเตียง เช็ดหน้าเช็ดตาที่เหนอะหนะไปด้วยน้ำอะไรต่อมิอะไร ริมฝีปากบางถูกคมเขี้ยวเล็กๆขบกัดดูน่าขย้ำ อีกเดี๋ยวแบคฮยอนจะได้รู้ว่าคนที่ชอบน่ารักพร่ำเพรื่อจะเจออะไร
" รู้ใช่ไหมว่าพ้นคืนนี้ไปเราจะไม่ได้เป็นแค่เจ้านายและเด็กรับใช้ในบ้านต่อกัน "
" แล้วผมจะยังเป็นลูกศิษย์ของคุณอยู่ไหมครับอาจารย์ " เสียงของแบคฮยอนแหบหวาน สั่นเทา นัยน์ตาฉ่ำน้ำวาวแสง เนื้อตัวก็แดง รอยจูบสะท้อนเป็นวงประปราย ชารอนมองผลงานศิลปะที่เขาทุ่มเททั้งกายใจก่อนหัวเราะขึ้นจมูก
" ในห้องนี้ บนห้องใต้หลังคาชั้นสาม เราจะไม่เป็นอะไรกันทั้งนั้นนอกจากเป็นของกันและกัน "
" ผมรักคุณ " แบคฮยอนสารภาพหมดเปลือก ไม่มีคำไหนนอกจากคำนี้ที่เขาอยากให้ชารอนรับรู้ ความจริงที่ยิ่งใหญ่และมีค่าที่สุดในชีวิตเขา
" อย่าร้องไห้สิ กลายเป็นเด็กขี้แยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน "
ชารอนจูบกลางหน้าผากใส ยกขาเรียวเกี่ยวเอว เชื่อมหัวใจสองดวงเข้าหากันด้วยความยาวกลางกาย แบคฮยอนนิ่วหน้าทันทีที่เขาเริ่มดันมันเข้าไป ใจกลางที่ว่างเปล่าถูกโอบอุ้มด้วยโพรงคับแคบ ทั้งสองร่างกกกอดกันและกันไว้ กลุ่มผมสลวยพริ้วกระจายในทุกครั้งที่แวมไพร์หนุ่มโหมกายใส่
" อื้อ...อื๊อ...อ๊า "
" อ่า... แบคฮยอน "
" คุณ...คุณชารอน "
มาถึงตรงนี้แบคฮยอนหมดข้อสงสัยแล้วว่าทำไมผู้หญิงทุกยุคทุกสมัยจึงยอมสิโรราบแด่ความตายเพื่อให้ได้มาซึ่งความสุขสมอมทรมานปานจะขาดใจ ได้ยินเสียงครางต่ำสลับขานชื่อ ได้ยลโฉมใบหน้างามเสลายามที่เขากำหนัด เหงื่อโทรมกายทั้งที่กำลังนอนมีอะไรกับชายผู้เย็นชาทั้งเนื้อกายและหัวจิตหัวใจ
" ฮึก...งื้อ... "
แบคฮยอนร้องงอแงเหมือนจะอยู่ไม่ไหว ชารอนไม่เพียงแต่กระแทกกระทั้นส่วนล่างรัวเร็ว ร่างสูงลงลิ้นกับจุดที่แหลมล่อตาบนหน้าอกไม่ให้แบคฮยอนได้คลายรสสวาท เขาดูดดึงติ่งเนื้อนิ่มติดคาปาก ปล่อยมันคืนเจ้าของ ละเลงซ้ำๆวนๆ นิ้วเรียวเล็กเกาะเกี่ยวแผ่นหลังกว้าง กลัวว่าอะไรจะมาพรากเราทั้งสองออกจากกัน
" ฉันรักเธอ "
กลับไปอ่านที่เดิมด้วยนะค๊า
Happy Birthday, Boy who has beautiful mind
Happy Chen’s Day
Bloody Mary 7 [cut]
" บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าฉันรักษาสัญญา "
