THE CONTENT OF MY DARK SOUL @coolifyourenottheone-blog - Tumblr Blog

The love that will never get lost

“My first love was everything all at once. The kind you never fall back from. Never try to. Never want to. A love so big, so strong, it never dies. Never fades. Never loses its electricity. The kind of love you fight for. The kind of boy you fight for.”

Gusto kong i-labas lahat nang nararamdaman ko sa entry kong ito, but sussed that it would be very impossible. Sa previous entry sinabi ko na papakawalan ko na siya. But no, I was absolutely wrong. Hindi ko siya kayang pakawalan. Siguro oo, may mga times na nalilito tayo o nadadala tayo sa mga pangyayari sa paligid. Natural lang siguro na mangyari yun. But at the end of the day, alam mo sa sarili mo, sa puso mo, na siya parin. Na mahal na mahal mo parin siya kahit ano pang gawin mo. Kahit i-divert mo pa feelings mo sa iba. Alam mong siya, siya parin ang nilalaman ng puso mo. It has always been him, and it will always be him. Alam kong mahirap ang sitwasyon namin ngayon pero sabi nga nila, hindi mo makukuha ang isang bagay kung hindi ka magpupursigi. At sa isang relationship, madami pa kayong pagdadaanan bago niyo makamtan ang inyong pinapangarap na forever. Akala ko dati wala nang mas ikakalala pa nang mga pagsubok na dumating sa amin, pero yun pala wala lang pala yung mga pagsubok na yun in comparison sa mga nangyayari ngayon sa amin. But atleast, we’re here for each other. Sabi nga niya, walang tapos na, walang game over sa ating dalawa. Parang naka-kadena na kami sa isa’t isa at pagsubok na sa amin yun kung paano namin malulutas ang lahat nang mga mangyayari. And yes, I am willing to take that fight with him. The fight with him, against the world.

Kaya siguro ako napaisip na sumuko dati dahil siguro duwag ako. I’m such a coward. And yes, I was a coward. Natakot ako na baka umasa lang ako sa wala. Na baka masayang lang lahat nang effort namin sa paglalaban sa pagmamahalan namin. Pero narealize ko, mas masakit pala yung susuko nalang ako kahit alam kong mahal na mahal namin ang isat isa at wala man lang akong ginawa o sinubukan gawin para magtagumpay kami. Mas masakit pala yung isusuko mo lang bigla yung taong kayang ibigay lahat sayo, yung taong kaya kang ipaglabang sa kahit kanino, yung taong handang harapin ang lahat, yung taong handang tiisin ang lahat nang pasakit na iyong binibigay, yung taong pinakita sayo kung anong ibigsabihin nang true love. So sinabi ko sa sarili ko, fuck yeah. Masaktan na kung masaktan. Ayokong magsisi pagdating nang panahon. Kasi sa huli, pag pinili ko yung mas madaling paraan na iwan nalang ang lahat at mag move on, sarili ko lang lolokohin ko e. Kasi alam kong hinding hindi ko siya makakalimutan. Alam ko na kung hindi man kami yung magkatuluyan, hinding hindi parin siya mawawala dito sa puso ko. He’s my man. And I’m grateful to spend this bittersweet journey with him. With the love of my life. ♥

#sixmonthsandcounting

Life is Unpredictable

Nakaka amaze na one month lang ang lumipas since last blog ko, at eto angdami ko nang gustong isulat na mga nangyayari. It amazes me na sa loob nang isang buwan, angdaming pwedeng mangyari na ni minsan hindi mo naisip na pwedeng mangyari sayo.

Ba’t pa tayo pinagtagpo ulit kung malabo lang din pala daan nang tanginang tadhana nating dalawa?

Akala ko okay na ang lahat. Naaalala ko pa nung nagkabalikan tayo last year sinabi ko pa sayo “No, I won't give up. Not anymore.” Putcha, naiiyak ako kasi hindi ko na ma panindigan lahat ng sinabi ko. Alam ko masamang magtanong kung bakit nangyayari ang mga bagay bagay sa buhay. Pero tangina, nababaliw na ako sa kakaisip. Mababaliw ako sa kakaisip kung bakit kelangan pinagtagpo tayo ulit kung sa huli hindi naman pala tayo. Kung patutunguhan pala natin ay isang malaking question mark. Putanginang question mark na yan. Pinagtagpo lang ba tayo ulit para mas masaktan lang? Oh para mas ma realize natin na wala nang mas magmamahal pa satin kundi ang isat isa, pero gaya nga nang sabi nila, may mga tao na tinadhana na tumira sa mga puso natin pero hindi sa buhay natin.

