İsimsiz

[coolpigscanfly]

geride birakamadiklarimla vedalaşma hikayesi

Bu bloğun varlığını bile unutmuşum ne ilginç bugün birinin kimseye okutmadigi yazilarini duyduğumda aklıma geldi benim bile unuttugum ama kimseye gostermedigim alanimin olduğunu. Kendimi unutmuş gibi hissettim bir yandan o kadar da herkesten gizleyecek kadar mı acim , derdim yoktu diye düşündüm. Paylaşmayı ogrenmisim veya o kadar da yalnız hissetmemisim bu son bir yılda onu anladım. Bu iyi geldi. Ama ya kendimden de sakladigim burada yüzleşmek istemediğim hala birtakim şeyler varsa ? Bunu da düşündürdü. Son yazım mesela o yazıdan tam 4 ay sonra o kişiyle hem o gözler hem de dudaklar buluştu. Gözyaşlarım bile buluştu. Ama sonuç değişmedi. Şöyle degisti o değişiyor bunu görmek iyi geldi ama o gözyaşlarını taşıyabilecek kadar omuz atamadigini kucak acamadigini görmek çok acı verdi. Hayatımda en en başarısız hissettiğim mesleğimi bile degistirebilecegimi düşündüğüm bir zamanda bir anda ona sığınmak istedim. Acımasız bir ebeveyn gibi beni başarılı olmaya itti. Başarısızlığını bir dahakine başarılı olmam üzerine kabul edebildi sadece. Kendimi hiç bu kadar yetersiz hissetmemiştim onun yanında. Her halimle kabul görmeyecektir cunku. Onun gercekliginde her zaman başarılı ve kariyerli biri olmaya mahkumdum. Ondaki eksiği hep bende görmek istiyordu çünkü belki bu yüzden seviliyordum. İnsan olarak basarisiz olmaya hakkım yok muydu benim? Bu etikete bir seferligine bile olsa sahip olmasam sevilmicek miydim kabul gormicek mıydım? Kendimi sabote etmenin temel sebebi bu challengedi bence. Tabii ki bu inat ugruna yıllarca emek verdiğim yüksek lisansim yanmadı ve bu cümleleri bir uzman olarak yazıyorum artık. Ne yazık ki yine tek başıma başarmış biri olarak:( bir trainerla spor yapmaya bu yüzden başladım. Biri bana inansın veya yapamıyor muyum bir harekete bana destek olsun zayıf halimi kabul etsin benim yanımda eslikci olsun diye. Guclendim bu sayede sadece fiziksel değil ruhen de taşıdım o ağırlıkları. Başkalarının tasiyamadigi agirliklarimi ben taşımayı öğrendim... Aşk olsun veya olmasın ben kendimi tasiyamadigimda kabul edemediğimde bunu benim için yapabilecek bir partnerim olmalı onu anladım. Suclayamiyorum yine de onu çünkü o da kendini tasiyamiyor. Beni nasıl taşısın. Senede bir gün buluşmamız gibi bir mevsim konusabilmemiz gibi sadece bir zaman taşıyabiliyor o kadar. Duygular yetmiyormuş iliiskilenmek icin beklentilerin uyması gerekiyormuş en temelde. Yanımda olmasıni istemek kadar basit bir isteğim vardı. Olmuyor. Olmayacak da. O puzzle parçasını onun yerine çöpe attım. Benim bir resmim yok şu an. Parçalarını aradığım bir resmim bile yok baskalarinin resimlerine parça oluyorum zaman zaman. Ama onun resmini sonsuza kadar yarım bıraktım boşluklu ve eksik. Çünkü bir parça daha oturamaz o parçanın yerine bir puzzle da. Belki de çekici gelen şey o resmi tamamlama istegiydi. O parçayı yerine oturtsa bile tam bastirmiyordu. Gitmesine veya itmeye yakın bırakıyordu eğri büğrü. Resim bittiğinde ne kalacaktı geriye onu tamamlama arzusu mu ? Yoksa o boşluğun anlamını düşünmesi mi? O parça eksikken o resim hala orada var olacaktı. Onun için hikayemiz hala çok canlı eksik ama tutkulu. Eğer resim tamamlanırsa bu zamana kadar hissettiği her şeyi sanki kaybedecekti. Ben terk ettim onu 4 yıllık olan ama ona göre 6 yıllık hikayenin sonunda ben vazgeçtim. Gözyaşlarıyla tek başına gittigim Oscar and the wolf konserinde müthiş eğlendim ve ozgurlestigmi o zaman hissettim. Bu hikayeye bir son verdiğimde. Yine de yasanamamis şeylerin yaşını tutmak çok acı. Özlem bitecek mi tamamen emin değilim ama özlediğim kişi zaten bana eşlik edecek biri değil . Dolayısıyla özlediğim şeyin hiçbir zaman varolmayacagini biliyorum artık. Güzel veda etsem de yazdıklarıma bir karşılık bulamamak hala buruk. O kapıyı her zaman mı açık tutmaya çalışacak bilmiyorum ama ben içerde değilim artık. Bu sefer olgunlaşmış hallerimizle birbirimizde bulusabiliriz sanmıştım. Artık bulusamayacagimizi bilerek yoluma devam etmem benim için daha iyi biliyorum. Ama kalbim bomboş hissediyorum. Aynı tutku ve heyecanla bulustugumda inanıyorum ki yeniden doğmuş hissedicem...

[coolpigscanfly]

Hayat İleriye Doğru Yaşanır Geriye Doğru Anlaşılır ....

Önüme devam ettikçe hayalkirikliklariyla ,krizlerle daha iyi baş ettiğimi düşünüyorum. Ama her seferinde birine güveniyorum. Bu sefer farklı olucak ve ben içinde kisilip kaldığım pozisyondan cikicam diye kendime çok yukleniyorum. Sonucunda oluşan şey ise hırs , engellenmişlik, hayalkırıklığı , kontrol edilmeye müsaade etmediğim için yine bir başıma kalmam. Ama artık terk edilmiyorum terk ediyorum. Terk edemediğim bir kişi vardı benim bu hayatta. Onu da reddetmiş oldum. Sonucunda güçlü mu oldum ? Hayır. Mutlu mu oldum ? Hayır. Kirginliklarima sahip çıktık sadece. Konuşan , tatmin olmak isteyen duygularım miydi ? Yoksa güçlü durmaya çalışan egom muydu? Kendimi olduğum gibi savunmasız birakiverdigim kalbimi her defasında hızlandıran gözlerimi her defasında parlatan yüzümü ictenlikle gülümseten birini ben reddetmek istedim. Çünkü bana bu kadar hayat veren kişi beni solmaya mahkum tutmuştu. Sonraki ilişkilerimde anladım ki ben bu canlılığı da yakalayamadım. İnsan fiziksel olarak bir yere kadar tatmin oluyor. Peki ya ruhu açsa ? Ruhum doysun istiyorum artık. Oraya dokunan da bir kişi vardı. Ben onu reddettim en sonunda hatta bana yaptığının aynısını yaptım. Ama biz hep ben adım attigimda ben hazır olduğunda uzlasmistik. Benim güzel bir yüreğim var evet. Kocaman ama herkesi almıyor içine. Onun yerine kimseyi koyamadım. Bir insanın mutlu olabilecekken sikik ego savaşı yüzünden güzel duyguları ve ilişkiyi harcaması bana çok yazık geliyor. Onun büyümesi yeterli değildi hiçbir zaman. Benim inanılmaz bencil duyarsız çıkarcı ve maskeli sahte aşırı planlı hareket eden insanlarla ilişki deneyimlerim oldukça bir ilişkide spontanite , doya doya gönül rahatligiyla kendi olmak , zayıflığına yer açmak, öfkemi göstermekten çekinmemek ve karşı tarafın bunu karşılayabilmek ve tutmaya dönüştürmeye çalışması bana göre bir ilişkideki en gerçek ve en önemli şeymiş. İnsan maalesef biseyleri deneyimledikce elinden kaçırdığınin kıymetini anliyormus. Çünkü büyüme yaştan bağımsız bir karakter gelisimidir. Ben kendi egoma yenildiğimde asıl bu ilişkiyi kazanıcam. Önceki barismalarimizda olduğu gibi. Ben seni değil kendime yenmisim hep. Güçlü yanım tatmin olmuş. Ona olan masum duygularında hala orada ... Gözleriyle ve dudaklarıyla buluşmayı bekliyorlar.

