Walang Iiyak

ThreeWords | Twitter | Facebook  ang umiiyak ngayon. Tahan na.* 

[chuplado]

Ikaw lang ang nakukwentuhan ko ng mga achievements and proud moments ko, pero pakiramdam ko, simula nung ikinwento ko, nalungkot ka? I heard rin na “pabiro” mong sinabi na “maiinggit ako nyan.” on which, I felt, totoo.

Pambihira naman oh, malaya pa bang mag-share ako sa ‘yo? Ang hirap naman na yata magsabi sa ‘yo, baka masamain mo lang sa mga susunod. Isipin mo pa na nagyayabang ako sa mga natatanggap ko. 😔

[chuplado]

Ganito pala ang pakiramdam, na you’re longing for attention pero ayaw mong makaabala sa iba. Nag-e-end up ka tuloy na mag-isa at wala talagang makausap. Ang lungkot. 😔

[chuplado]

Ang hirap matulog nang masama ang loob. Never talagang naging priority ako. It’s always like this.. palaging ako ang nag aadjust sa lahat.

[chuplado]

Kapag talaga nararamdaman ko ‘tong ganitong feeling, na parang ‘di ako importante at walang kakampi, nagrerebelde ako. Not in a bad way ah - just doing things na very sponty.. yung nag dedesisyon agad agad.. na wala akong pakialam if maooffend ka or kung sinuman sa gagawin ko, basta ginusto ko, gagawin ko (but in a safe way naman).. wala, very freeing lang sa pakiramdam, like I’m not depending my decisions to anyone.

[chuplado]

Whenever I feel alone and anxious, I long for someone’s attention at times. When times like that comes but no one’s available or giving a shit about what I feel, I feel a kind of pity for myself.

I am getting used to this kind of feeling. I don’t like it but it seems that I need to deal with it, until “that” day comes.

I am so heartbroken.

[crimsolyn]

I think the purest form of love is just wanting someone to notice life with you. "taste this. look at that. hear this song." again and again. until you can't imagine noticing life without them.

[chuplado]

Parang nanliit ako run.

[chuplado]

Planado na ang buong araw ko eh, pero walang natuloy. Ayaw ko talaga sa pabago-bago ang isip. Nakakasira ng mood.

[paper-wounds]

[vampurrss]

this..

[chuplado]

Masakit rin palang maramdaman na inaalis ka ng ibang tao sa sistema nila. 🥺

[chuplado]

How’s everything, tumblr?

Me? I am well naman, there are some changes but not that significant.

I had communication ulit sa mga old friends ko sa Metro, we end up talking about sa struggles namin recently that made us realized na, “ay, tao pala tayo”. Kasi minsan, di natin napapansin, dahil sa mga kung anu-anong magagandang bagay ang sunud-sunod na nangyari sa amin, nakalimutan na rin namin yung pakiramdam ng mga bad experiences. Kaya noong naranasan na namin, ang bilis naming bumuwal - nakatayo at nakabangon naman, pero ininda talaga namin yung pakiramdam ng pagsubok na yun. It made us realized as well na ‘di lahat talaga kakayanin nang mag-isa, kailangan talaga ng suporta ng iba.

And now, maayos naman ako. Continuously embracing my flaws and starting to appreciate the present, day by day. Mas fulfilling sa pakiramdam, mas magaan.

Kaya lang, along the way, may lumalayo paunti-unti. Baka napagod na sa akin, pero, wag naman sana, :’(

[chuplado]

At nagpatuloy ang kwento, naramdaman ko na naman yung pagkabalisa dahil nalaman ko ngayong pinagtatakpan na ng tatay niya itong friend ko. Pero since then, hindi pa rin nakikipag communicate. Kaya I decided to ask my Kuya again na puntahan na ulit siya at kausapin nang personal para malaman lang yung plano niya at sabihing hwag putulin ang komunikasyon - lalo kasing nakakapagpalala ng anxiety ko yung idea na hindi man lang siya sumasagot sa dami ng messages na sinesend ko sa kanya.

Hindi kami hinarap - nanay niya lang ang nakausap namin at sinabing hindi kayang humarap dahil nahihiya, dahil wala pang pambayad. Pero sa pag uusap namin yun, inensure ng parents niya na sinabi raw nitong friend ko na babayaran ako anuman ang mangyari. Sinabihan na lang namin sila na kausapin ito na makipag communicate sa akin dahil hindi pwedeng hindi.

And now, I decided na ako na muna ang mag shoulder ng bayarin niya, I know, nakakagalit dahil ako ang magdurusa sa mga dapat ay siya ang may responsibilidad. Sa akin na siya directly na unti-unting nagkakautang. Sa pananaw ko naman, yung pangalan ko ang nililinis ko, kaya hindi ko hahayaang masira ako sa banko. Sabi nga, focus on the things that you control kaya ito na muna ang gagawin ko. Mas mapapanatag ang isip ko sa ganitong paraan, kaysa sa sumakit ang ulo ko kakasingil sa kanya.

