I'm going back to 505

I have loved the stars too fondly to be fearful of the night

[mprokoli]

Γιατι μετά από μια αποτυχία τα παρατάς, ενώ καθε φορά που σκοντάφτεις στον δρόμο ξανασηκωνεσαι;

Δ.Α (via mprokoli)

[em7gel]

Τι μου λέτε για τον ψυχικό του κόσμο; Τα μάτια του τα ειδατε; Βγάζουν σπίθες έρωτα.

μα διάολε με κατέστρεψαν, κάηκα με την φωτια τους. (via na-me-thumasai)

[foxycinnamon]

Μου έλεγες ότι αν δεν μ'αρέσει να φύγω. Όμως δεν πίστευες ότι θα το έκανα.

Σωστά; (via annamariamh)

[skorpies-skepseis]

Τα τσιγάρα σου.

- Να κάνω μία τράκα;, σε ρώτησα και χαμογέλασα στραβά, δείχνοντας το πακέτο με τα τσιγάρα σου. Με κοίταξες με απορία και άφησες τα χείλη σου να αντιγράψουν τα δικά μου. - Νόμιζα πως δεν καπνίζεις πλέον. Έτσι μου είπες δηλαδή, την προηγούμενη φορά. - Που και που κάνω από κάποιον. Έχω μέτρο, το ελέγχω, σου απάντησα και κοίταξα προς το πάτωμα.  Νιώθω το βλέμμα σου να καίει το κορμί μου και το κεφάλι σου σκύβει για να βρεθεί κάτω από το δικό μου, για να σε κοιτάξω. - Μην καπνίζεις. Είναι λεπτή η γραμμή του “δεν καπνίζω συστηματικά” και του “καπνίζω κανονικά”. Αλλά φαντάζομαι το ξέρεις, μεγάλη κοπέλα είσαι. - Εσύ γιατί καπνίζεις τότε; - Εγώ το ξεκίνησα και τώρα δε μπορώ να το σταματήσω. Μην το κάνεις. Και με αυτά σου τα λόγια άφησες τον αναπτήρα να κάψει το τσιγάρο που μόλις είχες τοποθετήσει στα χείλη. Πιάνεις το πακέτο και το σέρνεις προς το μέρος μου πάνω στο ξύλο και αφήνεις τον αναπτήρα πάνω του. Αντιγράφω την κίνηση σου και μένουμε στη σιωπή, τον καπνό και το βλέμμα που καίει πιο πολύ από τα τσιγάρα μας. Έφυγα, γύρισα πίσω στη ρουτίνα μου. Και ξέρεις τι μου έμεινε; Ένα πακέτο Καρέλια στη σκέψη της γεύσης των χειλιών σου.

[skorpies-skepseis]

Για μια πληγωμένη ψυχή.

Θα πονέσεις… Σε αυτές τις ιστορίες πάντα ο ένας πονάει. Ή πονάνε και οι 2… Θα πονέσεις… Και θα πονέσεις κι άλλο… Κι άλλο… Κι άλλο… Θα συρθείς… Στα πατώματα… Όχι εσύ, η ψυχή σου… Θα σπάσεις… Κι ένα βράδυ θα κοιμηθείς και θα ξυπνήσεις την επόμενη μέρα κι ακόμα κι αν ο καιρός έξω είναι μουντός, εσύ θα νιώθεις τον ήλιο να σε πλημμυρίζει… Ναι. Δε θα νιώθεις… Θα τα μουδιάσεις όλα… Και με το μούδιασμα… Σιγά - σιγά και αργά θα αρχίσεις αυτά τα κομμάτια να τα θάβεις μέσα σου… Στο κουτί των αναμνήσεων… Όχι όμως σε εκείνο που συνδέεται με το συναίσθημα, σε εκείνο που κρύβουμε βαθιά μέσα μας και βάζουμε πράγματα και συναισθήματα που νιώσαμε και πλέον δε νιώθουμε ή δε θέλουμε άλλο… Αλλά θέλεις χρόνο, δε ξέρω πόσο θα χρειαστείς… Και το να βρεις κάποιον άλλον δε ξέρω αν θα σε βοηθήσει… Και στο λέω αυτό γιατί όταν δεν είσαι εσύ ο ίδιος καλά ψυχολογικά, δε μπορείς να δώσεις και σε άλλο άτομο κομμάτι της ψυχής σου.