[coolpigscanfly]

Köpekbalığı mısın yoksa yunus mu?

Az önce izlediğim dizinin yasla ilgili bir bölümünde yas tutan kişinin çaresizliğine ithafen köpekbalığı mısın yoksa yunus mu ? dedi bir kadın. Anlamadı adam. Yunuslar nefes almak için ara ara yüzeye çıkarlar. Ama köpekbalığı solungaçlarını doldurmak için hep yüzmek zorundadır. Ben yunusmuşum sanırım. Bir şekilde yüzmeye çalışıyorum ama denizin yüzeyine çıkıyorum nefes alıyorum dalgalara karşı atlarken neşeli gözüküyorum ama yolumu uzatıyorum. Yavaşlıyorum. Sanırım artık köpekbalığı olma vakti geldi. Hızlanmak hızlanırken deşarj olmak. Ve ilerlemek en derinden. 

Çok acı bir haftaydı. İnsanı en sarsan deneyim ölümle yüzleşmek bence. Her şeyin bir anda bitebileceğini ve bir şeyleri kazandığımız gibi onlara sonsuza dek sahip olamayacağımızı daima eksileceğimizi fark etmek çok sarsıcı ve insanın asla sindiremediği bir gerçek bence. Ölümle yüzleşince anladım neden ilişkilere bu kadar takıldığımızı. İlişkiler bizi hayata bağlayan en temel şey çünkü. Nasıl ki cinsellik yaşam enerjisini temsil ediyor duygusal bir ilişki de en temelde ruhumuzu besleyen ve canlılığımızı daha dinamik olarak artıran bir şey bence. Buna kişinin kendisiyle kurduğu ilişki de dahil. Bunları düşünmeme sebep olan şey bir yandan da danışanlarımın deprem travmasını değil ilişki problemlerini getirmesi ve depremi inkar etmesi oldu. İlişkiler sığınmak istediğimiz yaşam enerjimizi artıran bir alandı çünkü. Bu kadar yıkıcı ve sarsıcı deneyimlerden sonra silkelenme ve kendine gelme vakti geldi. Çünkü hayat devam ediyor. Çocuklarla çalışmayınca daha çabuk düştüğümü fark ettim. Öte yandan geçen sene bu zamanlar ben de yaşadığım kayıpla yaşam enerjisine sarılmıştım. Olağan bir tepki belki de o kadar da yıkılmamak için seçtiğimiz bilinçdışı bir savunma bu. Ama en nihayetinde sarıldığımız kişi kendimiz oluyoruz sanki.

[coolpigscanfly]

Yurudugum yol beni nereye götürüyor ?

Öyle bir zamandan geçiyorum ki , zamanında kalbimi kıran bana sırtını dönen herkes şu an benim hayatıma girmeye calisiyor. Yaşadığım hayalkirikliklarinda bu zamana kadarki kendi payımi hep sorguladim. Hep anlamaya calistim. İnsanın yıkıcı tarafıyla yüzleşmesi bence dünyadaki en zor hislerden biri. Bir diğeri de bir insanla vedalaşamamak bence. Bu yüzden helallik almak insanlara hep iyi gelir bence. Peki biriyle kötü kalsam ne olur ? Beni bu kadar süre üzmüş biriyle karşı karşıya otursam ne hissederim? Ona ondan sonraki her dateimde veya ilişkimde yaşadığım deneyimlerin bana onu neden özel bir yere koyduğumu anlatacak kadar aydınlattığini söylesem ne hisseder? Bunları söyleyip ona onunla ilgili farkındalıklarimi anlatmalı miyim ? Ona bu kadar ofkeliyken bana neyin değerli olduğunu da farkında olmadan öğrettiği için teşekkür mu etmeliyim ? Bir insanın onu hem ofkelendirip hem de iyiki oldu dedirtmesi çok garip bir his. Çok ikircikli ve kabul etmesi zor. Ben de zorlanıyorum belki de iyi berkle kötü berki birlestirmekte. Bir çok ofkeleniyorum bu kadar çabuk vazgecilmekten bir yandan kısa ama güzel izler bende değerliydi bunu biliyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum ama şunu biliyorum içimde ona karşı alevlenen bir kıvılcım vardı. O kıvılcım artık alevlenmiyor. Benden bu kadar çabuk vazgecerken bir taraftan benden vazgecemeyisini acaba daha ne kadar görücem bunu da bilmiyorum. İşim gereği neyi neden yaptığını görüyorum, anlıyorum. Ama peki benim duygularım ne kadar anlaşılır? Ben hayatım boyunca daha ne kadar insanların hatalarını anlayıp onlara şans vericem ? Artık benim hatalarım anlaşılsın. Bana şans verilsin. Ben biri için orda kalmayayim artık istiyorum. Biri benim için orada kalsın. Terk etmesin orayı gerekirse beklesin istiyorum. Ama ben neler yaşıyorum kendi içimde bu sırada bunları paylaşsam belki de öfkem daha anlaşılır olur. Bu da var. Fevri davranmak istemiyorum artık. Fevrilik insana o an egosunu tatmin ettirmekten başka bir işe yaraamiyor bence. Uzun vadede pişmanlık yaratıyor. İnsan değer gormenin nasıl bir şey olduğunu bazen kötü deneyimleri yaşayınca anlıyor bence. Benim ki de böyle bir süreç belki de. Önce bana iyi gelmeyecek insanları tanımam onlarla ilişki kurmam belki de asıl ihtiyacım olana götürecek beni.

[coolpigscanfly]

Sonunda dinen bir öfke..

Bir süredir insanlara eskisi kadar öfkelenmiyorum. İlla ki öfkeleniyorum ama kırgınlığım o kadar fazla ki o kadar yorgunum ki susuyorum artık. Güzel giden bir şey aniden bitince öfkelenmesem garip olmaz mı? Şu an çok rahat hissediyorum. Eminim ki yarın derse girdiğimde tüm bu olanlardan önceki derse girmişim gibi hissedicem. Ama öncesinde bu kadar sinir olurken neden şimdi gelen bu kendimle barışma hali hatta belki onunla. Affettim dedim kendime. NE oldu ki? Pilavcı geldi aklıma. B ve M de bende bu kadar yoğun duygulara sebep olan şey neydi? Aynı şekilde Eye sırtımı dönüp gittikten sonra tam bir yıl sonra buluşup çok güzel bir akşam geçirip birşeyleri özgürleştirdiğimde bana bir dinginlik geldi. Tekrar hayatıma girmesi ama belli bir sınırın içinde bana iyi geldi. BAna kapsayıcı yaklaşması güvende hissettirmesi arzulaması ama ısrar etmemesi bütün bunlar bana çok iyi geldi. İkimizin de hayata dair hedeflerimizi yerine getirmesi onun şarkılarını tamamlaması ben artık tamamen terapist olmam bunları konuşmak büyük zevkti hatta belki jouisence. Bu beni düşündürdü. Sorumluluk sahibi ve insani yaklaşımı bu konuyu B ile de paylaşmam gerektiğini gösterdi. Eminim ki o zaman da hafifleyeceğim. Pilavcı... 

