* @colbulutu - Tumblr Blog

Posts

Böyle garip bir şey var buraya gelip yazmak istiyorum sanki bir sağaltım yolu gibi. Telefon bana şey diye yazı önerisi veriyor öğleden sonra mezarlık cami ziyareti hakkında yazmak için biraz zaman ayırın djdjdj hayat gerçekten çok garip ya, çok da kocaman. İçine neler neler sığıyor. Dedemin bir metod defteri var, içinde şiirler ve bilgiler yazıyor. Kendi yazdıklarına bakıyorum mesela 1979-80 tarihli çoğu. Ben yoktum. Şimdi de ben buradayım ve o yok. Sadece beni büyütmesini, bendeki hakkını iki ömür ödeyemem. Öyle bir şeyler işte. Hala yeni telefonuma tumblr kuramadım boomer'lar gibi. Eski telefonu alıp gizli açık post atıp bırakıyorum.

Yarın yalnızım. Günlerdir her yeri onunla dolu o evde belki yüzlerce insan, yüzlerce Allah rahmet eylesin... Onlarca "Seni çok seviyordu"dan sonra yarın yalnızım. Eve gelmeyecektim ama ev işte. Hiç bilmiyordum yarın tüm gün ne yapacağımı. Gilmore Girls'ün ek serisinde Richard'ın öldüğü yeri izlemeye karar verdim. Öyle işte. Öyle. Bir gün geleceğini bildiğin günler oluyor ama olunca yine de inanmıyorsun, yine de hazırlıksız yakalanıyorsun. Dedemin ruhuna bir fatiha okur musunuz siz de?

Yeni telefonuma tumblr kuramadım aslında uğraşsam kurardım ama şifremi bilmiyorum elveda tumblr artık telefonun günlüğüne yazarım sonra chatgpt size benim günlüğümden alıntı yapar

Emily in pariste emily'nin başına gelen olumsuzluklardan hak etmediği biri bile yok cidden yazıp sevdirmesi zor bir karakter ama yapmışlar

Birden aklıma bir yandan saçlarımı toplamaya çalışıp bir yandan da mağaza ararken eşimin uzun uzun yüzüme bakıp "ne kadar rahat, hafiflemiş görünüyorsun farkında mısın?" demesi geldi. O kadar doğaldı ki farkında bile değildim.

Tabi ki daha iyi olmasını istediğim şeyler var ama hayatımla ve yaptıklarımla mutluyum ya. Hatta gururluyum. Maybe "only fools are satisfied"* ve daha iyisini hep isteyeceğim ama bu gerçekten mutluluğuma gölge değil. Cildimi karma-yağlıdan karma-normale çevirdiğim, saçlarımı güzelce yapabildiğim, kendime iyi bakıp daha güzel hissettiğim, giyim tarzımı bulduğum için kendimi çok tebrik ediyorum mesela. Değil lisede üniversitedeki benim bile imreneceğim şeyler bunlar. Prosecco'lar, syrahlar, airwrapler, straitler, ipller, mk'lar ya da böyle ilk görüşte kelime değeri olmayan dünyalık ne varsa onlar için de mutluyum. Dünya da lazım bana. Kendim olduğuma mutluyum. Kendimi ketlemediğime ve istediklerimi yaptığıma mutluyum. Kelime değeri olmayanları artıralım, dtcf için, phd için, isst eğitimi için de mutluyum. Hepsine ayrı ayrı emek verdim. Hepsi ayrı ayrı sonuç veriyor. Yani belki ileride birçok şeyi yine değiştireceğim. Hatta umarım değiştiririm. Belki yine ağır gelecek bir şeyler. Belki ben değişeceğim. Ama on bir yılın ardından (o, on bir yıl için de mutluyum) taşıyamadığım şeyleri bırakabiliyorsam, doktoranın yoğunluğu beni tüketse de 4.00 gpa yapabiliyorsam demek ki o kadar da sorun değil ya. Hallediyorum işte bir şekilde. O şekil hep umduğum istediğim şekil olmuyor ama halloluyor. Kuru göz belirtilerim bile geçti, o geçtiyse her şey geçer inan bana. Kendime, hayata ve Allah'a inanıyorum.

*50 tane şehir gezmedim biliyorum ama iki hafta ve üç ülkelik avrupa deneyimim ardından billy joel'a katılıyorum, viyana favori şehrim. Stephansdom'un sokağında bisiklet süren bir kıza imrendiğimi hatırlıyorum bir de, o rahatı burada hiçbir kadında göremedim ben. Again, only fools are satisfied demek ki. Bu arada böyle yazınca gri pasaportun süresi dolmadan bir etkinlik daha bulup bir de christmas öncesi mi gitsem diye gaza geldim.

