Editör & Sosyal Medya

Bana benden olur her ne olursa...

[crocuscg]

Bu yıl 51.si düzenlenen #TürkiyeBisikletTuru'nun bugünkü 7.etabı güzel şehir #İzmir #Karşıyaka'da sona erdi. 2 sene önce katıldığım #TUR'un en sevdiğim etaplarından da biri olan Izmir halkı bu yarışın hakkını vermişti. 🚲🌐🚲🌐🚲 Organizasyona birkaç kez katılan biri olarak bu dev yarışa ne kadar çok zaman, emek ve özveri verildiğini biliyorum. Yarın #Istanbul'da bu görkemli yarışın son #final mücadelesi verilecek. Saat 10.00' da başlayacak yarışın güzergahında bu sene maalesef #BağdatCaddesi yok. #Sultanahmet'te final yapacak olan bu yarışın heyecanına yakından tanık olun, çocuklarınıza da izlettirin. Futbol dışında çok daha iyi #spor dalları olduğunu aşılayın. Pişman olmazsınız... Detaylar için 🌐🚲 ➡ tourofturkey.org/2015/TR #tur2015 #TourOfTurkey #bisiklet #yarış #bike #cycling #Turkey #tour #team #cyclinglife #TBT (Karşıyaka,İzmir)

[crocuscg]

Kahvenin Kokusunu Alıyor musunuz?

Bu yıl ilk kez düzenlenen İstanbul Kahve Festivalini bir kahvesever olarak ben de kaçırmadım. Galata Rum Okulu’nun her katından, her odasından ayrı bir tat, ayrı bir dünya sunan festival çeşit çeşit kahveler, baş döndürücü kokular, leziz çekirdekler, nefis çikolatalar, tatlılar, kahve sanatının incelikleri, püf noktaları, sertifika eğitimleri, kitaplar, müzikler, fincanlar ve atölyelerle tam bir şölen havasındaydı. 

Festivalin ilk günü ve ilk saatleri olmasına rağmen her geçen dakika artan bir kalabalığın arasında bu özel atmosferin ilk ziyaretçileri arasında olma keyfini doyasıya çıkardım. Giriş katta hemen karşımıza çıkan Breaking Bad konseptli baristalar büyük bir ciddiyetle tüplerin içindeki bileşenlerle konuklarını karşılayarak tüm meraklı bakışları adeta üzerlerine topladılar. Bu mini gösteri bizlere bir kez daha kahvenin de her biri farklı özler barındıran, aromatik tatların ve baş döndürücü kokuların başarılı bir kimyası olduğu gerçeğini hatırlattı. Yaptıkları işe gönül verdikleri her hallerinden belli olan baristaların yeteneklerini sergileme fırsatı da buldukları bu festivalde kahveler kadar baristalar da adından söz ettirmeyi başardı. Başardı diyorum çünkü ilerleyen saatlerde buna benzer pek çok dikkat çekici gösteriye ve tezimi destekler şekilde baristaların kıyasıya yarıştığı kahve şampiyonasına şahitlik ediyoruz. İstanbul Coffee Festivali’nin büyük çekişmelere sahne olan 200’ün üzerinde baristanın yarıştığı yarışmanın kazananları yani Türk Milli Kahve Takımı ülkemizi dünyanın dört bir tarafında temsil etmek üzere tüm hünerlerini büyük bir titizlikle sergilediler. Milli Takımın bu başarılı isimlerini yazmadan geçmeyelim. Barista Yarışması birincisi Özkan Yetik, Latte Art Yarışması birincisi Özgür Genç, Kahve Demleme Yarışması (Brewing Cup) birincisi Umut Gökdeniz, Kahve Kavurma Yarışması (Roasting) birincisi Çağatay Gülabioğlu ve festivalin kapanış günü gerçekleşen Cezve & İbrik Türk Kahvesi Yarışması’nda birinci olan yarışmacı Hazal Ateşoğlu’na şampiyonalıklarında başarılar dileriz. 