A her zaman gittiğimiz , yediğimiz , içtiğimiz şeylerin kalitesine önem verirdi. Ben yoktum sanki yediği içtiği ve bulunduğu ortamdan aldığı keyif vardı. Ben hep ikinci plandaydım. B olsa manzaranın ne önemi var sen varken derdi. Lafta değilmiş meğer... O pilavcıda ilk ve son buluşmamız gerçekleşti. 3 yıl arayla hatta. Ve o iki buluşmada da ben pilavı beğenmedim. Daha iyilerini yemiştim. Ama bunun hiç bir önemii yoktu. O varken ne yediğim ne içtiğimin bir önemi yoktu. Onunla salaş bir yerde oturup birbirimize odaklanmanın keyfi vardı. Midemdeki kıpırtı senelerdir her buluşmamızda geçmemişti. Ben tüm tabaklarımı bitiremedim. Onun zihninde tabağını hiçbir zaman bitirmeyen , az yiyen bir kız olarak kaldım belki. Ama bu sadece onunlaykendi... Heyecandan iştahım olsa bile lokmalar geçmezdi. Bu yüzden o pilavcıyı seviyorum. Bana orayı sevdiren oydu çünkü. Pilav değil... Ama A ileyken içtiğim kahve, yediğim yemek, gittiğimiz gezdiğimiz yerlerdi. Aynısını M ileyken de hissettim. Bu bana daha çok değer verildiğini gösteriyor. Buluşma için tavlamak için aracı bir şeyle hareket etmek değil, en yakın yere oturup şekerli şeyler içmek... Bu hafta hep şekerli kahveler içtim. Hoşuma gitti. Çünkü en son white chocolate mochayı ne zaman içtiğimi hatırlamıyorum. Bu çocuklar parası yokken bana ne içiceğimi sorup siparişi alan taraf yada ben geliyorum deyip hesabı ödeyen kişilerdi. Yemek ısmarlayacağım dememe rağmen hala daha cüzdanından para çıkaran kişi. Değerli hissettiriyor. Param yok sen öder misin diyen ya da ısmarlamaya hiç yeltenmeyen biri bana değerli hissettirmiyor. Ben de bağımsız biriyim ayaklarını geçtim sürekli bağımsız ve güçlü görünme çabam var. Hayır birinin beni düşünmesi beni yemekle kahveyle beslemesi ruhumu da besliyor. Düşündüğüm şey paramın cebimde kalması değil... O pilav benim için her zaman en lezzetli pilav olarak kalıcak. Çünkü ruhumu besledi ve bana kendimi değerli hissettirdi. Ve en önemlisinin bu olduğunu bana bu iki erkek öğretti. Uyandırdı beni. Şimdi çıktığım bir datede ben mi değerliyim yoksa giyindiğim özellikler mi ? benim çekirdeğimi görüyor mu ya da görmek istiyor mu bunu daha net anlamamı bana hayatta en çok kırıldığım bu değerli iki insan öğretti. Ve ben başıma gelen her şeyle barıştım.... 

[coolpigscanfly]

Ben neyi rafa kaldırdım ?

Katarsis yaşadığım bir gece... gözyaşlarım dinmiyor. Kalbimde dindirmeye çalıştığım acı hala kendini belli ediyor. Hatta daha net gördüm onu. İki haftalık biseyden nasıl kalbim bu kadar aciyabilir ? Neyi rafa kaldırdım ? Neyi kanıtlamaya çalışıyorum ikimize de ? Ben ne yapmaya çalışıyorum? Spor falan değil olay . Kivrandigini pişmanlığını görmek bana haz veriyor. Hala bana ilgi duyduğunu görerek nereye varicam? Vazgeçmesinin mantıken olduğuna mi? Hala değerli hissetmeye mi? İnsan kırıldığı kişiye karşı hayır sen benim icin o kadar da önemli değilsin, sadece bozuldum yıkılmadım bak keyfim yerinde mi demeye calisiyorum. Nolcak böyle olunca ? Uzak durmam gerek çünkü hala ona kırgınım . Gelmem ona kırgınlığımı unutturamiyor. Unutulması gereken bir şey değil çünkü. Aldığım ders şu : artık kıymet bilmeyen insanlara fazla takılmayacaksin. Kendine değer vermeyen biri sana değer gösteremez. Kendini sevmeyen biri sana sevgisini gösteremez. Yada yapar ama sadece ve sadece sen onu sevdiğin için sen ona değer gösterdiğin için. Kendiliginden ve karşılıksız yapması için o kişinin olgunlaşması ve kendiyle ilgili meseleleri halletmesi lazım. Çok yoruldum insanların kendileriyle ilgili meseleleri yüzünden benim acı çekmeden veya hayalkırıklığı yaşamaktan. Ne yaşasam bu senle ilgili bişey değil onunla alakalı bir yere geliyor. Neden sadece ben benimle ilgili olan tarafa bakıp prof bir şekilde ele alıyorum. Neden insanlar bunu yapmıyor ? En acısı da şu : kendileriyle ilgili olan kısma beni dahil etmeleri. Neden terapistimmis gibi ona kendimi açma ihtiyacı duydum : Derinleşmek istedim!!! Next levela gelmek isterken kendimi çok savunmasız bir şekilde yapayalnız buldum. Ben açtım kendimi ona. O gizemli kutu olarak kalmayı tercih etti. Neden her şeyi derin yaşıyorum? Neden insanlar gibi yüzeysel yaşayamıyorum duyguları ? Kalbimde hissediyorum. İçimde bişey acıyor. Acıyor.. ve ben ne yapacağımi bilmiyorum. Galiba uzak durmak en iyisi. Ama ne kadar dayanabilicem buna? Ne kadar bu durtuye dur diyebilicem? Kokusu bile çok çekici. Bir dürtü var içimde bir de yapmamam gerekenler. O durtuye tamamen bırakamıyorum kendimi. Bırakmamam da lazım. İnkar ettiğim duygularımla buluştum tekrar. Yine iki haftalık bir şey ve yine dustugum bir şey yine çıkmaya çalıştığım bir şey. Bir çukur sanki ve ben o çukura her defasında girebiliyorum. Daha kolay cikiyorum artık. Ama hep dibe batıyorum. Işın acisı batmaya da alıştım. Mutluydum o iki hafta çok mutluydum. Çok uzun bir süre sonra biriyle buluscagim için icim içime sigmiyordu. Bunu en son ne zaman yaşadığımı bile hatırlamıyorum, kışındi heralde... Nadir yaşadığım bir duygu. Eski iliskimde bile yaşamadım. O yüzden bu kadar etkilenmeme şaşırmıyorum. Berki mazide bıraktım bu sayede. Daha doğru düzgün birine düşmüştüm bu sefer yine değilmiş. Bu kadar olumlu etkileşimler yaşadığim biri tarafından hiç red yemedim. Bu çok terk etmeye değer bir davranisti benim için. Bir insan ne istediğini bilmiyorsa lütfen o ilişkiye girmesin. Hep ne istediğini bilen kişi ben oluyorum. Bu konudan çok sıkıldım. İnsanların istediği şekle girmediğimden kendim olduğum iicn surekli reddedilmekten.

Sahi ruyamdaki danisanimin sorusuna ben cevap veriyordum. O soru soruyordu ben cevaplıyorum ve cevap benim deneyimim benim arzumdu. Gerçek ve derin bir ilişkide olduğumu nerden anlarım? Bilmem, duygularınızı rahatça acabildiginiz , güvende hissettiğiniz, gerçekten görüldüğünüz , her halinizle kabul göreceğimizi inandığınız bir ilişki mi ? İhtiyacım olan şey bu.

kendim oldugum için ve olabilmek için kendisi olamayan insanlarla daha ne kadar savaş vermeye devam edicem?

[coolpigscanfly]