Sinabi ko sayo na baka hindi ko makaya ang mga mangyayari at baka balang araw sumuko nalang ako. Oo, aaminin ko hindi ako ganun ka strong. Konteng kausap lang sa akin ng ibang tao na tigilan ka dahil sa kung ano anong rason, agad agad akong nanghihina at nawawalan nang pag-asa. Pero paano mo nga naman malalaman kung hanggang kelan ka lalaban? Kung hanggang kelan mo ipaglalaban ang isang bagay na halos lahat nang tao di sang-ayon? Paano mo malalaman at sasabihin sa sarili mo na tama na? Game over na? Paano mo masasagot ang lahat nang mga tanong na to kung mismo tadhana ang kalaban mo?

Alam kong gagawin mo ang lahat para sa akin. At yun ang rason bat sumusuko na ako ngayon habang maaga pa. Ayokong mapahamak sarili mo dahil sa akin. Ayokong kamuhian mo pamilya mo because at the end of the day, pamilya mo parin sila. Ayokong isugal mo ang lahat para lang sa akin na hindi man lang marunong sumugal para sayo. Kaya patawad kung ang minahal mo ay isang tao na hindi marunong sumugal. Isang tao na hindi marunong panindigan lahat nang mga nabitawan niyang pangako.

Patawad dahil mahal na mahal kita at kelangan na kitang pakawalan.

How to save a life '12

Minsan sa buhay walang sigurado. Na yung mismong bagay na pinapahalagahan mo nang sobra, yun pa yung bagay na wawasak sayo. Wawasak sa pagkatao mo. Wawasak sa mga prinsipyo mo sa buhay. Wawasak sa mga pangarap mo. At ang pinaka masaklap, ay ang wawasak sa puso mo na walang ginawa kundi mag mahal nang tunay. And it was a living proof na lahat nang sobra ay hindi makakabuti sa atin.

My life had completely changed. Nabagsak ako sa course ko na BS Accountancy, first year college ako nun that time. Sinong di mababagsak sa walang inatupag kundi umiyak gabi gabi at mag overthink araw araw? Nawala focus ko sa studies ko. Nawala sa isip ko ang pangarap ko na maging CPA. Hindi lang pangarap ko ang nawala, also my faith. Pinakawalan ko din ang aking Salah(prayers), ang bagay na makakatulong sa tao lalong lalo na pag down ang isang tao. Pero wala eh, pinakawalan ko ang lahat. Sinira ko ang buhay ko. Sinira ko lahat nang bagay na pwedeng masira. Yung dating bata na inocente, naging demonyo. Lakwatsa dito, lakwatsa doon. Lakwatsa everywhere. Ako ay nilamon nang pag-ibig.

But we loved each other so much that we didn't know how to handle it. Our love was true, pero wala pa kami sa tamang pag-iisip. Wala pa kami sa tamang idad para sa relationship na pang habang buhay. Wala pa kami sa situation na alam na namin lahat to cope up. In short, hindi pa kami ready. Sa side ko, mas pinapairal ko lagi yung galit ko. Lahat nang pagdududa ko. Close minded pa. Angkitid kitid nang pag-iisip ko. Isip bata pa. Demanding, inconsiderate, etc. Sa side naman niya, that time siya yung tipong akala niya habang buhay ako magtitiis sakanya. That time kasi wala siyang time para sa akin. Wala kasi siyang inatupag kundi mga barkada niya at mag overnight at mag laro nang mag laro nang online games. He trusted the thought na hindi ko siya kayang iwan kahit na hindi niya ko tinatrato nang mabuti, kahit na wala siyang ka effort effort, kahit na wala siyang oras sakin. He trusted the thought so much hanggang sa dumating sa punto na sumuko na ako. Na napagod na ako kasi tao lang din naman ako. Lahat nang tao may capacity kung hanggang saan lang yung makakaya nila. And that time, was, perhaps the end of mine.