Yazları tüm gün evde olmak ve bir iki hafta çalışmak beni ev hanımlığına itiyor ama hayallerimde tabi ki

Çamaşır katlarken boş duramıyorum ve tüketebileceğim tüm içerikleri tükettiğim için tekrar karışık modda şiir dinlemeyi denedim dün. Seneler olmuş olabilir dinlemeyeli ve kafama şu takıldı şimdi de, ısmarlama bir hayatı bırakamıyorum, görenler üstünde iyi duruyor diyor her bakışta.

uf hepsi neyse ama eda nın altını almasını istiyordum ya

colbulutu

Main character syndrome mıı hiç fark etmediğim kuyruk acısı mıı ya da yine fark etmediğim bir artniyet miiii garip yani

colbulutu

Arada millet sorduğu için fgül aklıma geliyo sonra aslında farkında olduğumu ama "bize yapmaz ya arkadaşımız, farklı yerlerde olup uzaklaşsak da hep kalbimizde arkadaş oluruz" gibi -bu durumda- gerçekçi olmayan bir düşünce yüzünden gereksiz alttan aldığımı fark ediyorum. Ama bilmiyorum ya, görüşmediğim eski arkadaşlarımın mutlu olduğunu, yapmak istedikleri şeyleri yaptıklarını, gitmek istedikleri yerlere gittiklerini görünce kısa ve sıcak bir mutluluk duyuyorum. Böylesi benim için daha iyi. Tabi fgül başbakan olacağı için tüm liseyi ve içinde 12 senelik arkadaşı olan beni de block unblock yaptığı ve başbakan da olsa bir şeyler mutlu olamayacağı için bu teori onda işe yaramadı.

Bizim kurulu düzenimiz varmış cidden ya, çok ilginç bir şey bunu fark etmek falan. Aşırı komik. Çok mutluyum geldiğim yerden, yıllardır yapmak istediğim bir şeydi. Sadece istediğimi yapmaya yaramadı, öğretici de oldu*. Yani şu an üç ülke gezmiş oldum on günde, aklımdan "sen otobüsü kaçırmış bir milletin çocuğusun" sözü çok sık geçti avusturya'da ama sonrasında bir milletin çocuğu olmanın lütfunu hissetmeye başladım (viyana'dan çıkmanın etkisi de olabilir). Bağlarımız iyi ki var, bizi bir yerde tutsalar, bir şeyleri zorlaştırsalar da iyi ki varlar. Bağ kurabilme kapasitemiz de iyi ki var, çok büyük oranda alıştım mesela buraya, bu kadar hızlı alışmak şaşırtıyor.

*kongrenin öğretici olması gerekiyordu ama kendi sunumumu yapıp kaçtım anında, akademik bilinç işte budur...

Birden bir update geldi dördüncü günden sonra fotoğraf çekmeyi unuttum

Cringe (algılanan kişi) olmayı göze almam gerekiyor galiba bazen

Asla aradığım o cool &rahat ile özenli&süslü arasında tam dengede duran düğün elbisesini bulamamam sonucunda bilmemkaçıncı siparişimi veriyorum

#önerilere açığım #halter ya da straplez olmayan aradaki şeylere açığım #biraz güzel hissedelim ya

Biliyor musun bu bayram dedem bana adımı sordu. Benim kim olduğumu biliyordu ama adımı unuttu. Çok kibarca sordu, ne hissedeceğimi bilemedim. Çok söylemiyorum ya hatırlayamadım dedi.

Tüm derslerim bittiği, notları girildiği ve bugün de son gözetmenliğim olduğu için garip bir şaşkınlık içindeyim. Yapmak zorunda olduğum bir iş olmayınca ne yapıyordum? Aslında yapmam gereken işler de var ama onlar bana iş gibi gelmiyor. Mutluyum. Bir de kamuoyu yoklaması yapasım var ama konu çok saçma ve biraz anlamsız. Bir insan neden eşi ile gidebileceği tüm tatillere eşi ve bir kız arkadaşı ile gider? Üçü yakın arkadaş bile olsa aradaki dinamiği merak ediyorum (bana ne ise). Avrupa turuna da, güneydoğuya da, sahil tatiline de neden üçümüz birlikte gidip aynı yerlerde kalalım yani ben tüm odağımı arkadaşıma ya da eşime vermek isterim böyle yerlerde. Ara sıra toplu gitmek çok eğlenceli de her seferinde toplu gitmek eğlenceliden ziyade ilginç geliyor. Neyse sosyal medyada görüp merak ettiğim gereksiz şeyler bu kadardı. Bazen sosyal medyayı aktif kullansam diyorum, yılın başından beri gittiğim her tatilde, mekanda fotoğraf çekmişimdir anı olsun diye ama paylaşmak cringe geliyor, sanki herkesin paylaştıkları kadar estetik ya da ilginç olmamış gibi geliyor ya da gereksiz buluyorum. Bir de bazı değişikliklerden beri yeterli fotoğrafım da yok, olsa güzel olur. Haftaya da yine pasaport için fotoğraf çektirmem gerekecek, kakülle çekmezler değil mi? Kakülleri arkaya atınca kötü çıkarsa da tek kullanımlık pasaport nasılsa deyip boşverme taraftarıyım şu an. Zaten sunumumu, oteli vesaire ayarladım da kaküller kaldı geriye. Şu an iş listem dönüş bileti, yol planı, oteller, elbise bulmak ve sunumu hazırlamak olarak sıralı ama sondaki sunumu hazırlama kısmını yapmazsam hepsi boş aslında djdjd

Bir de bu elbiseler, bluzlar neden ya balıkçı ya da çok low cut anlamadım

Sanki tüm dünya ve ev kum tozu dolu ve hepsi burnumun içine doluyor gibi bir hayat resmen, her gün toz alıp süpürsem de yerleri beyaz sirkedir, arap sabunudur ne varsa onunla sildirsem de kurtulamıyorum ve üstelik toz da çıkmıyor. O zaman neden burnum kapalı sayın bedenim

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

*