Some lessons which I’ve learned

Bazı öğrenilmiş dersler ... vol bilmemkaç Çünkü hayatına aldığın her insan sana birşey öğretir. Eğer öğrenmek istemezsen de hayat sana kafana kaka kaka öğretir bazı şeyleri... Senelerdir vazgeçemediğim şeyden vazgeçtim... Artık eminim ben bir insanı ondan ümidim kalmadığında , ona tüm şansları verdiğimde ve adam olmayacağını anladığımda hayatımdan çıkarıyorum sanki. Ve her defasında farklı bir alevle de vedalaşıyorum. Senelerdir Berk diye gözünde yaş kalmayan kiminle oturup kalksa kalbinde özenle saklayan ve koruyan aleve de veda ediyorum. Yeni bir ben olma hali de bir yas süreci. Eskisine ne kadar da alışmıştım oysa hala içimde bir parça ama sadece bir parça. Olması da gerekli çünkü yeni beni oluşturan dersler eski benden gelmekte.Bu yüzden bazen ne kadar da zamanımızı ziyan ettik diye düşünsek de , üzerine düşünüp kendimize yakınlaştığımızda aslında her deneyimin ayrı bir kıymeti var. İyi olsun , kötü olsun hepsi değerli çünkü hepsi bir o kadar da bizden bir parçayı ifade ediyor. Hayatta hiçbir şey boşuna değildir. Bu yüzden ne kadar acı verse de bazı deneyimler o deneyimleri nasıl terk edeceğimiz veya ne yapacağımız da bize bağlı. Şunu öğrendim daha doğrusu yıllarca ama yıllarca yaşadığım narsistik kırılmayı beni kıran insanda onarmak onarılmak iyileşmek için çok çırpınıp durdum. Ama benim tanıştığım insan artık karşımda yok. Bir şeyin veya bir insanın bozulduğunu ne zaman anlarsın? Bozulduğunu bildiğin şeyle vedalaşmak nasıl bir his? Bozulduğunu düşündüğün bir insandan kaçmak yerine vedalaşmak bir o kadar acı verici, çok zor, huzursuz ama bir o kadar da özgürleştirici ve huzur potansiyeli taşıyan bir his. İkircikli bir şey sanki .. Bir yandan acı cekip bir yandan da hafiflemiş hissetmek gibi... Ben kırıldığın yerde iyileşmen gerekmediğini, iyileşmek için desteğe ihtiyacın olsa da en büyük desteğin bizim içimizde olduğunu anladım bu süreçte. İyileşmek için ille de birine ihtiyacımız yok, asıl kendi kendimize iyi geldiğimizde başkasıyla kurduğumuz ilişki de daha sağlıklı ve güçlü olacak. Bunu anladım ve aylardır gözümün önündeki adamı kendime odaklandığım veya bir başkasına için görememişim . Çok şaşırtıcı ama bir o kadar da şimdi zamanıymış dediğim bir şey çok ilginç. Ben beni kıran insanda iyileşmek için inat edip durmuşum. Ama şimdi anlıyorum işte ille de insan kırıldığı yerde iyileşmezmiş. Bazen o değer verdiğin sevdiğin yer bozulabilirmiş. tutmak için çabaladıkça zarar gördüğünü ancak ip elini kanattığında anlıyormuşsun. Bazen insan bıraktığı yerde kendisini bulur ve güçlenir. Çünkü şunu anladım ki kendisine iyi gelemeyen insan bir başkasına iyi gelemezmiş. Kendine acı çektiren bir insan bir başkasını mutlu edemezmiş. Bir insanın seni sevip sevmemesi önemli değilmiş, nasıl sevdiği önemliymiş. Kendine inanmayan ve güvenmeyen bir insan başkasına veya ilişkiye güvenemez inanamazmış. Buna rağmen hayatta en güzel sevdiğim insanın bunun kıymetini bilememesi ve karşılık görememek insanı her halukarda yine üzen bir şey. Ama işte bir şeyin olup olmaması değil nasıl olduğu önemliymiş artık bunun anladım..

[coolpigscanfly]

İnvisible emotions or repressed or denial

Benim de sana karşı söyleyemediğim çok şey var. Mesela o kadar yıl sen benim için zaten hep içerdeydin. Ve ben hep dışarıda da olmanı hayal ettim sadece. Benim hayalimde sadece yanımda olman vardı o kadar. Çünkü bu benim için bir hayaldi. Şimdiyse gerçek olsa bile korkularım var. Bir daha bişeyleri mahvetmek istemiyorum. Birbirimize eziyet edelim istemiyorum. Bazen her şeyi göze alıp içimde yıllarca kendimden bile saklamaya çalıştığım ne varsa ortaya dökmek istiyorum.. ne pahasına olursa olsun. Ama güzel sonuçlansa bile bu sefer her aşamayı ben doya doya yaşamak istiyorum. O gün seni öpmeyip , öpmeyi çok isteyip de öpememe arzusunun içinde kalmayı seçtiğim gibi. Ben birini arzulamayı çok özlemişim. O gece bastırdığım her şeyi saldığım bir geceydi benim için. Belki de aramızı düzeltcek en kısayol buydu bir de bunu denesem mi oldu belki de bilmiyorum.Çünkü ben yaralıyım aslında.Benim duygularım senin kadar yoğun değil gibi bir şeyle karşılaşamam.Çünkü senden sonra kalbim hiç boşalmadı. Çok istedim bir şansımız daha olsun. Senin yer yer çabanı da gördüm ama yapamazdım. Çünkü benim sana kapılıp gitme huyum var. Her zaman vardı. Bu beni korkutuyor. Bunun için güçlenmem lazımdı.Yapamazdım. En boşlukta olduğum bir zaman karşıma çıktın ve el uzattın .Benim tutunduğum tek şeyse senin elindi o zaman. O kadar sıkı tutmaya çalıştım ki dağılmamak için sen  bırakmaya çalıştıkça ben tepindim ve her şey daha kötü oldu. Çok denedim başkasıyla devam etmeyi vs. Ama bir noktada kalbimde varlığını hep hissettim ve iş duygusal bir yere gitmeden ben kaçtım bu sefer ordan. YA rüyalarımda yada akşam kafamıyastığa koyduğumda beliriryordun.O yüzden sen benim için günü kurtardığım basit bir haz kaynağı olamazsın. Böyle değersizleştirilen bir ilişki türünü yaşayamam seninle. Ben bu süreçte yolumu bulmaya çalıştım sadece. Ve sen en çok kendime odaklandığım zamanlarda geldin hep. Zamanı değildi benim iççin her ne kadar reddedemesem de bu yüzden hep sorun çıkarmaya yönelmişim farkında olmadan. Bunları hep şimdi anlıyorum. Çünkü bir süredir ilişkiye hazır hissettiğim bir dönemdi. Ama fark ettim ki bu karşı tarafı kaçırtma bende bir savunma olmuş ve yaralı olduğum kişiye de yapmaya çalışmışım her defasında. Ama artık kaçmak istemiyorum. Artık kalbimde hissettiğim şeylere sırtımı dönmek görmezden gelmek istemiyorum. Benim hislerim her zaman yoğundu. Ben bu süreçte seni sevmekten hiç vazgeçmedim çünkü ne olursa olsun tanıdığım en masum insan sensin. BAna ne yapmaya çalışırsan çalış ben kalbinin ne kadar saf temiz olduğunu hep gördüm. Yıllarca kalbimde bir yarayla gezdim sanki. HEr kapatmaya çalıştığımda o yara hep kanadı. Ne kadar yara bandı istesem de daha çok kanattı bende vazgeçtim sonunda. Ya bununla yaşamayı öğrenicektim ya da sen iyileştiricektin. Bu yüzden bana her yazdığında daha iiyi hissettim. Tekrar kırılmamak için kırdım belki de. Ama korktum hep. Hala da korkuyorum.  Sadece şu an hayatımda tutunduğum şeyler var ve ben yarattım onları. Ve şunu anladım. Sana ya beni iki hafta sonra bırakırsan gibi bi r güven arayışındansa iki hafta sonra iki ay iki yıl sonra da beni bırakma özgürlüğünü bildiğim halde benim yanımda olmanı görmeyi çok isterim. Çünkü senin yanında hep canlı hissediyorum. Bu sefer hazır hissediyorum, çok zorlanıyorum aslında kendi içimde ama her şeyi göze aldım ve ben yıllarca hep bir şansımız daha olsun istedim ama benim için zamanı şimdiymiş. Senin için değilse anlarım. HEr zaman anlarım. Çünkü ben sana aşık olmuşum. Bunu bile yıllar sonra anladım. Bu yoğun duyguların içinde şimdi de boğuluyorum ama öyle bişey ki kendimi şanslı hissediyorum bunu yaşadığım için. Çünkü bu pek çok insanın yaptığı gibi siparişe göre bulunan ve elde tutmaya çalışılan bir ilişki değil. Daha gerçek bence. Gerçek bir ilişki , karşı tarafı kendine hapsetmeye çalıştığın bir şey değil. Onu özgürküğüne rağmen seni seçmesiyle kabul ettiğin birşeymiş. Herkes hayatlarında bunu yaşamayı ararken ben yaşadığım için kendimi şanslı hissediyorum. İnsanı en çok sevdiği yaralar zaten. Tartışmalar her zman olacaktır. Ama sen orda durunca ne kadar da güzel yerlere bağlandığını da gördük. Eğer bir daha tartışırsak ben hep seni anlamak için orda olucam. 