แน่นอนว่าเวลานั้นหลานชายพ่อบ้านไม่มีสติพอจะจับความอะไร รู้สึกแค่เพียงความหนุบหนับและเจ็บจี๊ดที่ต้นคอ ตาเบิกค้าง สายเกินไปที่จะต่อต้านขัดขืน ผู้ถูกกระทำหน้ามืดตาลาย กระทั่งเมื่อใบหน้าหมดจดถอนริมฝีปากออก แบคฮยอนไม่กล้าพอจะเหลือบมองว่าเลือดนองออกจากต้นคอเขาเยอะหรือไม่ หรือแวมไพร์หนุ่มจะกวาดเก็บจนหยดสุดท้าย ใบหน้าคมสันเคลื่อนคล้อยลงต่ำ แบคฮยอนรับรู้ได้ว่าชานยอลอยู่ส่วนใดบนร่างกายด้วยความเปียกชื้นของลิ้นสากที่ตวัดลากเลื่อนเหมือนอสรพิษเลื้อยคลาน งูตัวนั้นหยุดค้างเมื่อถึงกลางกาย ความรู้สึกว่าชุ่มฉ่ำขยายใหญ่ ชัดเจนกว้างขวาง ทำปฎิกิริยาต่อสิ่งที่ตั้งตะหง่านท้าทาย
" คุณ...อ๊า ! "
แบคฮยอนดิ้นพล่านเหมือนขาดออกซิเจน ทุรนทุราย ปางตายแต่ก็ไม่ ส่วนนั้นเต้นตุบตับรวดเร็วพอๆกับจังหวะหัวใจ ไรผมและคมจมูกที่มองจากมุมของคนถูกกระทำนั้นช่างเป็นการเคลื่อนไหวที่งดงาม แกนเนื้อของแบคฮยอนเดี๋ยวสั้นเดี๋ยวยาวแล้วแต่จังหวะผงกเข้าออกของคุณชายใหญ่ เสียงทุ้มครางต่ำอื้ออึง แบคฮยอนชะโงกมองเวลาเดียวกับที่แววตาคมเงยขึ้นสบ ร่างบางเหมือนถูกสาบ สาบให้ถูกขังอยู่ในเสน่หาของแวมไพร์หนุ่มนิจนิรันดร์ แบคฮยอนไม่รู้ตัวเลยว่าสะโพกลอยขึ้นสูงทั้งที่ไม่มีใครยก ยัดเยียดตัวตนของตัวเองให้ฝ่ายนั้นเต็มกำลัง กระทั่งถึงที่สุดของอารมณ์แล้วจึงทิ้งตัวตกลงบนที่นอน
" ฉันทำแบบนี้กับพวกหล่อนทุกคน จุดจบเหมือนกันทั้งสิ้น...ถ้าเธอไม่ใช่หลานชายของบยองจินก็คงไม่ต่างกัน "
อย่าลืมกลับไปอ่านที่เหลือต่อนะคะ
170610 BKK Super live BH
cut(e) scene Call me ' Mommy'
" อ๊ะ ! ชานยอลจะทำอะไรน่ะ "
เมื่อแบคฮยอนกระชากเสื้อเขาครั้งหนึ่งแล้ว มีหรือที่คนอย่างเขาจะไม่แก้แค้นกลับ มือหนากระตุกผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดออกจากผู้ชายสกปรก แบคฮยอนผวาตั้งท่าหนี ชานยอลรวบข้อแขนเล็กตรึงไว้เหนือหัว เพียงเท่านั้นแบคฮยอนก็แพ้เขาหมดรูป
" จะเหลือก็แต่หน้าที่เมียน่ะ ถนัดนักไม่ใช่หรือไง "
" ชานยอลอย่า ! "
