Başlangıç

Tuğçe,24

[loveletters2myself]

[catp0rn]

[kalptekimavi]

Sonra dayanamıyorsun. Her şeyi içine atmaktan yavaş yavaş tükendiğini hissediyorsun. Seni çok iyi anlıyorum diyen herkesin,seni anlamadığını görüyorsun. En yakınından uzaklaşıyorsun. Yapabildiğin en iyi şeyin,yazmak olduğunu görüyorsun. Yazıyorsun. Herkesten saklasan da,gizlesende tükeniyorsun. Hani o dışarıya verdiğin mutluyum imaji var ya,içini yiyip bitiriyor. Biri gelse ve gerçekten de tam anlamıyla yanında olsa,düzeleceksin gibi geliyor. Ama o kadar çok yenilgiye uğradın ki,sevmede,değer vermede,bir yanın hep kimseye güvenme diyor. O yanına yenilmeye başladığın zaman,asıl acıları tatmaya da başlıyorsun. İşte o anlar kalbinin,aklını yendiğin anlar oluyor. Ve benim kalbim aklımı hep yeniyor. Değer vermekte bir sorun yokta,aynı önemi,ilgiyi,sevgiyi,değeri göremeyince başlıyor asıl sorun. Asıl sorunlar,asıl canını yakanlar oluyor. Birde yitirdiklerin var,dönülmez yolda bıraktıkların,geri dönmeyeceğini ezberlediklerin. Hani her şeyde derler ya” hayat devam ediyor” aynen öyle. Ne giden geri geliyor,ne kalanlar değerini biliyor,ne yerin,nede kıymetin değişiyor.Sen sadece günden güne eriyorsun,tükeniyorsun,hissizleşiyorsun. Ama gerçekten de bir aklım bu savaştan üstün çıkarsa,o zaman tam anlamıyla sevdiğim insanlar,tam anlamıyla soğukluğu tadacaklar.

[cleagin]

Her zaman böyle büyüleyici başlamaz mı zaten? senin daha önce görmediğin kişilik özellikleri büyüleyici sihir gibi dokunuşlar seni sen olduğun için seven farklılıklarına hayran kalan insanın bu farklılıklara alışınca aslında hiçte sevmeye layık olmadığını yüzüne vuruşu istemeden ya da isteyerek bilinçli can yakışları. Zorlanıyorum büyüyorum ve geçmişte yaşadığım gibi önüme bakamıyorum geleceği görememek belki geleceği görmek ama görmemek için çabalamak, en kötüsü de hep böyle bir adama aşıktın da aşktan mı göremedin ya da o değişti mi? bu soruların cevabını aramak ama bulamamak. İnsan biteceğini bildiği her hikaye, kişi ve anıların bitişine neden bu kadar üzülür?

[cleagin]

Sizin hayatınızı sizin kurallarınızla yaşamaya zorlanıyorum.

[masalkokusu]

“Bazen en çok bu yaşta...”

[cleagin]

24.

[okyanustabirdmla]

[cleagin]

Sanki evinin yan odasındaymışım da senin hiç haberin yokmuş gibi.

[cleagin]

Sanki ben bizle ilgili bir savaşın içindeymişim de senin için kazanıp kaybedenin çok bir önemi yokmuş gibi.

[cleagin]

Sanki sen normal yaşamaya çalışırken ben senin elini tutmaya çalışan herhangi bir insanmışım gibi.

[cleagin]

Babamla çok güzel bir fotoğrafım olmasını isterdim, babasıyla çok güzel fotoğrafı olan insanları kıskanıyorum sanırım. Keşke babamla çok güzel bir fotoğrafım olsaydı.

[photografya-deactivated20230917]

[sevgiliplath]

Çok da uzak olmayan bir zamanda umutsuz kalmıştık, bizden bir bok olmazdı, elimizden ne gelirdi, sıçıp batırmıştık. Çok az bir zaman önce o uykuya bir türlü dalamamıştık. Aklımızdaki dalgaların arasında boğuluruz sanmıştık. Çabalamaya değmezdi, zaten pek de gücümüz kalmamıştı. İyi şeyler onları beklemediğin anda çalar kapıyı demişti birileri, gülmekten ölmeye yaklaşmıştık. Fazla zaman geçmedi üzerinden ama birkaç gün bile her şeyi değiştirmeye yetermiş, bunu o zaman anlamamıştık. Sıçıp batırmak, sonra toparlamak, yönünü kaybetmek ama nasılsa bir ara düzlüğe çıkmak, sonra tekrar batırmak, çok geçmeden karaya oturmak. Böyle böyle alışmak, kendini umutsuzluğa artık daha az kaptırmak. Çünkü aslolan yaşamak, bu aslında yaşamak.

[grafomanisel-deactivated2022052]

[photografya-deactivated20230917]

[liss-ome]

[cleagin]

Dünyanın en saçma şeylerini dahi anlattığım da dünyanın en önemli sırrını dinlermişcesine dinlenmek isterdim. Mesela baharat kavanozları hakkında ya da hemen kopan lastik tokalarım hakkında