[coolpigscanfly]

Beklemek, istemek ve çaresizlik

Hayatımda böyle ani ve akışta geçirdiğim bir gün ve sürprizlerle dolu bir gece yaşamamıştım. tutuyorum kendimi onu ne kadar özlediğimi ve öpmemek için zor durduğumu belli etmemeye çalışıyorum. Ne kadar da gittikçe daha yakışıklı olduğunu söylemiyorum. Ama o benimle birlikte olduğunu sonradan hayal ettiğini söylüyor. Sonra şunu düşünüyorum bu bende o kadar büyük bir şey ki bunu hayal ettiğimde beraberinde gelen o umutsuzluk beni kahredicek ve ben bunu düşünmekten vazgeçiyorum. Cevabım o an başka erkeklerle mi yani oluyor. Daha az hayalkırıklığına uğramak ve üzülmek için bulduğum çözümler bu şekildeydi çünkü bekleyerek unutamayacaktım. Paramparça kalbimi belki biri tamir edebilirdi fırsat vermeliydim , hep dikkat çeken beğenilen bir kız olmama rağmen bunu hiç kullanmamıştım. Buna daha çok ihtiyacım olan bir zaman olmamıştı hayatımda, özgüvenimi toparlamalıydım. Biriyle sadece sohbet edip iyi vakit geçirebilmeyi date e çıkmayı özlemiştim. Bu perspektiften bakınca çok haklıyım ama ya onun gözünde hala koruduğum o masumiyeti terk edersem hala beni sever miydi bilmiyorum. Tüm anılarımızı benden daha iyi hatırladığını anladım. Dorock dedğinde doğum günün dediğinde kaldım ne doğum günü ne durağı diye? meğer benim yaşımı bile bile gelmiş benimle tanışmaya ve üstümdeki herşeyi de ezberlemiş. Görseli ne kadar kuvvetli :) Burda masum olan ikimizin de kalbi ama benim için daha çok o galiba. Benim gibi rahat yaşayamaayacak kadar duygusal ve benden daha anlam insan:) Gecenin bir vakti hiç hesapta yokken beni evden alması tüm gece takılmayı ve beni işe bırakmayı teklif etmesi, birtürlü tanıştıramadığı arkadaşı alperle tanıştırması, ne dersin sence kazanmalı mıyım? diye sorması , tüm gece alperin bunlar ne olacak diye bakışlar atması ve berkin beni bırakırken başka buluşmalarda konuşuruz nerden nereye geldiğimizi demesi ve sonrasında benimle pek konuşmaması. Evet ikimiz de değişmişiz ama yine de korkuyorum her ne kadar barıştıysak ve ilk defa bu kadar tatlı ve uyumlu bir gece yaşadıysak da sonrasında geri çekilmesi ve kafasının hala net olmaması ama sabah pinhani açması ve acının ilacı nı açması bilerek açtığını ima etmesi ama bir yandan da emin olamama halini sürekli yaşamam beni yine koruma kalkanıma sürükledi. Hem son heveslerimi yaşamam için hem de çapkınlığın bir savunma mekanizmasına dönüşmesi ilişkiden ve hayalkırıklığının acısından kaçış olması. Kendi ısrarcılığımdan  sıyrılıp ona olumlu yaklaştığımı ve bendeki değerini gösterdsiğimde ilişki ne adar da değişiyormuş. Ama bunu geen yaz yapsaydım asla böyle olmazdı. Bir his vardı hep içimde bu çocukla buluşman lazım diyordu. Doğru zaman gerçekten bu zaman mıydı. Bu yüzden mi o sabah fazla oyalanmamaya karar vermiştim sanki olacakları hissetmiş gibi. Şunu bir kez daha anladım kesinlikle geceleri gündüzlerden daha çok seviyprum. O gece hayatımın en unutulmaz gecelerinden biri olarak zihnime kazındı. Alkollü olduğuma bile üzüldüm ya bazı detayları unutursam diye. Diğer geceler de hep onunlaydı zaten :)

[coolpigscanfly]

Iyi ki ...

3. Terapimin sonuna geldim. Bu süreç sanirim hayatimin en zorlu zamaniydi. Kendime ayırdığım bu süreç de bir o kadar kiymetliydi. Berk hayatimi kapladi. Ama onunla ilgili geldigim nokta iyi ki hayatima girmis. 3 terapistimle de anlaşamadıgim elestirdigim ve ofkelendigim noktalar oldu. Ama anladim ki , olay terapistimi mukemmellestirmek veya idealize etmek degilmis. Bu surecte kazandiklarimmis. Iyi hissediyorum bu noktada çünkü artik sonlulukla olan catismam çok daha olmasi gereken noktada bence varolusculuk sayesinde. Hayatimin hep kritik noktalarinda kendime yardim ederek kariyerimi ve hayatimi sekillendirdim. Kendime yaptigim yatirimla başkasıyla otekiyle olan bagim çok daha olmasi gereken bir yere geldi. Berke asik oldum bunu kabul ediyorum. Kendimi akisa biraktgim ve sinirsizligi yasadigim nadir zamanlardi cunku benim icin. Ilk terapimin sonunda capa basvurdum. Ikinci terapimin sonunda klinik psikolog olmaya karar verdim. Simdiyse klinik psikolojiye adim attim. Ve boylece hem varoluscu hem dinamik yonelimli bir terapist olma yolunda pratigime adim atacagim. Zorlu bir surec , egitim, okul ve terapi... o kadar içime yoneldim ki bazen yutuldum sanki. Kendimi kaybetmekten korktugum zamanlar oldu. O kadar inis çıkış yasadim ki o kadar belirsizlikle ve kendi olumlulugumle mucadele ettim ki. Bu surecten guclenerek çıkıyorum. Terapimin sonlanmasi bana iyi gelecek. Bir sure kendimle yalniz kalmaya ihtiyacim var. Gokhanla yasadigim o sagliksiz bukdugum iliski bile beni ne kadar iyilestirmis. Hayatima giren insanlarla simdi tanissam peanutbutterin dedigi gibi simdiki ben olmazdım ve boyle iliskiler de olmazdi. Bu yuzden dönüştüğüm kisiyi seviyorum. Acisiyla tatlisiyla firtinali aşklar yasadim. Hicbirseyi umursamadigim sadece arzularima kapildigim. Sadece bu yıkıcı tarafim acaba çok mu bastirdigim birsey ki bilincidisi iliskilerimi test ediyorum ve guvensizligimi inkar edip yoluma devam etmeye calisiyorum bilmiyorum. O kahve olayini bile ilişkiyi test etmek icin iki kere kullanmisim ve o beni değil kahveyi secmis. Kendi ihtiyacını bizim cercevemizi degil. Bu ve bazi yorhmlar guvenimi kırdı. Mukemmelliyetciligimi kesfettim ve yeme konusunda daha özgür oldugum halde fizigim hala begeniliyor. En onemlisi bu konuda hafifledigimi hissediyorjm. Danisanimdan cok şey ogrenecegimi hissediyorum ve bu iliski bana iyi gelecek bence. Supervizyonlar bana terapi gibi gelmeye basladi. Berk bundan sonra bana yazsa da yazmasada fark etmez. hala onu sevmemin sebebi kalbimi carptiran beni heyecanlandiran sevebilecegim biriyle henuz tanismamis olmam. Bebekken emmedigim iicn bu kadar tensel ihtiyacimin oldugunu dusunuyorum. Ancak bundan sonra karsi tarafin ihmallerini sineye cekebilecegimi sanmiyorum. Sınırlar insana iyi gelen birsey. Ancak gerektiğinde de bunlari asabilmek o zamanki baglamdaki insanin ihtiyaclarini gorebilmek ve uyumlanmakla da ilgili geliyor. Olgunlastigimi hissediyorum. Terapist olmak zor ve uzun bir yol ancak simdiden guvenli bir iliski kurdugum danisanim var. Iman etmek bu yolda beni istedigim konuma getirdi bile sanki. Kendime inandım cunku. Belkide aynisini biraz ozek hayatimda yapsam kendime yatirim yapip ozel hayatimi akışa birakirsam o zaman da gerisi gelecek bilmiyorum. Ama ofkeli degil iyikiyle bitiriyorum bu iliskiyi. Değersiz hissettifim donemden degerliymisim meger diye bir yuzlesmeyle çıktım. Sadece yolun sonuna kadar kalbimde kocaman bir yasla gelmisim buraya kadar. Yasayamadigimiz o tum ihtimallerin yasiyla. Ve her gun daldigim o gunduzdusleriyle doyurmuşum o arzularimi, ozlemimi. Sevginin iyilestiriciligine her zaman inaniyorum. Ne olursa olsun hayati ve insanlari sevmekten vazgecmeyecegim. Alihanla olan iliskimi bile ne kadar inkar etmisim. Meger o sarilarak uyanmalarimiz benim icin ne kadar anlamliymis. Bazen o deneyime onun icinden cikinca baktigimda neyin kiymetli oldugunj daha iyi anliyorjm. Tum partnerlerimde bana iyi gelen ve gelmeyen taraflar vardi. Bunlar beni besledi. Cunku biliyorum ki bu hep boyle olacak. Gunduzduslerimi bile şu yasimda farkettim . Bu yuzden kitap okuyamiyomusum meger. Sanki iyi ve

kotu yanlari birlestirip kabul etmeye ve sahip cikmaya basladim. Ve ne zaman kendi olumlulugumle karsilastim o zaman kendim icin anlamli bir hayat insa etmeye basladim. Bu yasam ne zaman sona ererse ersin bu mucadelem benim hayatimi anlamli kilan yegane sey gibu. Artik guzel , zeki , esprituel ve entelektuel hatta kirilgan tarafimi bile kabul edebiliyorum. Bence her sey olmasi gerektigi gibj oldu...