เสียงจูบดังขึ้นอย่างจาบจ้วงดังชานยอลตั้งใจให้ร่างเล็กได้อับอาย ริมฝีปากหนาทั้งขบกัด เม้มเรียวปากบางบอบช้ำไม่ต่างจากกลีบดอกไม้ที่ใกล้เฉา แบคฮยอนไม่กล้าพอที่จะต่อสู้ขัดขืน เขาเป็นห่วงแต่ว่าหากเผลอกัดลิ้นหนาจะทำให้ลูกชายเจ็บและเกลียดเขามากกว่าเดิม
มือสากละลาบละล้วงใต้ชุดกระโปรงสั้น ร่างบางชินกับการทำให้พ่อของชานยอลพอใจมาแต่ไหนแต่ไร แบคฮยอนไม่เคยขัดใจเมื่อสามีสั่งให้แต่งกายดังสตรีเพศ และเขาก็คุ้นชินกับมันแม้เจ้าของคำสั่งจะลาโลกนี้ไปแล้วก็ตาม
" ชุดพวกนี้ไม่เห็นจะเหมาะกับเธอเลยสักนิดเดียว อย่างเธอน่ะเหมาะกับการไม่ใส่อะไรเลยมากกว่า "
ชานยอลพิสูจน์ด้วยการทึ้งชุดกระโปรงออกจากร่างเล็ก ชุดนักเรียนของชานยอลก็อันตรธานไปแล้วเช่นกัน ผิวเนื้อเนียนถูกแทนที่ด้วยไอร้อนจากกายเด็กหนุ่มวัยเจริญพันธุ์ กลิ่นเหงื่อและเสียงคำรามย่ามใจยิ่งขู่ให้ขวัญน้อยๆเตลิด หยดน้ำรื้นขอบตาเมื่อร่างกายเริ่มอ่อนแอลงเรื่อยๆ ริมฝีปากอวบอิ่มที่ดูดดื่มบนเนินอกกำลังจะทำใหเขาพ่ายแพ้
" ชานยอลทำอะไร...แม่... "
แบคฮยอนนอนมองการกระทำอันหยาบโลนของลูกเลี้ยงอย่างไม่เชื่อสายตา ไม่คิดว่าเด็กหนุ่มจะเกลียดเขาจนแทบก่นด่าเขาทางกายได้ถึงขนาดนี้ ชานยอลชูนิ้วกลางทั้งสองต่อหน้าเขา ก่อนใช้มันเกลี่ยกลึงสองเม็ดเล็กๆบนหน้าอกกระทั่งมันแข็งตึง แล้วจึงแทนที่ด้วยความอุ่นชื้นและกลีบปาก ส่งเสียงคราง บดเบียดเนื้ออวบเสมือนดื่มด่ำน้ำนมจากอกมารดา
" อ๊ะ ! อ๊า... "
" อยากเป็นแม่นักไม่ใช่เหรอ เป็นแม่ก็ต้องให้นมลูกสิ "
ชานยอลปิดปากบางด้วยการยัดนิ้วกลางข้างหนึ่งเข้าไป ถึงตรงนี้ความใคร่ไม่ปรานีแบคฮยอนอีกต่อไปแล้ว ไม่มีอะไรที่เขาอยากทำมากไปกว่าการดูดกลืนนิ้วกลางอันแทนถึงบางอย่างที่สำคัญสำหรับการร่วมรักนี้ ขาทั้งสองข้างเต็มใจแยกทางกันชั่วคราวเพียงแค่ชานยอลไต่ระดับลงกลางกาย
" ชาน...ชานยอล "
ขาแข้งต่างพากันอ่อนแรง กลุ่มผมหยักศกเคลื่อนไหวอยู่หว่างขายามนี้น่าเอ็นดูเหมือนลูกสุนัข เรียวขาขาวเสียดสีกับผมนุ่ม สะโพกก็พลางแอ่นรับสัมผัสกึ่งสวรรค์กึ่งนรกนั้นอย่างไร้ซึ่งจริตเอียงอาย
ตะกอนอารมณ์ถูกกวนจวบจนกลมกล่อมเจียนเดือดดาลแบคฮยอนก็ผลักร่างสูงออก ร่างเล็กลงไปนั่งกองแทบเท้าร่างสูง ช้อนสายตามองใบหน้าหล่อร้าย เลื่อนสายตาเรื่อยลงมาจนถึงความเป็นชายที่ตั้งตระหง่านเตะตา แบคฮยอนกลืนน้ำลายก่อนจะหุ้มมันด้วยปากจนสุดโคน ขยับไหวเข้าออกโดยมีมือหนาชักจูงอีกต่อหนึ่ง