[minastsitsis]

Η ζήλια είναι ανασφάλεια. Το να ζηλεύεις κάποιον σημαίνει πως νιώθεις ανίκανος να τον κρατήσεις δίπλα σου

[melissa-officinaliss]

“Έπρεπε να σε γνώριζα στα 21.”, μου είπε, “Τώρα θα μπορούσα να σε παντρευτώ. Αλλά δυστυχώς σε γνώρισα στα 15 και μέχρι τα 21 θα με ξεχάσεις. Δεν θα περιμένεις.”

[oneiropagida04-deactivated20170]

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΤΡΕΛΟΣ

[lost--way]

Ξερει τι λέει..

[kleonikii21-deactivated20190529]

Οκ😨

[solisvestigia]

Wooow

[oneirovroxi]

Ισχυει παρα πολυ…

[tzotzooo]

Αχ

[j3ry]

Ευτυχώς σε γνωρισα στα 18 οποτε ίσως με θυμάσαι ακομα

[akrovatw]

EPITELOYS TO 3ANA VRHKA

[kafes-sthn-zaxarh]

Σε γνώρισα στα 16 μου και σ'εχω μέχρι τωρα μα δε θα περιμένεις μέχρι τότε ,το ξέρω..

[logicobscene]

Ειμαι 18 και ήδη με εχεις ξεχάσει

[melissa-officinaliss]

Και εγώ τον ξέχασα. Και αυτός με ξέχασε. Και δεν μου αρέσει να ξαναεμφανίζεται στο dash το post αυτό. Τρία χρόνια πάνε από εκείνη τη συζήτηση.  Και πάει ενάμιση χρόνος ήδη από την τελευταία φορά που ένιωσα πως μαζί ανήκουμε. Δεν ήθελα να πω για αυτά, βέβαια. Απλά να μην περιμένετε τον πρίγκιπα, να μην σχεδιάζετε το μέλλον και κυρίως μην ποντάρετε σε λόγια. Να θυμάστε πως οι άνθρωποι αλλάζουν. Να εκτιμάτε τους ανθρώπους που είναι δίπλα σας. Για όσο μείνουν. Για όσο αντέχουν. Να αποζητάτε τον έρωτα, αλλά να μην σας παίρνει από κάτω όποια απογοήτευση. Όλα θα πάνε καλά. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Όλα για κάποιο λόγο γίνονται. Για κάποιο λόγο τότε ο άνθρωπος εκείνος έφυγε. Αν δεν έφευγε τώρα μπορεί να ήμουν κολλημένη σε μία χαμένη από χέρι σχέση, τώρα σίγουρα δεν θα είχα τον άνθρωπό μου δίπλα μου. Ευχαριστώ, λοιπόν, εκείνον που με ξέχασε και χαίρομαι που τον γνώρισα τότε, γιατί τώρα ξέρω.

[companionofthemoon]