[coolpigscanfly]

Take an action spontaneously, be yourself without afraid

Buraya uzun zamandır yazmamışım. Berki hala unutamadım. O hala içimde. Masum duyguları , arzuları ama çekincesi vs. Hayatıma arkadaşım olan erkekler girip çıktı ne kadar çekinsem de onu aşmaya çalışıyorum. Bunun için gönüllü olanlar da var. Sanırım biraz çapkınlık yapmak istedim. Kendime bunca şeyden sonra hak görüyorum bunu. Her defasında ne kadar yaramı kaşısam o kadar kanıyo ama danışanım sayesinde kalbimde daha önce fark etmediğim çizikler görüyorum. Berk farkında olmadan çok kalbimi kırmış, çizmiş. Ben büyük olanlara odaklanmışım hep. Şimdi 15 aydır mükemmelliyetçiliğimde yol aldığım terapistimle olan ilişkimi bitiricem. Berki kafamda bende bıraktığı ve görüp de görmediğim yaralarını ne kadar da sineye çekmişim. Bir ilişkide herkes kimin daha çok sevdiğine karar veremediği bir ilişki yaşamalı. HErkes böyle bir ilişkiyi hak eder çünkü. Bazı şeyleri zorlamanın bir önemi yok. Zara görmek uğruna emeklerim boşa gitmesin diye hiçbir ilişkiye devam etmek zorunda değilim. Bu kadar etikdışı davranışlarla terapist kimliğimin de tehdit altına giren bir ilişkide bulunmak istemiyorum. Aslında her yerde herkesin terapisti rolunde olurken kendi terapimde bile aktarımları , çerçeveyi sorgulayarak kendi terapimin terapisti oldum. Ben terapimde tamamen danışan olmak istiyorum. Ben sırf terk edilme korkusu yaşadığım için bir false self geliştirdim. Tıpkı berkte olduğu gibi aldığım yaraları hep olur öyle diye kenara çektim ama bunlar birikti. En son unutulmak? Berkin buluşmaya geç gelmesi gibi bir şey olabilir bu benim için. Sürekli ihmal edilmiş hissetmek istemiyorum. Güvenli bir ilişki ancak verilmiş sözlerin tutulmasıyla çerçeveyle sınırlarla gerçekleşir.  Ben kendi terapimde bu kadar rollerin karışmasını çok yanlış buluyorum . Kendim terapist koltuğundayken terapistimle özdeşleşmemek için bu kadar çaba gösteriyorsam büyük sorun var demektir. Zaten seçilden artık alabileceğim bir şey kaldığını da düşünmüyorum. Bence kariyer ve iş hayatım yoluna girse de ilişki paternim baya beslendi. Güvenli bir ilişki kurulamadığı için bağlanmam ilişkilenmem değişmedi ki bu benim terapiden beklentimdi. En azından artık kendime daha çok sahip çıkıyorum bir ilişkiden ne kadar fayda sağlasam da artık zarar gördüğümü görebiliyorum. Ve buna göre ilişkiyi bitirme cesareti gösterebiliyorum. Benimsemediğim doğru bulmadığım bir ilişki içinden beslenemem ve buna ters bir terapi veya terapist kimliği uygulayamam. Sadece keşke bu hatalar konuşulsaydı terapide. Berkle de yapılan hataları hep konuşup çözmeyi dilemiştim. Ama anladım ki bazı şeyler konuşulsa bile çözülemeyebiliyormuş. Bu da yol ayrımı demek. Ben kesinlikle bir ilişkiyi artık ondan umudum kalmadığı için bitiriyorum. Bir insana hep şans veriyorum ama o bunu anlaması gerekirken anlamıyorsa bazı şeylerin de oluru yok demektir. Ya da berkin dediği gibi bizim zamanımız o zaman değildi. Ama ya bir taraf bekleyemicek kadar yıprandıysa ? O zaman hayatına başka kişilerle devam etmen gerekiyor. Bilmediğin için hiç eskisinin yerini tutmayacakmış gibi geliyor. Nerden bilebilirsin ki başkasının sana daha iyi gelmeyeceğini, bunu ancak denemeye ve inanmaya devam ederek görebilirsin . Bunun için de beklemek değil harekete geçmek gerek, korkmadan , içinden geldiği gibi. Tamamen kendini dinleyerek... So, take an action!

[coolpigscanfly]

Eternal Return

Hala inanamıyorum. Aslında bengi dönüşü öğrendiğimde bunu bu sene yaşayacağımı hissetsem de bu kadar yaşayacağımı bilmiyodum. YA da iki senelik önceki terapilerimde nasıl bunca şeyi kaçırmışım yoksa bu kadar mı geliştim bu süreçte bilmiyorum. Berke olan duygularım hala karışık. Bir tarafta kırgınlığıma sırtımı çeviremiyorum. Onu gördüğümde hep sırtımda olacak. Hiçbir zaman yeni bir şeye başlayabileceiğimi düşünemiyorum. içimde bir yük kaldı sadece. Hayatımdaki ötekilerle ilgili. Sadece kendimle ilgili kendi bahçeme ektiklerimle ligileniyorum. Seneye birsürü meyve yiyebileceğim. Artık bahçeme çok güzel bakıyorum meğer yeşermesi için kuruması gerekmiş.Güzel tohumların ekilmesi gerekmiş. Ve tabiiki beklemek. Hem bunları yaşamasaydım bu döngümü fark edebilecek miydim acaba bilemiyorum kimbilir ne zzaman olurdu? Bu kadar kendime yoğunlaşacak bir dönemim olmazdı ondan eminim. Bu karantina dönemini ve tabiki kendi karantinamı acı ama etkili sonuçlarla geçirmiş oldum. Bir yaş daha yaşlandım ama 24. yaşım  beni çok büyüttü. Hayata hazırladı. Hayatı plan yaparak değil kendimi fark ederek tanıyarak ve ne istediğime dair çabamı göstererek sürece bırakmayı öğretti. Berkle konuşunca sanki herkes bana hakkımı vermeye çalışıyomuş gibi hissediyorum. Sonunda hak ettiklerimi veya sorularımın cevaplarını duyabiliyodum. Ama cevapsız yaşamayı da öğrendim. Her şeyi anlamaya yetecek kadar muktedir değiliz. Hayat ve insanlar belirsizliklerle dolu. 24. yaşımda iki farklı ilişki deneyimim bana kendimi keşfetmemi sağladı. Eminim ki 25. yaşımda hedefime biraz daha yaklaşmış olacağım hem de kim bilir hangi kapılar açılacak ve ben başka yollara ilerleyceğim ... Kendimle gurur duyuyorum. 25. yaşıma sözüm olsun potansiyelimi hiç unutmayacağım ve karakterimden hiç ödün vermeyeceğim ama yemek konusunda bile kendime fazla yüklenip bir kalıba sokmayacağım.

