Valla ben dışarıdan görmüyorum kendimi. (gülüyor) zaten nasıl olduğumu bilseydim, sanırım daha olgun, daha hayatı beceren biri olurdum. daimî bir çocukluk halinde yaşadığımı biliyorum sadece. aslında o kadar da içine kapanık biri değilim. muhabbetçi bir insanım ben. muhabbetçiliğim, rakı içtiğim zaman tutuyor tabii. hayatta en sevdiğim şey, masa donatmak, güzel mezeler eşliğinde içki içmek. çok imrenirim, dostlarını arayıp soran, dost teşkilatı halinde yaşayan insanlara. dünyanın öbür ucuna gitse bile bağını koparmaz, yaş gününü falan unutmaz, kutlar. benim hayatım arkadaş öğütmekle geçti. ben onları öğüttüm, onlar da beni. çok sevdiğim dostlarım oldu, ama sürmedi. onlardan çok özlediklerim var, ama dönüp dolaşıp kendi içime kapanıyorum. profesyonel olamamak, daimî çocukluk, daimî bir amatörlüğe yol açtı bende. daimî bir acemilik yani. pazarlık yapamam, paramın üstünü isteyemem, yöneticilik yapamam, borç isteyemem… hasan ali toptaşın kitaplık dergisine verdiği bir röportajda söylediği sözler beni göçertmişti: ben muzaffer edayla gezen, bir yere kendinden emin giren, hayata tepeden bakabilen, daimî komutan ya da daimî şövalye edasıyla gezen kadın ve erkekleri gördüğümde gözlerime inanamıyorum… diyordu. çok fazla neşeden ve çok fazla üzüntüden kaçmaya eğilimliyim, hemen panik oluyorum. toptaş aynı röportajda, halk dansları topluluğunun gösterisine gidişini anlatırken aynen şunu söylüyor: sahneye çıktılar, ortalığı öyle bir neşeye boğdular, öyle bir şenlik yarattılar ki, yumruklarımı dişlerime bastırdım ve ağlamaya başladım. yani hiçbir zaman sahip olamayacağın ve o yüzden de asla inanmadığın bir neşe… böyle bir şey. hep bir bıçağın sırtında yaşıyorum yani. ağız dolusu gülemiyorum, ulan amma ağladım, dibine kadar ağladım şeklinde ağlayamıyorum. tam bir kasılma hali. tutulma, felç durumu..
ellievsbear