" แบคฮยอนอ่า... อ่า... "
" อื้อ...อึ่ก "
แบคฮยอนได้ยินเสียงของเหลวกระแทกลงคอดังอึ่ก แล้วร่างเล็กจึงถูกประคองลงวางสวมทับบนสิ่งที่เพิ่งออกปากออก บางมือเสยเส้นผมดำขลับชื้นเหงื่อก่อนประทับจูบบนหน้าผากกว้างได้รูป
" ขยับเร็วๆสิ " ชานยอลเร่ง สีหน้าไม่ไหวที่จะรอ
" เรียกแม่ก่อนสิชาน " แบคฮยอนต่อรอง กัดริมฝีปากล่างของลูกชายยั่วเย้า ประวิงเวลา
" แม่ครับ...ชานรักแม่ครับ " เสียงทุ้มกล่าวเมื่อสบสายตา ฝังรอยจูบลงกลางอกคนตัวขาว ไม่วายตวัดปลายลิ้นเลียวนบนยอดอก
แบคฮยอนกอดศีรษะลูกชายตัวสูงแนบอก และแล้วการถ่ายทอดไออุ่นกละกรุ่นแห่งความหวาบหวามที่แท้จริงก็เริ่มบรรเลง ร่างบอบบางไหวโยกขึ้นลงสวนแรงโน้มถ่วง สวนกระแสจารีตประเพณี มีแต่หัวใจและความต้องการเท่านั้นที่เดินไปทิศเดียวกัน
" อ๊ะ...ชานยอลอ่า "
" อ่า...นายมัน... "
ยากที่จะอธิบายความแสบสันต์และก๋ากั่นในตัวคนรักของบิดา ชานยอลเปลี่ยนท่าให้แบคฮยอนคว่ำหน้าหาโซฟา มือบางคว้าพนักพิงเป็นที่ยึด เสียงมือหนาฝาดก้นอวบลั่นห้อง ก่อนชานยอลจะตัดสินใจจบยกแรกด้วยการกระทั้นการไม่ยั้งมือ
" อ๊า ! "
กลับไปอ่านต่อด้วยจ้า https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1439492&chapter=31
Happy Baekhyun Day
HBD B
HAPPY KAI DAY
Happy Birthday lil penguin
#happychanyeolday #chanbaek
She is Baekhee [cut]
" ไม่เอ๊า ! "
แต่ชานยอลเอา เริ่มจากขึงข้อมือทั้งสองไว้ระหว่างใบหน้าขาว ฉีกยิ้มมุมปากเย้ยคนตัวเล็กกว่า คิดเงียบๆลไพังอย่างย่ามใจว่าไม่มีทางใดเลยที่คนสวยจะพ้นเงื้อมมือเขาในคืนนี้
" อยากน่ารักเองนะครับ แบคฮีนูน่า "
" อื้อ ! "
ชานยอลจู่โจมพี่สาวคนสวยด้วยการงับริมฝีปากบาง ดูดดึงรุนแรงจงใจให้เกิดเสียงเปียกชื้น ลิ้นร้อนสอดแทรก เกี่ยวพันกับลิ้นสีชมพูระเรื่ออย่างลืมหายใจ ละเลงเรียวปากเปื้อนลิปสติก แล้วก็ไม่พ้นได้สีสันอันเกิดจากการปั้นแต่งนั้นติดปากของเขามาด้วย ชานยอลใช้หลังมือเช็ดรอยเปื้อนที่เลอะลามไปถึงมุมปากของแบคฮยอน ก่อนจะดึงร่างบางลุกขึ้นนั่ง มือสากสัมผัสกับแผ่นหลังเนียนใต้ชุดนักเรียนสีขาว