[coolpigscanfly]

Sonlanış ve kabul

Bunu sana yazıyorum neden biliyor musun sana söyleyemediğim için belki de söylesem anlamayacaksın belki de anlayacaksın ama çok inkar ediceksin kendi içine saklayacaksın yine. Anlamıyorum neden hep hak etmeyen insanlara değer veriyorum önemsiyorum ama karşılığını göremiyorum.Çok salak bir insanım ya neden hep insanları kurtarmaya çalışıyorum evet işimde çok iyi olucam bu özelliğim için ama özel hayatım bok gibi olmaya devam ediyor. Dünyanın en tatlı flörtünden insan nasıl buralara gelebilir ya aklım almıyor kabullenemiyorum. Ama artık her şeyin bir sonu olduğunu kabul ediyorum. Sen daha kendine değer vermiyorken inanmıyorken sevilceğine inanmıyorken ben nasıl inandırabilirim ki seni? bu yüzden yalnız kalmaktan nefret ediyorsun.Kendinle ne kadar vakit geçiriyorsun ki ne kadar düşünüyorsun bir şeyleri ne kadar kendin karar veriyorsun ? Sen kendini sevmezsen değer vermezsen başkasını nasıl sevebilirsin ki? Bu yaşta sana bu kadar değer veren biri var bunun bile kıymetini bilmiyorsun.İhtiyacım olduğunda cebimde olsun modundasın. Ben bu kadar da salak bir kız değilim. Bu ilişki için elimden gelen her şeyi yaptım.Sana kendini değersiz veya yetersiz hissettirdiğim hiç bir an olduğunu düşünmüyorum.Ama sen bana benim sana özel olduğunu hissettirdiğimin karşılığını vermedin. Grup terapilerinde bile kendimi daha özel hissedebiliyorum paylaşımlarıma aldığım tepkilerle. O zaman bir sorun var demek büyük bir sorun. Daha fazla göz ardı edemeyeceğim. Her şeyin bir sonu sonlanışı var.Bu ilişkinin,eğitimin,okulun, ailenle yaşaman bile.Gün gelicek ailenden ayrılıp kendi aileni kuracaksın ve onlarla geliceksin eskiden yaşadığın eve.Herkes bir gün gidecek ve sen kendinle yalnız kalacaksın şu anda olduğu gibi.Belki de o yalnızlıkta kendine daha çok yaklaşacaksın. Ne istediğini, ne istemediğini daha çok anlayacaksın.Ben senin görmek istemediğim yanlarını görmemişim mesela.Senin sorunun ölüm korkusu falan değil, ego problemin.Sana hiçbir olumsuz davranışını söyleyemiyorum bile asla kabul etmiyorsun uste çıkıyorsun ve beni suçluyorsun.Gereksiz yere beni suçlu hissettiriyorsun.Biz ikimiz de birbirimizi kaybettik ki daha neyi düşünüyosun? Benim içim rahat bu ilişkiyi kurtarmak için elimden geleni yaptım ama sen kaçtoın yapmadın sorumluluk almadın çünkü her istediğini yaptıramadın laf yedin kaldıramadın .Otorite kuracağın bir ilişki istiyosan bu ben değilim.Ve gözümde düştün , saf ve masum gelmiştin bana ama şu an hiç gelmiyorsun sevmiştim ama artık sevmiyorum.Ama sana çok el uzattım sen bunu bile değerlendiremedin.Ben bana kendi değerimi vericek, hissettiricek birini istiyorum.

[coolpigscanfly]

Bir insanı birleştirmek

Sanırım iki yıldır yapamadığım şeyi yapabilmeye başladım. O kadar yoğun ve ilginç bir şey ki fide okumuştum seks çok ilginç bir şey diyordu birkaç saniye bu kadar yoğun hissettiğin şey birkaç saniye sonrasında yok oluyo bu da böyle birşey . Bazen o yoğun duyguları hatırlıyorum özlüyorum aslında ama bazen sadece bana yaptıklarını ne kadar üzdüğünü ne kadar acı çektiğimi hatırlayıp ondan nefret ediyorum. Ama bir parçam onu silemiyor çünkü belkide kendini gerçekleştirmek için beni motive eden bana yol gösteren bana kendi potansiyelimi gösteren ve tohumumdan çatlama cesaretimi gösteren o aslında. Zincirlerimi kırdığım basmakalıp kuralların aksine göre istediğimi yaşayıp hayatı kaçırmamı önledi. 23 yaşında bir insanın ortalama yaşadıklarından çok daha fazla şeye sahibim o olmasaydı belki hala birçok şeyden mahrum olacaktım.En azından tutkunun ne kadar doyurucu bağımlılık yapan ve zarar veren bir şey olduğunu deneyimledim. Ve aşkın bazen bir insana değil bir insanın sana hissettirdiklerine karşı olabileceğini anladım. Bu sebeple evet aşık oldum ama bir insanın varoluşuna karşı bir duygu değildi bu , o zamana kadar kimse bana oyle bakmadığı için , kimse beni bu kadar düşünmediği için  kimseyi bu kadar beni kaybetme korkusuyla delirtmediğim , kendi bedenimde bile sevmediğim şeyleri sevmemi sağladığı için kavgalarımızda bile ona başkaldırışlarımı bile aslında sevdiği için sağ omzumdaki iki küçük benlerimi bile sevdiği için ilk uyuduğumuzda sabah ilk söylediği şeyin evlen benimle, ben her sabah seninle uyanmak istiyorum dediği için elini yıkamak istemeyecek kadar kokumubeğendiği için , birleşmemizi kutsadığı için, hayatımdaki en kısa uykunun bile bu kadar huzurlu olmasını sağladığı için, bana sabahları kahvaltılar hazırladığı için, bana istemeden de olsa zarar vermekten korktuğu için uzaklaşıp hayatta neleri başarabileceğimi merak edip takip ettiği için sevdim onu... Gerçekten önemsendim ilk defa bu kadar değerli hissettim bedenimi sevdim yüzümü sevdim sesimi sevdim ismimi onun ağzından her duyuşumda çok sevdim ama ilk fikirlerimle hayata bakış açımla beni sevmesini sevdim. Yani onu sevmemi sağlayacak o kadar şey vardı ki onu bir bebek gibi önemseyip sevdim.Ama bu süre içinde ne kadar kırılgan olduğunu hiç göremedim belki ben bunları ona yaşatamadığım için belkide karşılığını veremediğim için her defasında terk edildim belki de bu yüzden şu an onları ona veren bir kadınla beraber. Ama onun sayesinde bir insanı sevmeyi bir ilişkinin nasıl olması gerektiğini öğrendim ilk defa biriyle aile kurmayı hayal ettim ilk defa ileride büyük işler başaracağımı bana yıllar öncesinde biri söyledi. O beni tam anlamıyla gördü. Bu yüzden lanetleyemem onu hatalarının cezasını da ben veremem ona hayat verecek biliyorum. Hayat yaptığımız hataların bedellerini, çekeceğimiz cezayı eninde sonunda karşımıza çıkarıyor. Bir insana yardım ettiğimizde hayatına dokunduğumuzda da ödülünü karşımıza çıkarıyor eminim.Bu yüzden tepkisiz kaldım o an .İlk defa büyüdüğümü anladım. İlk defa zavallı bir kadını kendimi yüceltmek için kırmak üstünlüğümü kanıtlamak istemedim. Bu bir yarış değildi.Kendi yaptığı seçimleri kendi görmeli.Kimseye hayatındaki seçimlerinin yanlış olduğunu söyleyemem. Buna hakkım yok sadece yol göstermeye hakkım var. Hepimiz yanlış seçimer yaparız önemli olan bunu anlamak ve tekrar aynı fırsat çıktığında öğrendiklerinle ve ya sonuçlarını bilerek bunu yapabilmek. Çok uzun bir süreçti ama hayır pişman değilim yoğun akademik dönemimde yine bana destek olmadı mı bunu yine inkar edemem kafayı yicek gibiyken hep kafamı dağıtmadı mı , ve ben onu hayatımda tutarak aslında hiç alakamızın olmadığını gözlerim açıldığında anlayabildim. Belki de bana aşık olduğu için o zaman kendini değiştirmişti.Böyle deneyimli biri beni yetiştirdi beni dönüştürdü belki de başarılı bir psikolog olmamın sebebi o olacak.Kim bilir?

[coolpigscanfly]

Is it a hope or hopelessness?

