FRECKLES @creativegarbage-blog - Tumblr Blog

Vanavond wordt het Pizza's for the people in het knusse RO Theater! Superleuk!

VOORSTELLING #2: JULIA

Julia

Christiane Jatahy

‘De jonge dochter van een rijke man gaat een verboden relatie aan met een huisknecht.’

Verboden liefdes: zo vaak gebruikt. In films, in toneelstukken, in boeken. Een onwijs universeel thema maar Christiane Jatahy’s voorstelling Julia gaat een stapje verder. Jatahy heeft het 19e -eeuwse verhaal perfect eigen gemaakt en meegesleept naar de huidige moderne tijd.

Het stuk is een bewerking van August Strindberg’s Freule Julie en vertelt het verhaal van de rijkeluisdochter Julia die een onmogelijke affaire begint met huisknecht. Jelson, zwart en nooit iets anders geweest dan een dienaar, lijkt de volwassene van de twee maar is dat eigenlijk niet. Hij heeft dromen en idealen maar wat voor idealen? Vluchten met zijn minderjarige ‘bazin’ en minnares en samen ergens ‘een hotel beginnen’.

Julia daarentegen is nog een kind, een puber. Ze is gewend aan een leven vol luxe maar deze luxe heeft nooit haar behoeften kunnen vullen. Altijd in de spotlight en altijd is de camera op haar gericht. Letterlijk, want Jatahy heeft ervoor gekozen om het verhaal te versterken door middel van het element film. Het toneel is niet alleen een speelvloer maar ook een filmset.

Dit experiment met de camera is ontzettend goed gelukt. Het geeft een speelfilmachtige sfeer maar pakt ook technisch goed uit. Alle intieme momenten tussen Julia en Jelson worden nog intiemer door mooie close-ups. Ook de cameraman wordt goed ingezet in het geheel en hiermee wordt tevens de vierde wand doorbroken. Door middel van blikken in de camera raakt het publiek betrokken in de verhouding en uiteindelijk worden de kijkers zelfs aangesproken door Julia over hoe het verhaal nu eigenlijk verder moet.

Een ontzettend mooi voorbeeld van een verhaal uit een andere tijd, geplaatst in het nu. Naast de betrekking van de camera wordt dit ook versterkt door Julia’s kleding en de betrekking van een iPhone en facebook. Dit laat een soort extreem beeld zien van de hedendaagse tiener: iedereen wil zich mooier en ouder voordoen en er heerst een hoog ‘social media- en selfiesgehalte’.

Wat het verhaal het beste overbrengt zijn niet de camera’s of de selfies maar het uitmuntende acteerwerk van Julia Bernat en Rodrigo dos Santos. Bernat is een vulkanische speelster die met twinkelende ogen alles en iedereen om zich heen aangrijpt. Haar spel is echt en levendig en ze geeft zich volledig op het toneel. Dos Santos doet het ook goed en zet de rol van Jelson mooi neer.

Als de lichten in de zaal aangaan en Bernat en Dos Santos elkaars hand pakken om te gaan buigen wordt de kijker op nog iets prettigs getrakteerd: een spetterende high five, gevolgd door een omhelzing door de twee stralende spelers. Voldoening en ontlading springen van het podium af en ik betrap mezelf op een grijns terwijl de twee het denderende applaus ontvangen. Elke persoon die ooit op het podium heeft gestaan herkent het. Dat warme, tintelende en onbeschrijfbare gevoel na het spelen van een geslaagde voorstelling. De spelers hebben hun taak volbracht want geslaagd, dat was het zeker.

JULIA #dekeuze #isreuze

#isreuze #dekeuze

Voorstelling #1: Ground & Floor

Ground and Floor

Toshiki Okada (theatergroep Chelfitsch)

Er heerst een gezellige sfeer in de Rotterdamse Schouwburg en eenmaal in de knusse Krijn Boon studio is het bekende afwachtende gevoel ook goed merkbaar. Met het dimmen van het licht groeit de verwachting en dan verschijnen de eerste tekens op het kruisvormige scherm dat in het midden van het podium hangt. Japanse tekens, daarna netjes vertaald in het Nederlands en het Engels. De eerste spelers komen op en de voorstelling begint.

