çok mu kendimizdeydik?

"senin sonun, gerçekle güzelliğin de kıyamet günü"

[cokmukendimizdeydik]

ev arkadaşı

aynı evi paylaşan birbirinin yüzünü görmeden yaşayıp giden öğrenciler gibi yaşıyoruz tanrı ile. bana temizlik işlerini yüklemiş gibi. onun öğretisi bu şekilde herhalde diyerek temizlemeye çalışıyorum hayatımı. yalnızlığın bulaşıcı olduğuna inandırıyor beni kendini örnek göstererek; biraz daha yalnızlaşıyorum. yemek işi onda. sadece günün belli öğünlerinde -boku yiyoruz. hepsi bu.

[cokmukendimizdeydik]

klişeler güldürür

- ruhuma bir hayat yakıştıramadım. diyor murat uyurkulak tol'da. o kadar sevmişim ki bu cümleyi; arkadaşımın dudaklarından atmosfere karışan -seni iyi tanıyorum. sesine karşılık olarak fütursuzca bir kahkaha bıraktım masaya. kahkahalar bira şişelerine çarptı.  -lingi lingi ling...  ne arkadaşım anladı ne de şişeler.

[cokmukendimizdeydik]

biraz korkak biriyimdir üzgünüm, ama kişilikte dü... neyse, siktir et.

[cokmukendimizdeydik]

labirentte bir çehov

-öykü okumayı sevmiyorum. öyküler erken bitiyor diye üzülüyorum dedi sarı saçları ile kalbini örten uzun boylu kız. bir gülüş atıyor gözlerini devirerek, gülüşü gözlerinden çıkıyor etrafta bir tur atıyor tam dudaklarıma yerleşiyor. ben de gülmeye başlıyorum. ona sait faik okumasını söylüyorum, üzüleceğini bildiğim halde yapıyorum. çünkü sait faik öyküleri çehov öyküleri gibi insan sevgisi aşılar insansızlıktan yozlaşmışlara.

okumayacağını bildiğin halde bazen insanlara yazar önerirsin. sevmeyeceği halde sevilmeyi beklemek gibi bir şey. iyi kitaplardan anlamak, iyi ilişkilerden anlayacağın anlamına gelmez hiçbir zaman. karşındakine duyduğun ben gibi hissi yanıltır seni, gidenin bıraktığı yeri doldurmaya çalışırsın üzerinde kestane kızartılacak düzeyde sıcak bir gülümseme ile. karac'oğlan olur çıkarsın, elinde bağlamasız dolaşırsın sokakları, sınıfları. sırf doğru insan diye gidersin peşinden, başka bir düşünceyi getirmek istemezsin çok labirentli aklına. içinde kaybolduğun benliğin biraz daha kaybolur. gülüşünün tınısının şiddeti ile o labirenti yıkacak başka birini ararsın, sen de iyi bilirsin bunu, bulamayacaksın.

[cokmukendimizdeydik]

hiç mi yok?

-hiç tanışmamış gibi yapalım. dedi, ismini sordum.

[cokmukendimizdeydik]

yok-var arasında

isteyerek susmuyoruz. bir mesaj geliyor gecenin bir yarısı, takvimin pilli bebek vakitleri. içinden ben çıkıyorum. iki gün konuşuyorum benle, ikinci gecenin sonunda benim bana ihtiyacım olmadığını anlıyorum. üstelik ben benim olmak istemiyor. susarak özlüyorduk, konuşarak çok daha seviyoruz. susuyor ben günün anason vakitleri, bozkırın tezenesi yakıyor türküleri, tutuşuyor özlemimiz, sevgimiz. bir kez daha gidiyor konuşkan ve narin elleri istanbul için küçük ben, onun ihtiyacı varken. isteyerek susmuyoruz. susturuluyoruz.

[cokmukendimizdeydik]

-çocuklar okulumuzda müfettiş var!

hababam sınıfı'nda içten kahkahalar atan insan ne kadar güzelse o kadar güzel. 

[cokmukendimizdeydik]

palto'dan çıkan not

gömleğinin arka yakasından sırtına giren sinsi kar tanelerinden titreyen dostoyevski girdi içeri, gogol'un paltosunu giydi yeniden kara karıştı.  bense ne düşüneceğimi, ne hissedeceğimi bilmeden biranın köpüğünde yüzüyorum, tanrıya yakarıyorum: iyi ki var, iyi ki yok. keşke olsaydı.

[cokmukendimizdeydik]

yok öyle bir şey

bir kasa bira üzerine taşıdım yalnızlığımı.

[cokmukendimizdeydik]

bir sürekli kaşınmadır yaşadığımız

tumblr için - türkiye'den değil de ingiltere'nin herhangi bir yerinden yazıyormuşçasına hissetmek için, sırtını fazla bizden olan blogspot'a dönen yazarların bünyesinde bulundurduğunu düşündüğümüz blog yargısını çiğniyorum bir gün bulunduğumuz ilden, yazdıklarımızdan sıkılmış halde. -vira demir! dediğimizde geldik herkes tarafından farklı telafuz edilen limanınıza!; merhaba!