อยากมีชีวิตแบบไหน ก็ถามคนที่เขามีชีวิตแบบนั้นแล้ว ว่าเขาทำอย่างไร จึงได้ชีวิตแบบนั้นมาครอบครอง จากนั้นเราก็เพียรพยายามทำตามบ้าง ปรับเปลี่ยนให้ลงตัวในแบบของเรา ทิ้งเปลือก เลือกแก่น แล่นไปสู่จุดหมาย เท่านี้มันจะไปยากอะไร? แต่หลายคนกลัวโง่ที่จะต้องถามเรื่องที่ไม่รู้ กลัวเสียฟอร์มที่จะถูกรู้ว่าไม่รู้ รับไม่ได้ที่ฉันเป็นผู้ใหญ่กว่า แล้วต้องถามคนที่อายุน้อยกว่า ทนไม่ไหวที่ฉันดีกรีสูงกว่า แล้วจะไปถามคนที่ดีกรีต่ำกว่า สุดท้ายก็เลยลุยถั่วมั่วไปเรื่อย พลางสงสัยว่าทำไมจึงไม่ได้ชีวิตอย่างที่ต้องการ ถ้าจะมีสักเรื่องที่ผมขอบคุณตัวเอง ก็อยากจะขอบคุณตัวเองในเรื่องที่ไม่กลัวโง่ที่จะถาม หลายครั้งผมถามรุ่นน้อง เด็กกว่า ในเรื่องที่จริง ๆ ผมควรจะรู้ แต่ผมไม่รู้ไง ก็เลยต้องถาม ดูโง่ก็ช่างมัน พี่ก็ไม่ได้รู้ไปทุกเรื่องวุ้ย! 555+ หลายครั้งผมถามคนใหญ่คนโตกว่า ในคำถามที่ปัญญาผมพอจะมี จนถูกสอนกลับมาว่าถามให้มันใหญ่กว่านั้น คิดให้ไกลกว่านั้นหน่อย ตอนนั้นผมรู้สึกโง่ขึ้นมาทันทีที่ถามไปแบบนั้น แต่หลังจากนี้ ผมมั่นใจว่าผมจะต้องฉลาดขึ้นแน่นอน เพราะผมถูกขยายกรอบความคิด ผมถือคติอยู่ 2 อย่าง หนึ่ง โง่ครั้งเดียวก่อนถาม ดีกว่าโง่ตลอดไปเพราะไม่ถาม ดูไม่ดีตอนที่ถาม ดีกว่าดูงามนอก แต่โง่ใน สอง อะไรที่พาเรามาถึงจุดนี้ ย่อมไม่อาจพาเราไปสู่จุดถัดไป มันหมดแรงส่งแล้ว และเราต้องเรียนรู้กลยุทธ์ใหม่ ๆ ที่เรายังไม่รู้ เราจึงต้องถาม ถาม และถาม ทำ ทำ และทำ อยากมีชีวิตแบบไหน ก็ถามคนที่เขามีชีวิตแบบนั้นแล้ว ว่าเขาทำอย่างไร จึงได้ชีวิตแบบนั้นมาครอบครอง เมื่อถาม แล้วทำ ปรับแก้ไประหว่างทาง เท่านี้ชีวิตก็จะประสบความสำเร็จอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ #บอยวิสูตร #แฟนคลับพี่บอย