" แฮ่กๆๆ...หยุดเล่นสักทีเถอะน่า อ๊ะ ! "
" ใส่บราด้วยเหรอ ? " ชานยอลแปลกใจไม่ใช่น้อย ที่ดันมาสะดุดกับตะขอบราบนหลังลื่นมือ ของแปลกปลอมที่ชานยอลไม่คิดว่าแบคฮยอนจะคึกขนาดใส่ชั้นในท่อนบนของสตรีด้วย
" อือ...จงแดกับพี่มินซอก...ฮ่ะ...บังคับให้ใส่ "
แบคฮยอนตอบเสียงอ่อย หน้าผากมนซบบนไหล่หนา ได้ยินเสียงถอนจูบและความเจ็บหนึบที่บริเวณลำคอ เริ่มเข้าใจแล้วว่าอย่างไรคืนนี้แม่สาวน้อยแบคฮีก็ไม่พ้นต้องตกเป็นผู้หญิงของชานยอล
" น่าอึดอัดจะตายไป ฉันช่วยถอดดีกว่า "
สิ้นคำ ตะขอที่เหนี่ยวกันไว้ก็คลายออก ตามด้วยความรู้สึกโล่งสบายภายในเสื้อปกกะลาสี ชานยอลเลิกชายเสื้อนักเรียนขึ้นสูง ส่งมันเข้าปากให้เขาคาบไว้ มือหนาที่อยู่ด้านหลังคืบคลานมาด้านหน้า บีบก้อนเนื้อบนอกทั้งสองข้าง ทำราวกับว่าเขาเป็นสาวมอปลายโดยสมจริง
" อื้อ ! "
ใบหน้าเรียวเชิดขึ้นสูงเมื่อถูกนิ้วเรียวยาวบดขยี้จุดไวต่อสัมผัสบนหน้าอก ดึงชายเสื้อออกจากปากร่างเล็กเพื่อให้อีกคนกรีดร้องจนสุดเสียง ทำทะเล้นมุดเข้าไปใต้เสื้อนักเรียน แบคฮยอนทั้งตื่นเต้นและเสียวสันต์ ได้แต่ลุ้นว่าชานยอลจะกระทำกามกิจกับส่วนใดใต้ร่มเสื้อ เดาจากสัมผัสเปียกชื้นของลิ้นสากแล้ว ชานยอลต้องกำลังเล่นสนุกอยู่กับยอดอกของเขา เรียกแรงกระตุ้นระลอกใหญ่ แบคฮยอนกอดศีรษะของชานยอลแน่น แอ่นอกให้อีกคนทำตามใจได้เต็มที่
" อ๊า ! ชานยอล... "
" อ่า...แบคฮีนูน่า...อื้ม "
ทิ้งรอยแดงบนเนินอกจนพอใจแล้วก็มุดออกมาพบหน้าคนสวย ถลกเสื้อสาวมอปลายออกทางหัว ดันร่างเล็กนอนหงาย เส้นผมดำขลับกระจายทั่วเตียง พายุอารมณ์ของชานยอลโหมกระพือยิ่งกว่าเก่า ใบหน้าหล่อก้มลงไปดมเส้นผมที่รู้อยู่แก่ใจว่าเป็นของปลอม จิตใจของคนกามก็ยังปรุงแต่งเอาเองว่ามันมีกลิ่นหอมติดมาจากกายของแบคฮยอน
" ชาน... "
" ครับนูน่า แบคฮีนูน่าของผม... "
เสียงทุ้มยิ่งเรียกชื่อนั้นแบคฮยอนในคราบแบคฮีก็ยิ่งเขิน ชั้นในท่อนล่างถูกดึงออก ชานยอลจับสองขาเรียวตั้งชัน ใบหน้าคมสันอยู่หว่างกลางหน้ากระโปรง มือเรียวกำผ้าปูที่นอนยับเยินเมื่อชานยอลมอบความฉ่ำชื้นถมลงตรงกลางกาย
" อ๊ะ อ๊า ! ชานยอลอา "
ใบหน้าสวยส่ายสะบัดซ้ายขวา มือบางเคลื่อนมาขยุ้มผมที่คลอเคลียกับต้นขาของตน รู้สึกได้ว่ากลีบเนื้อด้านหลังกำลังโดนแยกและบีบคลึงอย่างไม่ออมแรง