Starbucks, Kahve Dünyası, Coco,Brew Lab, Kervensaray, Cafe Nero gb kahve sektörünün bilinen tatlarının yanı sıra dünyanın çeşitli bölgelerinden gelen mistik hikayeleriyle de ilgi çeken pek çok sıra dışı lezzetler ilk kez yine bu festivalde görücüye çıktı. Kalabalığa biraz yukarıdan bakmak ve diğer katlardaki lezzetleri tatmak için üst katlara çıktığımızda bizi yine sürpriz tatlar, aktiviteler ve renkli bir dünya bekliyordu. 28 Aralık’ta son bulan festivale katılım öylesine yüksekti ki bilet satışlarının durdurulduğunu ve pek çok arkadaşımın kapıdan geri döndüğünü öğrendim. 4 günde 14.270 kişinin ziyaret ettiği festivalde tonlarca kahve, su, süt tüketilirken çuvallarla kahve çekirdeği öğütülmüş. 6000 fincan Türk kahvesi ve mırra tüketilmiş. 55.000 bardak nitelikli kahve farklı demleme çeşitleri ile ikram edilmiş. 4 yabancı, 20 yerli olmak üzere 34 sanatçı katılmış ve 100’ün üzerinde sanat eseri sergilenmiş. 

Kafeine doyduğumuz, kahve ve sanatın iç içe harmanlandığı İstanbul Kahve Festivali ilk kez düzenliyor olmasına rağmen kahveseverlere unutulmaz bir 4 gün yaşattı. Gidenlerin bir kez daha gitmek isteği, gitmeyenlerin hayıflandığı festivalin gelecek yıl neler yapabileceği, ne gibi sürprizlere sahne olacağı da şimdiden merak konusu. İstanbul Kahve Festivali’nin ikinci yıl şenliklerinde daha fazla katılımcı ve ziyaretçiye bu eşsiz deneyimi yaşatmak için organizatörler tarafından daha büyük mekan arayışlarının başladığı müjdesini de kahveseverlere verelim. Şimdiden afiyet olsun. 

[crocuscg]

Cosmosetta

BİR DİLEK TUTUN

Interstellar’dan sonra birkaç gündür hayranlıkla izlediğim Cosmos’un 3.bölümü insanoğlunun yüzyıllardır Tanrı’nın gazabı ve kötü bir mesaj olarak algıladığı kuyrukyıldızların gizemini konu alıyordu. Antik şehirler zamanında gökyüzünde olan her farklı döngü gb kuyrukluyıldızlar da kıyamet alameti olarak görülürdü. Her kültürde farklı bir anlamı olan kuyrukluyıldızlar tüm ortak kültürde felaket anlamına geliyordu. İngilizce’deki felaket (dis-aster) Yunanca ‘kötü yıldız’ anlamına geldiği söylemiyle başlayan belgesel heyecanını her geçen dakika artırıyordu.

Hakikatte kuyrukluyıldız tam olarak neydi? Milyonlarca km öteden varlığını bize göstermeyi nasıl başarıyordu? Gerçekten kıyamet alameti mi? Yoksa evrenin kendi halinde sessiz sakin gezgini mi? Tüm bu soruların cevabı yüzyıllardır pek çok kaşif, bilim adamı ve özgür düşünceli insanlar tarafından araştırılıyor fakat çoğunlukla bir cevaba bağlanmıyordu. İnsanlar anlama açlık duyuyorlardı. Kişisel varlığımızın evrende bir anlam ifade ettiğine dair mutlak işaretler arıyorlardı. Yüzyıllardır merak edilen pek çok soru bugün modern insanlık tarafından yerini bulmakta ve kuyrukluyıldıza dair merak edilenler gün ışığına çıkmaya başlamaktadır. 

Cosmos’un muhteşem görsel efektleriyle bezenmiş harika sunumunda; kuyrukluyıldızın Güneş’in çevresindeki tek bir seyahatinin yaklaşık bir milyon yıl sürdüğü gerçeğidir. Hayal bile edilemeyecek muazzam bir süre. Çoğunluğu buz ve tozdan ibaret olan kuyrukluyıldızı yüz binlerce yıl süren kesintisiz bir serbest düşüşle hız kazanarak güneşe doğru bir dalış yapar. Güneşin ısısıyla pişen kuyrukluyıldızı ardında parıldayan harika bir hale bırakır. Bu onun kuyruk şeklini almasını sağlar. Göz alıcı bir dönüşüme başlayan yıldızın kuyruğunu bırakması yaklaşık dört milyar yıl önceki meydana geliş öyküsünü de anlatıyor.