So deep feelings inside me .. I feel it . I feel it when I see his face that smile at me or look at me . OMG he is perfect enough to me . It makes me afraid or one more choice I matured for him and it leads to make distance between us.I dont know but I know he wont write to me. He is not like a man who writes woman older . If he does he thought he will not good enough . Yeah he might be good enough at science but relationship with a woman have more life experiences than him no definetly he thought he will not. So should I walk to him ? Yeah because I feel i am falling love with him or crush on him .his face his brain his sense of humour even his cute voice his style his personality his coolness his everything ? When I think about him I feel my heartbeat this is interesting and I feel my cheeks I always smiling when I see him in my imagination of course ,in real life when I see him I run away without look at his face cause I couldnt say hi many times he is not alone all the time always talks people I dont know. He was the cute guy I see rarely until we met thats all. In this reason it feels weird .I am sure that he is exactly a man I dream about ... until him , every man is not like I want . I should do something he is worth to do that.

[coolpigscanfly]

Sonunda geldi

Gercekten o mu yoksa yine bi iluzyon yasiyorum desem de değil aslinda Şu ana kadarki herkesten çok daha farkli cok daha yakin çok daha benim gibi çok daha kendimi ne istedigimi gordugum biri .. Yillardir gozumun onundeydi ve ona sadece uzaktan baktım. Sonra hocayi beklerken geldi bana hocayi sordu dedim ki bu cocuk ne kadarda kibarmis sonra aniden bir sınav cikisi boom l sayesinde bir araya geldik ve hayatimdaki en kaliteli sohbet olabilir guzel bi çekim ama zitlasma beraberinde gelen merak .. Sonra historyde arkaya bakisimla gozgoze gelmemiz ve sonra donem boyunca ilk defa soru sordugunu duyuyorum gercekten sorucak miydi yoksa bi savunma mekanizmasi miydi emin degilim ve o gün shuttleda o kadar güzel ve icten gulumsedi ki o an gercekten bisey hissettim aslinda o an gercekten icimi kipirdatan bisey hissettim bisey oldu ve o gunden beri kafamdan cikmadi yine kovaladım denk gelmeyi olmadi sadece selamlaştık bikac kez , konustuk sonra sunum gunu . Heyecanlanmamin tek sebebi karsimda onun olacagini bilmemdi ve uyuyamadim o aksam , hic uyuyamadim o da heyecanliydi gercekten bi payım olabilir miydi acaba. Bir parca oldugunu artik kesin olarak dusunuyorum tanistiktan sonra nedense hep benim oturdugum siranin hizasinda yada onumde arkadaslariyla konusur oldu daha cok gozumun onune geldi .Boylece hep bi gozum ona kayar oldu ama o hep onune bakiyodu olmadi konuşamadık sonra bi bahaneyle soru sorduk numarasini gruptan alip , beni bekliyo gibiydi sanki ve o konusma bir daha hic bitmedi derslerle baslayip birbirimizi tanimaya basladik birbirimize katki da saglamaya basladik ve ben o gunden sonra tertemiz çok hak ettigim hayal ettigim bi hayatin girisinde oldugumu hissettigim icin cok mutluyum ... yuzeysel olan zevklerden kacinip as olani oz olani buldugum icin ..ve bu kadar kolay olacagini hic bilmiyodum ve o gunden sonrs hep dua ediyorum 🙏tesekkur ederim tanrim , Bu firsati karsima cikartip bana cesaret verdigin icin ..

[coolpigscanfly]

Eti hanım returns for once so far

Aslında uzun bir sure oldu bazı şeyleri çözdüm,,atlattım ama külleri kırıntıları hala benimle ya hepsi toplanıp kocaman bir şeye dönüşürse?Sanki kendimi bile göremiyorum ne zaman kaçar görmezden gelir oldum bilmiyorum.Depresyona pediatri stajım bitikten sonra girdim psikiyatriyle beraber çırpınıyodum yardım istiyodum ve g önemsemedi.Hastanede yaptığım beckten sonra gyle beraberken ağlamak istesem de akşam kafamı yastığa koyduğumda ağlayamıyodum.Hiç tatil yapmamıştım.Kış bitti ve okula başladım ve her gün okula gitmemek için çırpınıyordum zaman zaman gitmedim de.Hastalardan beck puanım daha yüksek çıktı 25. Hayatımda ilk defa kendimi uzun bir süredir bu kadar mutsuz ve isteksiz hissettim.Uykularım berbattı.Kafamı  toparlayamıyodum derste çok çabuk sıkılıyodum.Her sabah yorgu uyanmaktan bütün gün uyuşuk gezip dersain yarısına yetişmekten sıkılmıştım.Bir türlü dinlenmiş hissedemediğim 2 ay geçirdim.Birçok şeyi unutmaya başladım.Kısa süreli hafızamda etkilendi.Mesela kahvemi salonda bırakmışım ve saatler sonra bu kahve benim mi ben mi içiyodum oldum.Ve sonra bi gün g ile cinsel bir anımızdaki  yanlış anlaşılma yüzünden ayrıldık.Yine ve yine.Ne kadr alışsam da gene üzüldüm .Bir ay hiç konuşmadık ruyalarıma girdi.Onun yazmasını bekledim ama grur yaptığı için yazmadı. O zaman aslında fark ettim baya baya depresyonda olmamı iştahımın olmaması, uykularımın dinlendirmemesi, erken uyanıp tekrar yatmam ve rüya görmem sürekli rüya görüp geç uyanmam veya uyandırılıp salağa dönmem.Hep yorgundum hep yorgun sonra tez süreci başladı.Tabi bu kısımda Ayla İ nin ilişkisini her gördüğümde bitsin diye bekliyorum.Baya obsesif gibi ayrılsınlar diye bekliyorum.Çünkü a benim farklı olduğumu gözlerimin içine bakarak söylemişti.O an bi connection hissettim.İye olan kinim bu noktada beni hırslandırdı. ne kadar ilişkilerini fuck body tarzı olduğunu bilsemde artık bişeyler hissettiğim kalbimin çarptığı birisini başkasıyla görmeye tahammulum kalmamıltı.İlişkisel travmalarım çok birikti.Bi de kendime kızgınlığım var tabi.Yazın da gyle ayrıydık ve ben kendimi yalnız hissediyodum.O kadar zayıf ve ilgiye muhtaçtım ki resmen can manayımı bulmuştum. Obsesif ve sapık.Hayatımda ilk defa hocam dediğim bir insanla cinsel muhabbetlere girdim ve bana karşı bi çekim olduğunu hissettim.Sürekli gece yazmalar , aramalar. Benimle tartışarak muhabbet kurmak için hastayı harcamalar.İlk defa böylesine yoğun bir ilgiyle karşılaşmıştım hemde ustum tarafından. Hoşuma gitti işte.yazın tek tük konuşsakta resmen bağırıyodu beni istediğini.Benimle kahve içmek istiyodu.Her defasında beni sinirlendirerek de iletişim kurmayı başardı.Kabul ettim.Uzunca birkaç saat akşam kahve içtik.Biraz cesaret verseydim eğer benden çekinmeseydi beni öpücekti bile.sonra konuşmalar oldu ve bütün cinsel dürütlerini döktü ve ben çok korktum ve bu süre zarfında aylardır beni kesen a yı fark edemediğim için i ye kaptırdım .O kadar büyük bi pişmanlık ve öfke oldu ki bende.Ve o kişi o kadar defalarca aradı ki beni.bir zaman sonra tekrar yazdı tam nosunu silmiştim .Bu kadar süre başka biriyle birlikte olmamı sindiremiyomuş.Hiç bu kadar hastalıklı obsesif bişeyle karşılaşmamıştım.Bu süre zarfında belki de gnin bana cinsel yaklaşımında tepki gösterme sebebim de bu yüzendi belki de. Bu yüzden bu bi taciz ve travmaydı.Belki benim yüz vermemle görüşmemle oldu ama bu beni suçlu yapmaz.Hem beni bi erkeğin sahiplenmesini bekliyorum ama bu hep cinsel olarak oluyo.Belkide bütün bunlar beni umutsuzluğa sedanterliğe itti.Hiç sabahları okula gitmemek için bu kadar kendimle pazarlık yaptığımı hatırlamıyorum.Tez bitince de bir hafta boyunca günde birkaç kez psikosomatik omurgamda sacrumdan cervicale yayılan bir karıncalanma elektriklenme ve ani ağrı vardı.Artık çok yoruldum ve tükendim.