Sinabi ko ang plano sa kanya via email, nag reply na siya the next day at humihingi ng pasensya, ensuring that she’ll pay all of it once nagkaroon na siya. Mas gumaan ang pakiramdam ko, mas gumaan ang dinadala ko.

Sa totoo, gustung gusto ko nang maging maayos yung pakiramdam ko, kasi napapansin na yun ng parents ko, lalo na ng nanay ko, and pati siya, nag aalala na sa akin. Ayaw kong nangangamba ang nanay ko dahil sa mga bagay na kagagawa ng iba, hindi deserved ng nanay ko na mag-worry, kaya ako na ang gumawa ng paraan din para maging ok ako, at mapanatag din siya.

Sa ngayon, ganun, mag aabang na lang ulit ako. Hahayaan ko naman muna sila. Magpapagaling din ako ngayon dahil inuubo ako, di ako makatulog nang maayos dahil sa ubo. Sana maging maayos na ang lahat.

[chuplado]

At last, I felt so relieved.

Kinausap namin ng mga kuya ko yung tatay ng friend ko na may utang sa credit card ko. It went smoothly, naiintindihan ako ng tatay niya and at the same time, naiintindihan niya ang anak niya pero inabutan kami ng friend ko na nag-uusap then that’s when everything became such a chaos - iba na ang inuugali niya. Nawitness yun nila kuya. Umiyak siya then nag walkout.

Her father assured me na siya na ang bahalang kumausap sa anak niya and that he’ll handle it as well if di kayanin ng anak nya. Doon na ko nakahinga nang maluwag, dahil somehow, kahit papaano, may assurance na ibinigay sa akin yung parents niya.

Naaawa lang talaga ako sa mga magulang niya, napakababait na tao, pero nararanasan ang ganito nang dahil sa anak nila.

Hays, ipagpe-pray ko na lang talaga na maging maayos sila as a family, na malagpasan nila yung pagsubok na ito, at ako, mapanatag na rin.

My mother even talked to me, and we have a plan now, para hindi ko na rin maranasan ulit yung ganito na kinakabahan palagi nang dahil sa bank. My kuya is a very big help, sobra yung tulong at encouragement nya sa akin. My 2 ate’s are also very supportive and caring, kila ate ako nag stay for the past 2 days para tumambay at mahiga - para marelax ako, mas feeling safe ako kapag may kasama - and my other ate texted me to always pray and assured me na palagi lang silang nandyan. Ang sarap ng suporta ng pamilya, mahal na mahal ako ng Diyos sa pagkakaloob niya sa akin ng maaalalahaning pamilya.

For anyone who’s experiencing almost the same feelings and symptoms, don’t hesitate to ask for help, your mental health is very important.

[chuplado]

And still, I feel anxious.

Parang gusto ko na may kasama ako palagi. Hinahanap ko yakap ng nanay ko at ng kausap para malibang ako. I even asked my close friend to message me from time to time to know about my situation kasi hindi ko kilala ang sarili ko nang ganito. I think, this is the very first time na aware ako sa kung ano ang nangyayari sa akin but at the same time, natatakot ako sa kung ano pa ang pwede kong maramdaman. 😭

Prayers na lang nakakapagpakalma sa akin sa ngayon.

[chuplado]

Here I am again. For the past few days, more than a week now, I am feeling really anxious dahil sa isang friend na hindi nagbabayad ng utang - actually, sa credit card ko. Sobrang laki ng utang nya sa credit card ko, ending up for my CC to be terminated and apply for a payment program agreement. 3rd month niya sa program pero hindi siya nakabayad. And now, she’s not communicating. I am really angry and disappointed right now and hindi kinakaya ng emotional capacity ko yung burden. Kahit na ineencourage na ako ng friends and kuya ko to relax, ‘di ko makaya. Parang automatic na kumakabog dibdib ko from time to time. Parang I need my nanay just by my side. 😭

[chuplado]

Kapag wala na talaga akong mapagsabihan, dito sa tumblr ang takbo ko. No one knows me here kaya mas magaan maglabas ng mga gusto kong isigaw.

[chuplado]

I am starting to realize, wala na talaga akong malapit na kaibigan, na masasabihan ko ng mga bagay na nangyayari sa akin at ng mga sama ng loob ko sa mundo. Ang sikip pala sa dibdib, na sarilinin lang ang lahat, regardless if it’s a problem or an achievement, nakaka overwhelm sarilinin. I tried to scroll sa mga socmed chat list or even sa messages ko pero I am hesitant sa lahat ng pangalang nakita ko. May ibang taong nakakausap ko recently pero I have this personality na parang sa oras na napalapit na ko sa tao, I always try to push them away, ang labo di ba? Kaya heto ako at palaging mag-isa.

Nakakapagod pala at nakakalungkot talaga yung ganito. Ang sakit sa dibdib, especially now na may something significant na happening sa buhay ko pero wala akong masabihan, atat na atat akong ikwento sa iba pero kanino? Kung sa iba siguro nangyari ‘to, malamang, laman na ‘to ng mga GC’s nila, pero ako, wala.

Naaawa na ako sa sarili ko.

😭