İnsanoğlu yüzyıllar sonra çaresizce gökyüzüne bakmak yerine evrenin ve dünyanın gizemini çözmeye varoluşun kanıtlarını aramayı seçti. 10 yıl önce fırlatılan ve 7 milyar kilometreden daha uzun bir yolculuk süresi yaşayan Rosetta uzay aracı bugün kuyrukluyıldızları daha yakından inceleme fırsatıyla insanlık tarihi için yeni bir adım başlatmış oldu. Sözlüklerde “Rosetta Türkiye’ye yollansa olabilecekler” başlığında geyikler çevrile dursun, biz hala bir insanın, bir yaşamın, bir ağacın değeri üzerine bir arpa boyu dahi yol alamıyoruz. Bizim yıldız savaşlarımız başka. Yaşam odalarının, nefes ormanlarının, ortak kamusal alanların acımasızca yağmalanmasına “fıtratıyla” tanık oluyoruz. İnsanlarımız yeraltında ağaçlarımız yeryüzünde yaşatılmıyor. Yağmalanan şehirler gb hayatlarımız da mühendislik çalışmalarıyla planlanıyor. Ne yediğiniz, ne içtiğiniz, nasıl düşündüğünüz, nasıl seviştiğiniz, kaç çocuk yapacağınız birilerinin keyfine göre belirleniyor. Bir inanç olgusu olan “din” yaşam ve ahlak zabıtalığına zorlanıyor. Modern dünya bugün evrenin karanlığını bile aydınlatırken pek çok ilkel ve bağnaz düşünce güneşi bile balçıkla sıvamaya çalışıyor. Avrupa Uzay Çağı’na adım atarken Müslüman pek çok ülke kan ve vahşetin girdabına sürükleniyor. İnsanın en büyük cehennemi malesef yine bu dünyada yaşanıyor.

Biz karma okul düzenini bile tartışaduralım dünya dışına taşan bir başka yapım Christopher Nolan yönetmenliğindeki Interstellar (Yıldızlararası) geleceği ön gören oldukça başarılı bir film olarak belleklerdeki yerini çoktan aldı. İnsanoğlu varoluşçu ırkının yok olma tehlikesine karşı yeni keşifler yeni dünyalar peşinde olduğu film karadelikler, solucan delikleri ve 1 saatin dünyadaki 7 yıla denk geldiği paralel evrenlerle geçen 3 saatlik keşifle sizi de fezanın derinliklerine sürüklüyor. Beşinci boyutlarla şekillenen kavram kargaşası aslında en basitinden ve en bilinen repliklerle “Sevgi neydi? Sevgi iyilikti, dostluktu, sevgi emekti.” duygusallığıyla bağlanıyordu. Gerçekten de dünyayı sevgi kurtaracaktı, iyilik var edecekti, paylaşmak yaşatacaktı…

“Cehalet Saadettir” ama bu ayakları yere basmayan cühela tayfasından Cübbeli’nin Uzay Çağı’nı başlatmaya hazırlanan Rosetta ile ilgili satır başları : “İnsan bu kadar cahil olur mu? Manyak manyak işler. Ne cahil adamlarsınız, salaklar. Gitmiş havayı karıştırıyor. İnsan bu kadar akılsız olur mu?” Ne diyelim, kuyrukluyıldızların dünyaya uzaklığını bile kıskandıran bu bilimsel! bakış açısına sahip herkesi en kısa boyutta solucan deliklerine göndermeyi diliyorum.

[crocuscg]

Annem #Erzurum’da okuduğu yılları anlatırken kimyadan, tiyatrodan, mandolinli bando takımından bahsederdi.  Aldığı temel bilgileri ezbere değil yaşayarak ve severek edindiğini söylerdi.  Anlattıklarının ne anlama geldiğini o yıllarda pek önemsemesemde şimdi gayet iyi anlıyorum. Bahsettiği ‘#KöyEnstitüsü’ eğitim düzeniydi.  Erzurum’da #Kars’ta keman çalan, yabancı dil öğrenen, gerçek hayatta işlerine yarayacak asıl bilgileri öğrenen çalışkan nesillerin yerine şimdilerde düşünmeyen, üretmeyen, ezberci, kopyacı ya da torpilli bir eğitim sistemi kodladılar.  Korkuyorlar çünkü #eğitim aydınlanmaktır. Korksunlar!  Aydınlanan, okuyan, sorgulayan nesiller bitirecek bu zifiri bağnazlığı, bu ağ bağlamış örümcekler kafaları… Bu vesileyle başöğretmenimiz #MustafaKemalAtatürk’ün ilke ve devrimlerini bizlere sevgiyle öğreten, çocukluğumun idol kadını, vefasızlık ettiğim ama kalbimde hep yeri olan ‘Müberra Can’ öğretmenimin de ‘#ÖğretmenlerGünü’nü kutlarım, ellerinden öperim. ❤ (kırmızı kurdeleli benim 🙆) http://instagram.com/citooss

[crocuscg]