April 2012. Our official breakup. Angtagal ko rin pinanghawakan yung pangako namin sa isa't isa na walang bibitiw. Pero wala, pag ang nagpapasaya na sayo mismo ang wawasak sayo, wala na. Pag ang pag-ibig na mismo ang wawasak sayo, expect nothing kasi talagang walang matitira sayo. Walang matitira sa dating ikaw na may pasensya, na kahit ang sakit sakit na, andyan ka parin para umunawa. You'll turn to into someone na sasabihin sayo "Bakit? Ikaw lang ba marunong manggago? Ikaw lang ba marunong manakit ng tao? F*ck you." At ang masaklap, pinakawalan na din niya ako. Doon nagsimula ang pagiging "in" ko sa lahat nang bagay na pwedeng makasira sa buhay ko. That time, kami lang nang kapatid ko natira dito sa bahay kasi nasa ibang bansa parents namin at mga kapatid namin. So doon na ako natuto uminom. Doon nagsimula yung paglalasing ko gabi gabi. Araw araw. Ginawa ko lahat para lang makalimutan siya. Para makalimutan ang isang lalake na winasak ang buhay ko. Ang lalake na pinaka una kong minahal at pinakauna din akong sinaktan. Life's a bitch, right?

May 2012. Our supposedly third anniversary. Minsan mga tao baliktad kung mag isip. Yung tsaka pa nila hahabulin yung tao pag huli na ang lahat. Tsaka pa nila hahabulin yung tao pag sumuko na ang tao skanila. Tsaka pa sila mag e-effort na wala na yung taong ginawa lahat para lang skanila, para lang sa relationship nila. Gaya nga nang sinasabi nang iba na tsaka mo palang malalaman worth ng isang tao or bagay, pag ito ay wala na sayo. And that was exactly what happened. Siguro nagising na siya at na realize niya na wala yung dating ako na nagtitiyaga sakanya. Wala na yung dating ako na text nang text sakanya pag hindi na siya nakakareply or nakakatext dahil busy siya sa mga barkada niya and online games. Wala na yung dating ako na nagpapakatanga para lang sakanya. Wala na yung dating ako na minahal niya. Isang gabi yun nang May '12 nang nag iinuman kami nang mga kaibigan ko at biglang nagtext kapatid ko na si ex daw nasa bahay naghihintay sa gate namin. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko nung mga oras na yun. But one thing was sure that time, sinabi ko sa sarili ko "No more turning back. You hate this guy for breaking your heart and worst, ruining your life. Feel nothing, be numb." Late na ako umuwi nun para umalis na din siya sa bahay kasi di pa ko ready na kaharap siya. Pero pag uwi ko, nadatnan ko siya sa labas nang gate namin na naghihintay parin sa akin. Mejo natamaan na ko nun kaya nung lumapit ako sakanya, parang wala lang sa akin. Walang reaction at all. Tinitigan niya mga mata ko, sabay hinawakan mga kamay ko at sabi niya "Please, sorry na. Sorry na kung ngayon palang ako nag effort pumunta dito at ayusin ang lahat. Sorry na. Sana hindi pa huli ang lahat. Sana bigyan mo pa ako nang chance. Mahal na mahal kita. Ayusin natin ang lahat. Magbabago na ako, promise. Hindi ko kayang mawala ka sa buhay ko. Sorry na. Please." At umiiyak siya habang sinasabi niya yan. Pero ako, wala. Wala. Wasak na wasak na puso ko para maawa man lang sakanya. Gaya nang sinabi ko kanina, hindi na ako yung tao na minahal niya dati. Dahil sa sobrang galit ko, sinabi ko sakanya "Sorry pero ayoko na. Wala na tayo. Hindi na kita mahal." Naririnig ko sarili ko na tinataboy siya. Hindi ko alam kung dahil ba mejo natamaan ako nun sa ininom namin, or talagang galit lang ako sakanya. Umalis ako ulit nang bahay dahil ayaw niyang umalis. After one hour around 12mn, bumalik ako at andon parin siya sa labas nang gate namin na naghihintay at umiiyak. Tapos pag lapit ko, sabi niya sa akin "Pasensya na kung na distorbo kita. Wag kang mag alala, last na ito. Hinding hindi na ako magpapakita o magpaparamdam pa sayo. Pakakawalan na kita." And those were the last words na narinig ko sakanya.