" ฉันไม่ไหวแล้ว ชานยอลอ่า...เข้ามาเลย เร็วๆหน่อย "
เสียงหวานของพี่สาวช่างยั่วร้องขอ ตัวบิดงอและเกร็งขึง สองขาถีบสะเปะสะปะระหว่างที่เขาปรนนิบัติส่วนอ่อนไหวให้
" เรียกแทนตัวเองว่านูน่าก่อนสิครับแบคฮี "
" อึ๊ก...ไม่เอา " ถ้าไม่ติดว่ากำลังโดนเล่นงานและตกอยู่ในสภาวะเป็นรองอย่างนี้แล้วล่ะก็ สาบานได้เลยว่าชานยอลต้องถูกเขายันหน้าติดประตูห้องก่อนจะเรียกเขาว่านูน่าอีกครั้งแน่
รู้ทั้งรู้ว่าเขาอายขนาดไหนก็ยังไม่เลิกแกล้ง ลำพังแค่โพสรูปนั้นลงอินสตาแกรมก็แทบลาออกจากความเป็นเอ็กโซแล้ว นี่ยังสั่งให้เขาสวมบาบาทแบคฮี สาวมัธยมปลายรุ่นพี่ที่ชานยอลแอบปลื้มอีกเหรอ
" นะครับนูน่า...บอกสิว่านูน่าต้องการผม " ชานยอลควักเจลว่านหางจระเข้ที่เปิดรอไว้ด้วยนิ้วทั้งสาม นำมันมาชโลมทั่วแกนกาย เร่งปฏิกิริยาด้วยการสอดใส่นำร่องเข้าไปในช่องทางแคบ ฟัดหน้าอกหน้าใจแบคฮยอนอีกครั้ง กับเหตุการณ์ในครั้งนี้ ชานยอลไม่ยอมหรอกหากว่าเขาจะมีส่วนได้ส่วนเสียเท่ากับคนอื่นทั่วไป
" อื๊อ...ชาน ชานยอลอ่า นูน่าต้องการชานยอล อ๊า "
แกนกายแข็งตึงล่วงล้ำเข้ามาในร่องหลืบอวบอัด แบคฮยอนขมิบตอดรัดเร็วรัวอย่างห้ามความต้องการไม่อยู่ ของเหลวเป็นเจลที่ทั้งเย็นและลื่นสร้างความผ่อนคลายให้เมื่อส่วนปลายถูไถลกับผนังเนื้อที่เต้นตุบเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจของแบคฮยอนในตอนนี้
" แบคฮีนูน่า อ่า...อย่าน่ารักไปกว่านี้จะได้ไหมครับ หืม... "
แลบเลียใบหูนิ่ม ฟันคมขบกัดใต้กกหูหลังต้นคอชวนขนลุกไปทุกส่วน อยากเถียงแทบขาดใจว่าเขาไม่ได้ตั้งใจให้มันลงเอยเช่นนี้ ไม่คิดว่าชานยอลจะเกิดคลั่งไคล้ แล้วเขาก็ดันเผลอใจไปกับอีกคน
" ทำไมเหงื่อนายเยอะแบบนี้ล่ะ " มือบางใช้เสื้อนักเรียนที่ถอดทิ้งไปซับข้างขมับและลำคอหนา ขณะที่ร่างของต้นโยกไหวเป็นจังหวะที่ค่อนไปทางเร็วและรุนแรงดังที่ชานยอลตั้งใจ เสียงครางหวานหูและทุ้มต่ำดังสอดคล้องกับเสียงกระแทกฉ่ำแฉะ ชานยอลหายใจหวิว ขยับอีกเดี๋ยวเดียวทั้งเขาและคนรักก็ปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน
กลับไปอ่านต่อในเด็กดีด้วยนะคะ