Zeynep’ten Zeyna’ya…

Uzun yıllar yöneticilik yapmış biri olarak bu soruyu en başta kendime sorarak başlıyorum. Kadın yöneticiyle çalışmak bir şans mıdır yoksa en bedbaht şanssızlıklardan biri midir? Hayır, pembe mavi jelatinli ayrımı yapmıyorum. Özellikle kadınların diğer kadınlara olan bu kadınsı üstünlük ve  baskın tavırlarından bahsediyorum. Yanlış anlaşılmasın Elbette bu yılmaz yolda özverili, çalışkan, evrimini tamamlamış pek çok başarılı kadın çalışanlarımız da var. Fakat misal diyelim ki; hiç görmediğiniz, tanımadığınız yalnızca iş amaçlı telefon görüşmelerinizde bile karşıdan gelen o bam telinize dokunan işte o hazımsız tınının kilometrelerce öteden bile kulağınızı tırmalamaya başladığı olmadı mı hiç? Nikola Tesla’nın elektrik akımlarına taş çıkaran bu gizli çarpma birçokları gb benim de tüylerimi diken diken etmeye yetiyor. Kalkanlarını kaldırmış, her an saldırmaya hazır ve erk savaşını kazanma yolunda hırslı bir Zeynep’ten Zeyna olma yolunda nasıl bir aşama kaydedilmesi gerekiyor acep?

Güçlünün güçsüzü ezmesi fikrini doğanın bir kanunuymuş gb yutturulmasına sesimizi çıkarmasak da bunun feci bir hınçla, hasetle yapılmasına da izin vermemeliyiz. Dönüp dolaştığımız nokta kişisel eğitim ve donanımlardan ziyade toplumsal öğretiler ve dayatmalar sonucu asıl yapılması gerekenin bu olduğudur belki. Nazik ve küçük harflerle konuşmayı bir zayıflık ve başarısızlık! belirtisi olarak görülmesi de diyebiliriz. En çok bağıranın, en çok tepinenin kabul gördüğü toplumumuzda emir kipine özne kimliği kazandırmak yeni! TDK’da kendine hemen bir yer buldurabilmiştir. TDK’ya selam bizim bu getirgeçli götürgeç ne durumda acep? Neyse konumuza dönersek:

İnsanoğlu kendini küçükten büyüğe doğru sıralamalıdır. Egolarını küçük küçük büyütüp varlığını büyük büyük beslemelidir. Kendini önemli görmek iyidir. Fakat karşınızdaki insanı konumu, durumu ve yaşı ne olursa olsun insan yerine koymak daha önemlidir. Unutmayın İŞ’teki başarınız İK’dan gelen ‘son’ bir telefona, en kıdemli müşterinizden gelen bir ‘fesih’ mailine ve patronunuzdan gelen kuru bir ‘teşekküre’ bile bakabilir. İş bu nedenle has bir Zeynep olmak fantastik bir Zeyna olmaktan her zaman daha iyidir. Bilginize... 

[crocuscg]

Dialogue in the Dark- Karsu

Uzun zamandır merak ettiğim Karanlıkta Diyalog Sergisi ev sahipliğinde Türk kızı 'Karsu' nun sıradışı bir deneyim sunan 'Karanlıkta Müzik' etkinliği için Gayrettepe Metro İstasyonu'nda bu akşam ben de yerimi aldım. İşin aslı Karsu'nun ismini o zamana dek duyduğumu hatırlamıyorum. Türkü- caz formatında Jülide Özçelik'ten sonra listeye aldığım Karsu'yu da bundan sonra takip edeceğime eminim. Çünkü sıra dışı bir sesi, farklı tarzı ve kırık Türkçesiyle Hollanda asıllı bu Türk kızı oldukça da sevimli. Zaten 1990 doğumlu olan Karsu'yu piyano eşliğinde söylediği 3 şarkıdan sonra açılan loş ışıkta gördükten sonra herkes gb ben de ufak çaplı bir şaşkınlık yaşadım. Bu dev sesin sahibi kimi zaman utangaç olan bu küçük kız mıydı? Kapkaranlık bir ortamda; dinlemekten öte duymayı, şarkının ritmini hissetmeyi ve sınırları kaldıran duyguları yaşatmayı başaran mini konserine Gesi Bağları, Rahmetli Barış Manço'nun 'domates, biber, patlıcan' gb unutulmazlarını da ekleyen Karsu'yu hepimiz hayranlıkla dinledik... Dünya üzerinde 130 kentte, 7 milyondan fazla insana ulaşan 'Dialogue in the Dark' Karanlıkta Diyalog Sergisi 'gözüyle görmeyi başaramayanlar için' gönül gözünü açmaya bir süre daha devam edecek. Hayata farklı bir bakış açısı kazandıran bu eşsiz deneyimi yaşamak için en kısa zamanda ben de sergiyi ziyaret edeceğim.  Karsu'nun müthiş sesinden mahrum kalmayın diye  http://www.youtube.com/watch?v=Oa2T4-T0Ivg

[crocuscg]

Susma

“Sanki aşk sustu“ dedim.