Holding On

Ba't kaya ganun? Kahit alam mong ang sakit sakit na, andyan ka parin para sa taong mahal mo? Na kahit alam mong malabo na, andyan ka parin para sa relationship niyo. Na andyan ka parin na handang lumaban at mag take ng risk? Na andyan ka parin kahit ramdam na ramdam mo na araw araw kang sinasaksak?

Kasi siguro naiisip mo yung mga pangako niyo sa isa' isa. Na siguro kaya niyo pa yun tuparin. Naiisip mo lahat nang mga magagandang alaala na kasama mo siya. Kasi ako yun naiisip ko. Hindi ko binibitawan lahat nang mga sinabi niya sa akin at lahat nang mga pangako namin sa isa't isa. We were each other's first. First love. First and One and Only true love. Naaalala ko pa nung sinabi niya sa akin "Ikaw lang ang babaeng mamahalin ko sa buong buhay ko, ikaw lang. Wala nang iba. Kahit makasal ka pa sa iba, makasal pa ako sa iba, ikaw na ikaw parin ang laman nang puso ko." Hindi ko alam pero sa dami nang mga sinabi niya sakin, isa ito sa mga hinding hindi ko makakalimutan. At siguro isa din to sa mga rason bat nag hold on ako. Alam kong mahal na mahal niya ako despite sa mga nangyari. Hindi ko naman dinududahan feelings niya para sakin. Never kong dinudahan pagmamahal niya para sa akin. At yun siguro ang naging rason bat kumapit ako kahit ang sakit sakit na.

Pero sabi nga nila, mas madaling kalimutan ang mga magandang alaala kesa sa isang kasalanan. Ginawa niya lahat para makabawi, para makalimutan ko yung isang kasalanan na nagawa niya. Pero kahit anong pangaral pa ang gawin ko sa utak ko, kahit ano pang sabihin ko na "Wag na, tapos na yun. Wag mo nang isipin yun. Nagkamali lang siya. Limutin mo na yung isang kasalanan na yun. Mahal ka niya. At wala lang yung babaeng yun." Pero tangina po, hindi ko parin mautuos utosan ang puso ko. Indeed, pain demands to be felt.

I was too devastated to even appreciate all the efforts that he was doing to compensate what he had done. His efforts were put into waste. Duda dito, duda doon. Duda everywhere. Mura dito, mura doon. Mura everywhere. Away dito, away doon. Away everywhere. I was so lost. Kinain ako nang insecurities ko. Bumabalik yung mga tanong na "Ba't kaya niya nagawa yun nagawa sa akin? May pagkukulang ba ako? San ba ako nagkulang? Ano bang pwede kong gawin para hindi na yun maulit? Ano bang pwede kong gawin para makalimutan yun?"

Oh, it tears me up I tried to hold on but it hurts too much I tried to forgive but it's not enough To make it all okay

Roller Coaster '11

At dito na nagsisimula ang lahat nang pagiging "It's Complicated". Lahat nang mga maliliit na bangayan na pinapalaki. Matagalan lang magreply, pinag-aawayan na. Mga maliliit na bagay na pwedeng pag-usapan, hindi dinadaan sa mabuting usapan kundi sa isang bangayan hangga't sa maging away na aabot sa ilang araw na walang pansinan. Texts, tawag, chat, wala. Siguro dahil sa five-years gap namin kaya di kami gaano nagkakaintindihan. Mas pinapairal pa namin yung pride ng isa't isa kesa sa umunawa. Lahat palaban. In short, da pun a mga sabot ami. Though five years older siya, di pa rin siya ganun ka matured kasi nga diba sabi nila yung mga babae daw mas nauunang mag mature. Siguro sa mga oras na yun di pa namin gaano alam yung halaga nang isa't isa. Yung tunay na halaga. Wala pa. On and off kami sa panahon na to.

4th year highschool pa ako nun. Syempre, LDR kami. At yung relationship namin hindi yung tipong pinupuntahan niya ako dito para mag date. Hindi eh. Innocent pa kasi si ate. Nagkikita lang kami pag umuuwi kami sa hometown namin kung saan nasan siya. Pag may mga occasion, events, yun lang. Kung baga hanggang text lang kami at tawagan. Hanggang don lang kaya di maiiwasan na hindi magkalabohan tuwing nagbabangayan na yung mga maliliit na away nagiging malala. Hanggang sa umabot sa punto na nagkakasawaan na. Yung mga text na "Bahala ka na nga jan!" Palitan kami nang mga texts na ganyan kasi nga lahat kami palaban. Palaban na wala kami pakialam kung san man umabot away namin.