Het stuk speelt zich af in de verre toekomst of, zoals de ondertiteling ons vertelt, in de niet zo verre toekomst. Okada schetst een beeld van de sombere huidige maatschappij, weggezonken door de economische crisis en de ramp in Fukushima. Iedereen is in zichzelf gekeerd en leeft langs elkaar heen. Dit wordt versterkt door de constante beweging van de personages. Als een soort langzame choreografie bewegen de karakters, onbewust lijkt net, maar toch ontzettend gedetailleerd. De langzaamheid ervan bouwt spanning op en benadrukt de somberheid en eenzaamheid. De spelers lijken altijd onstabiel, Okada’s metafoor voor het onstabiele Japan op dit moment.

De personages geven tegenstrijdige boodschappen. Okada schetst een vrouwelijk karakter dat graag wil spreken, tegen de zwijgzaamheid van de Japanse samenleving in, maar tegelijkertijd keert ze haar rug naar de werkelijkheid. De jongste zoon is gelukkig omdat hij eindelijk een baan heeft gevonden maar zijn fysiek spreekt hem tegen. De dode moeder beweert vrede te hebben met het feit dat ze onder de grond leeft maar kan haar bovengrondse leven toch niet helemaal loslaten. ‘De overledenen hebben rechten. Zoals vechten tegen vergetelheid.’

Een personage springt eruit. Het kleurige figuur, genaamd Satomi, zorgt voor een luchtige onderbreking in het slepende stuk. Mede door haar snelle spraak maakt ze het spontaan en menselijk. Ze wacht niet op de ondertitels maar raast erdoorheen waardoor de langzame ondertiteling achterloopt. De vierde wand wordt doorbroken als Satomi openlijk commentaar geeft op de langzame ondertitels, wat zorgt voor een lach in de zaal. Ook geeft dit beeld van de lastige communicatie, in een land waar het traditionele Japans verdwijnt en voornamelijk Engels gesproken wordt.

Het stuk blijft verder slepend en dragend. Vol eenzaamheid wankelt iedereen rond in zijn/haar eigen wereld, zonder contact te maken met de ander. Een mooie schets van een onstabiele situatie maar de somberheid overtreft wel heel erg. De spelers tonen weinig energie (met uitzondering van Satomi), wat past in het plaatje maar het publiek soms wat laat wegzakken. Desondanks is het niet oninteressant om naar te kijken. De somberheid wordt overgebracht, zowel door het spel als door de dans. Zodra de voorstelling is afgelopen wordt er nog even nagepraat. Verschillende meningen worden verkondigt, zowel positief als negatief maar de sombere emotie blijft gelukkig niet al te lang hangen. Beneden in de foyer kletst Giel Beelen vrolijk in zijn microfoon en zingen de fijne heren van Tangarine nog een extra liedje. ‘De Keuze’ is volop begonnen en ik zing vrolijk mee.

www.dekeuze.nl

#dekeuze #isreuze #tangarine

#isreuze #tangarine #dekeuze

#dekeuze #isreuze en Giel Beelen en de fijne heren van Tangarine zijn ook aanwezig!

#isreuze #dekeuze

Begint ie hoor! Eerste voorstelling: Ground & Floor #dekeuze

#dekeuze

Vanaf morgen lekker social media'en voor theaterfestival De Keuze in Rotterdam! Keep posted op Facebook, instagram en creativegarbage.tumblr.com!

Theaterfestival De Keuze

Lieve mensen! Vanaf morgen ga ik bloggen, facebooken, instagrammen, rooksignalen en postduiven voor theaterfestival De Keuze in de Rotterdamse schouwburg. Een ontzettend mooi festival, van 19 tot 29 september, waar ruimte is voor eten, drinken, toneel, dans, muziek en goede gesprekken. Volg het festival online via Twitter (https://twitter.com/FestivalDeKeuze), Facebook (https://www.facebook.com/FestivalDeKeuze) en via mijn tumblraccount!

En kom natuurlijk kijken naar een (of twee. Of drie of vier of vijf of zes of gewoon alle 17) van de bijzondere voorstellingen.

Toch nog wel even een sneeuwpost omdat mijn pleintje er met die zon toch wel mooi uitziet.

Liefduh (Taken with Instagram)

Mooi leven #lowlands (Taken with Instagram)

#lowlands

'Ik toon niet wat mensen zien maar wat zij begeren'. Harry Potter nerd <3. (Taken with Instagram)

Nieuwe wanddecoratie! (Taken with Instagram)

#true #instagood #photography #photograph #instagram #einstein (Taken with Instagram)

#photograph #instagram #photography #instagood #einstein #true

Dit is zo heerlijk (Taken with Instagram)

lousyconversations-deactivated2

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

FRECKLES