“Aşk hiç susar mı?“ dedi.

“Sen susuyorsun ya“ dedim.

“Ben aşk mıyım?“ dedi.

“Aşksın“ dedim.

Sustu Ö.A

[crocuscg]

  Life Of PI

Biraz geç de olsa tamamen tesadüf eseri izlediğim 'Pi’nin Yaşamı' son zamanlarda izlediğim en iyi filmlerden biri olarak şimdiden listemde yer almayı başardı. Belki de tesadüf değildi. İçinde bulunduğumuz kaos ortamı, acıtan gündem ve bir anda değişen hayatlar belki bizim de derinlerde bir yerlerde bazı şeyleri sorgulamamız için iyi bir neden oluyor.

Life of Pi’de yönetmen Ang Lee, yazar Yann Martel’in kusursuz anlatımını beyaz perdeye taşıyınca ortaya unutulmaz bir film çıkmış. Bu unutulmazlık; filmin renk armonisi ve ışıltısıyla harmanlanan görüntü ve fantastik kurgusunun yanı sıra filmin sonunda bizi ters köşeye yatıran final bölümüyle de durup düşünmemize neden oluyor. Ailesini bir deniz kazasında kaybeden ve bütün din öğretilerine kapıyı açan genç Pi’nin büyük kedi-kaplan Richard Parker ile macerasının konu alındığı görsel bir film izlediğinizi düşünürken ama hayır! her şey yer değiştirmeye, renklerinden arınmaya başlıyor. Özellikle Pi’nin sigortadan gelen ekspertizleri ikna etmek için anlattığı 2.hikayede ise yaşanmışlık bütün renklerini kaybederek hızla siyah bir karanlığa doğru ilerliyor. Bu karanlığın ürkütücülüğü eşliğinde donuk bir gülümsemeyle sizi “Gerçek neydi? Siz olsaydınız hangi hikayeye inanırdınız?” sorusuyla baş başa bırakıyor. Sahi gerçek neydi? Nerede başlayıp nerede bitiyordu? Din, inanç, ilkellik, kibir, yaşama içgüdüsü, sabır, ego, mecburiyet, akıl, mantık, özgüven ve tabii ki yalnızlık… Bizi sandığımızdan başka insanlar yapabilir mi? Korkunç gerçekler aklımızın oyununa yenik düşebilir mi? Sınırlarımız nerede başlayıp nerede bitiyor? Ve kader… Tüm bu sorular artık sizin gerçekliğinizde cevap bulmaya çalışan birer özeleştiri halini alıyor.

Filme gelirsek; daha en başında sırtlanın brandanın altından çıkıp zebra ve orangutana saldırması bana en büyük soru işaretimi yaşatmıştı. Nasıl olur da kaplan ile sırtlan aynı brandanın altında saklanabilirdi. Sırtlan kaplan hiç yokmuş gibi nasıl davranabilirdi? Çok üzerinde durmadığım bu kurgu filmin sonuna doğru daha anlaşılır olmaya başlamıştı. Bunun gibi Pi’nin dans eden kız arkadaşına en son nilüfer çiçeğinin -ya da Tanrı inancının- ormanda nasıl saklanabileceğini hayretle sorması ve sonrasında içinde dişin saklandığı nilüfer ya da kutsal lotus çiçeğinde cevabı bulması sonrasında yaşama geri dönmesi, yüzen fantastik ada ve daha onlarcası… Tüm bu kareler puzzlenin bulmacaları gibi sonunda yerli yerine oturmaya başlıyor. “Pi’nin Yaşamı” her ne kadar şiirsel görüntülerin eşlik ettiği bir macera filmi gibi görünse de aslında bizi düşünmeye hatta kendimizi sorgulatmaya sevk ediyor. Belki de üstünü kapattığımız gerçekleri önümüze getiriyor. Herkesin farklı son’lar, farklı başlangıçlar bulabileceği bu film ayrıca herkese bir seçme şansı da tanıyor.

Sinemanın gücünü de ortaya koyan Pi’nin gerçekliğini bu kez de satır aralarını okumak için en kısa zamanda yeniden izleyeceğim. Tabii bir de en az film kadar etkileyici olan, ilk sahneden itibaren bizi filmin derinliğine çeken ve ruhumuza haz veren müziklerini bir kez daha dinlemek için…  

[crocuscg]

Büyük Türk ile açılışı yapalım :))