Hanggang sa may nareceive akong text na "San ka pakner? Ibabalik ko na yung libro." Sa message na yun, alam ko na. Alam ko nang may iba na siya. Alam ko nang may sideline siya. Alam ko nang nagsawa na siya kaya nagawa niyang i-consider ibang babae. The moment na nareceive ko yung message na yun, panay iyak ko na sobrang basa na nang unan ko. Hindi ko alam kung tatanungin ko ba siya kung sino ba si pakner or i-iwan ko na siya agad at di na magparamdam. Siyempre hindi ko magawa yung latter kasi nagbabakasali ako na baka friend lang niya yun na lalake, kasi nga pag nasaktan ka magiging in denial ka muna. Kasi nga mahal na mahal mo yung tao kaya di mo kayang mang-iwan nalang nang hindi pa na coconfirm kung anong dapat i-confirm. And also, I was hesitant to ask who was pakner kasi takot ako na baka hindi ko makaya yung sagot niya sa tanong ko. But then, tao tayo eh at gustong gusto natin magtanong kahit alam na natin yung sagot nang tanong. Gustong gusto natin i-torture mga sarili natin. And yes, tinanong ko siya kung sino si pakner, at sabi niya "I'm sorry." At don masasabi ko, yun na yung pinaka masakit na message na natanggap ko sa buong buhay ko. It's amazing how a single message with two words could tear you apart. Indeed, the first cut is the deepest.

Na hanggang ngayon na ilang taon na ang lumipas, na fefeel ko parin yung sakit. Yung sakit na lokohin ka nang isang taong mahal na mahal mo. Yung sakit na nagmumukha kang tanga dahil habang ikaw ay gabi gabi umiiyak, siya naman ay masaya sa iba. Ang sakit diba? Tanginang sakit yan. Sinabi ko sa sarili ko na hinding hindi ko siya mapapatawad. Na tapos na ang lahat sa amin. Hindi ko na siya tinext. Hindi na ako nagparamdam. Sinubukan kong mag move on at alisin yung galit na nararamdaman ko pero leche, ang hirap hirap pala. Lalo na pag mag-isa ka lang, bigla lang tutulo luha mo. Yung akala mong okay ka na, bigla nalang tutulo luha mo at babalik lahat nang mga memories. At ang pinakamasakit, babalik yung feeling na gusto mong kalimutan. Yung feeling na lokohin ka nang taong mahal mo. Napaka laking putangina yan. Two weeks after, nagparamdam siya at humuhingi nang second chance. Siyempre, tanga tayo eh. Este, nagmamahal tayo eh. Kaya kahit ano pang gawin nang taong mahal natin, at kahit ano pang sabihin natin na hinding hinding hindi na natin sila mapapatawad, darating parin yung panahon na mapapatawad mo siya at tanggapin ang hinihiling niya na second chance. So I did. At don ko nalaman na yung babaeng pala yun ay classmate niya sa isang subject na yung prof nila eh tatay nang babaeng yun. Kaya "pakner" yung tawagan nila kasi sila yung partner sa isang activity sa class na yun. Kaya din nagkapalitan sila nang numbers. Matagal nadaw may gusto yung babaeng yun sakanya at naisip niya na makakatulong yung babaeng yun sa studies niya kasi nga prof yung tatay niya. Kaya ayun. Bullshit diba?

But then binigyan ko siya nang second chance. Second chance at hinayaan ko siya para patunayan niya kung gaano siya nagsisisi and how sorry he was. Pinuntahan niya ako dito para magpaliwanag sa lahat nang nangyari. At nakinig naman ako at sinubukan ko din i-balik yung trust na alam nating lahat na mahirap i-balik pag ito ay nasira. Yung first date na yun ay nasundan nang second, third, fourth, fifth and nth.. At nakatulong naman yun para maibalik tiwala ko. He made me feel whole again. Pinasaya niya ako ulit. Pinakita niya kung gaano niya ako ka mahal. Ginawa niya lahat para i-balik tiwala ko. Nag change pa kami nang simcard nun para alam kong di na sila magtetext nang babaeng yun. Binalik niya yung ngiti na matagal nang nawala. Yung ngiti na sakanya ko lang makukuha.

Hindi ba napaka bullshit nang kung sino pa yung nagbibigay nang ngiti at kasayahan sayo, siya pa yung taong pwede kang bigyan nang rason para mamatay sa sakit na pwede niya ipadama sayo?

Angfeeling feeling mo. Bat ba feeling mo may gusto din ako sayo? Na interesado ako sayo? Feeling. Not even in your dreams. Kung hindi ko lang iniisip na magkamag-anak lang tayo, matagal na kitang inisulto. Iniiwasan ko lang baka magka issue at umabot pa sa mga matatanda. "Alam mo naman siguro na ikaw ang gusto nila para sa akin." Putcha. Pakialam ko? At bat parang feeling mo dapat pa kong maging masaya dahil gusto nila ako para sayo? Ha? Sino ka ba? Taena. The nerve!!!!!

At if ever man na wala siya sa buhay ko ngayon, hinding hindi parin ako magkakagusto sa isang katulad mo. Ang hangin te! Di ko kinaya. "Tignan mo nfah sabi ko nga sayo boto mga pinsan ko para sa atin" Ugghh uso mahiya?????! Bat parang pinapalabas mo sa mga pinsan mo na may something tayo? Tae ang feeling!!!!!! Get lost!

Listening to this at the moment.

Nabuhayan na naman ang aming pag-asa dahil may narinig kaming good news. Kaya eto muna i-popost ko. Mamaya na yung drama at hugot moments. Heehee :”>

Sa tamang oras, wala akong ibang gustong makasama habang buhay kundi, IKAW.

Yung taong mamahalin ka parin kahit wala makita niya pagmumukha mo pag matanggal na yung mask a.k.a make-up. Yung taong mamahalin ka parin kahit hindi ka niya maintindihan. Yung taong mamahalin ka parin sa mga panahon na napaka sungit, demanding at moody mo. Sa mga panahon na highblood ka, stressed ka, pressured ka. Yung taong maiintindihan ka sa mga panahon na kahit sarili mo di mo maintindihan. Yung taong di ka iiwan sa mga panahon na kelangan mo nang karamay. Sa mga panahon na akala mo katapusan na nang mundo, anjan siya para ipaalala sayo na hindi mo kelangan malungkot at ma depressed because Allah swt is always there. Sa mga panahon na wala kang idea kung anong pipiliin mo, anjan siya para tulungan ka mag decide. Yung taong hindi mang-iiwan dahil sa nagkamali ka. Na kahit ilang beses mo pa siya saktan, iwan, tabuyin.. Maghihintay at maghihintay parin siya sayo. Yung taong hinding hindi susuko at handa kang ipaglaban sa mundo. ♥

Loading...Show more notes

Early Summer

Yes hello Tumblr! I'm baaaaaack! Finally classes are officially over for this month in Liceo De Cagayan University. That means I'll see my books and other school stuff next month! Yes why not! *wink*

Happy 60th Foundation Day Liceo!

It's time for me to loosen up! So expect my posts. Weeehee :>

#happykiddo happystudent

Roller Coaster '09-'10

All we could see were hearts.

We were each other's "first". Corny na kung corny. Kung makangiti parang wala nang bukas. Parang di na a-abutan ng bukas na kelangan i-buhos lahat nang ngiti at nararamdaman sa isa't isa. We'd been each other's inspiration kaya nag excel din kami sa studies namin. Don na lumabas yung salitang forever. Yung mga pangako na binibitawan natin tuwing tayo'y masaya. Mga pangako na handa natin panindigan. Mga pangako na handa niyong gawin lahat para lang ito ay matupad. Mga pangako na lumilibot sa mundo namin. Kahit malayo kami sa isa't isa, well di naman ganun ka layo pero wala kami sa iisang city kaya we consider it as LDR. Pero di parin yun naging hadlang sa kung anong meron kami. Naaalala ko pa pag tumatawag siya sakin, lagi niya kong kinakantahan. Yes, angganda nang boses niya. Nakakatunaw nang puso. Lalong lalo na kung alam mong galing sa puso yung mga kinakanta niya sayo. Kinantahan niya ko nang Where is She by Justin Roman and Natalie Soluna. Unbelieve by Craig David. Truly Madly Deeply by Savage Garden. Makapiling ka by Sponge Cola. (Yan lang mga na aalala ko.) And I swear angsaya saya ko nun na nararamdaman ko parin hanggang ngayon yung feeling na may humaharana sayo sa phone. Di ma explain explain kung hanggang sang extent yung kasayahan at kilig na nararamdaman ko nung mga panahon na yun. Breakfast, lunch, dinner ang palitan nang text messages. Di makokompleto ang araw ko pag di siya nakatawag.

Hanggang sa umabot sa punto na naging Mga pangako na hindi namin naisip na pwedeng mapako. Sabi nga nila, hindi pwede lagi nalang masaya. Hindi pwedeng laging nasa i-taas, darating ka din sa punto na nasa i-baba ka. And that's what we call life. Life is full of roller coaster emotions na kelangan natin matutunan sakyan para di tayo mawala sa landas.

MMUT

We were both young when I first saw you I close my eyes And the flashback starts I'm standing there On a balcony in summer air.....

So I finally decided to begin with this since he's the very person that has always been and always will occupy my heart and mind.

March 2009. Una ko siyang nakita. It was summer and may occasion sa hometown namin. Di ko nalang i-memention saan since this is a secret blog and I don't want somebody to recognize me. Anyhow, yun nga tuwing summer umuuwi kami sa hometown namin. And my grandmother (grandfather's sister) i in my mother side passed away (May Allah swt give her jannah. Ameen.). For such reason, nag visit yung fiancee nang ate ko na second degree cousins lang namin. Yep, in our religion there's nothing wrong putting marriages between second degree cousins. Bali yung mga lola namin, magkakapatid lang. Yung mga mothers namin, mag pipinsan lang (First degree cousins). So yeah, nag visit sila with the whole family. Titas, titos, cousins. Yung fiancee ng ate ko kasama niya mga pinsan niya na mga second degree cousins din namin. At isa don si M.M.U.T. I was incoming third year high school that time and this man was already in his college years. Basically we have five-years gap and that didn't hinder us for falling for each other. At dito nagsimula ang lahat...

Tawagan, texts, conference call. Kasi that time uso pa nun yung conference call atsaka yung unlicall pa nun eh yung may oras. By 9pm to 6am. Yung mga ganun. Kami nang mga pinsan ko na may mga loveteam din sa mga pinsan nila yung nag coconference call. Kasali na din yung ate ko na may fiancee skanila kasi that time kakakilala lang din nila kasi parental lang din sila. Yun yung mga parents yung nag dedecide or nag a-ayos na ipa meet nila mga anak nila at pag nagustohan nila yung isa't isat, they would agree na ipapakasal nila mga anak nila. So yun yung time na kakakilala lang nila bali getting to know each other phase pa. Kaya may rason kami na makipag conference call skanila. Yun pala alibi lang yun kasi talagang gusto din namin sila kausap. Ay, wag ka 'te! Angpopogi din kasi naman nila. *LOL LOL LOL*

I was 14 yo that time and he was on his 19 years of existence. Ang nene ko pa that time at hindi ko talaga malaman pano nangyari yun. Inocente pa (hindi ko naman sinasabi na demonyo na ako ngayon, ha? :D) walang ka alam alam sa mundo. In short, I was naive that time. Innocent when it comes to every aspect in life and most especially in love.

Contemplating what..

What do I post about first? There's a lot of things in my thoughts that I would like to blog about. And I can't wait to write each of them.

So I decided to ditch my 4:30 class due to dysmenorrhea. Well, foundation days in our school is just around the corner thus makes the professors ditch their classes too. Which the effect would be kwits considered as no effect at all. Like for instance, in accounting when you buy a tangible asset, you would debit that asset and credit cash which is also an asset. Hence, makes no effect at the equation at all. Okay? Okay.

*Still contemplating*

I decided to make this blog a secret blog for me to able to open everything up in this blog and not bother what other people would say. There's a lot of things that has been happening in my head and I like someone to talk to but then I figured maybe no one will ever understand what am truly feeling other than Allah swt. Without Him, I'd go crazy. I put my trust in everything to Him, Tawakkul. In Shaa Allah.

Hi. I'm back, tumblr! I'm here to express and vent any explosive emotions that I am capable of hiding inside. Yes hello! Bear with me tumblr!

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

THE CONTENT OF MY DARK SOUL