“Έπρεπε να σε γνώριζα στα 21”, μου είπε. Αρχικά δεν κατάλαβα που το πήγαινε. Χαμογέλασα απλά και συνέχισα να κοιτάω την ωραία θέα. Αυτός με πήρε αγκαλιά. Έπειτα προχώρησε τις σκέψεις του: “Αν σε γνώριζα στα 21, θα μπορούσα να σε παντρευτώ, τώρα θα ζούσαμε μαζί, δεν θα ήταν τέλειο; Σε γνώρισα στα 15 όμως, θλιβερό εν μέρει, να ξέρω ότι στα 21 σου εσύ θα έχεις γνωρίσει κάποιον άλλον και θα παντρευτείς μαζί με εκείνον και εγώ θα είμαι απλά μια ανάμνηση από τα 17 σου, την ίδια στιγμή που εκείνος θα είναι η ζωή σου. Μαζί μου ανήκεις, το ξέρεις, μη γελάς. Αλλά άντε να ‘μαστε μαζί μέχρι τα 18-19. Μην το αρνήσαι ρε. Στο πανεπιστήμιο πολλά θα αλλάξουν, θα θέλεις να ζήσεις πράγματα και εγώ το ίδιο, να αποκτήσεις εμπειρίες. Θα σου φαίνεται πολύ λίγος ο παιδικός σου έρωτας, θα σου φαίνομαι λίγος, όχι δεν θα είμαι, απλά θα βλέπεις το καινούργιο. Θα είσαι ανάμεσα από έξυπνα άτομα, θα θελήσεις να βρεις έναν γιατρό, σαν εσένα, που θα είναι μαζί σου στη σχολή και θα σε βοηθάει στα μαθήματα και θα σου δίνει τις σημειώσεις του. Ξέρω ότι αυτό θέλεις. Και εγώ δεν είμαι αυτό. Τώρα σου φτάνω, τότε θα είμαι τόσο λίγος μπροστά σε όλους εκείνους. Μην μου κάνεις όχι και ποτέ μην λες ποτέ. Αν σε γνώριζα στα 21, όμως, θα μπορούσα να σου αποδείξω πως αξίζω μια ευκαιρία, θα μου την έδινες, είμαι σίγουρος. Και ας ξέρεις πως πάντα θα είσαι πιο ψηλά από μενα, θα δεις πως είναι σημαντικό ο άλλος δίπλα σου να σε αγαπάει, γιατί όποτε και να σε γνώριζα το ίδιο θα ένιωθα. Στα 21 μου θα είμαι σοβαρός, θα έχω αφήσει τις φόρμες για το γυμναστήριο, θα σε ενθουσίαζε το σώμα που θα έχω αποκτήσει μέχρι τότε και θα φορούσα πουκάμισα και κουστούμια στην κάθε βόλτα και θα σε πήγαινα βόλτες με το αμάξι και θα σου έπαιρνα τα πιο όμορφα φορέματα, θα ‘σουν πριγκίπισσα. Τώρα δεν μπορώ να τα κάνω αυτά. Ούτε στα 20 θα μπορώ. Στα 21 όμως αν δεν έχεις βρει κάποιον μέχρι τότε που να τα κάνει να ξέρεις θα έρθω εγώ να αναπληρώσω τη θέση δίπλα σου. Άλλα μέχρι τα 21 θα με ξεχάσεις. Δεν θα περιμένεις.”

[melissa-officinaliss]

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΑΝΕΒΑΣΕΙΣ ΕΣΥ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΞΑΝΑ; ΓΙΑΤΙ;

[doruforos]

Θα κλάψω .

[pseudaisthiseis]

damn

[n-astya-deactivated20190324]

who wants to sit on a rooftop, drink wine,no talking

[babyotter-deactivated20231219]

i love listening to someone’s favorite song its like im mentally holding their hand

[skorpies-skepseis]

Πες μου. Θα γυρίσεις παρόλο που σε σκότωσα ή θα με βάλεις στη γωνία με τις άπειρες αναμνήσεις της ζωής σου; Γιατί μας κατέστρεψα πριν καν αρχίσουμε τη δική μας ιστορία και τώρα πληρώνω το απωθημένο.

@skorpies-skepseis (via skorpies-skepseis)

[dustandhopes]

Κι αν...

«Κι αν επέστρεφε κάποιος στην ζωή σου μετά από καιρό, θα τον δεχόσουν;» 

Βιάστηκα να απαντήσω με ένα απόλυτο: «Όχι φυσικά! Αν άξιζε,δεν θα με άφηνε εξ’αρχής.» 

Η χροιά της φωνής σου και η αίσθηση των χεριών σου τυλιγμένα γύρω μου, με επαναφέρουν αστραπιαία στην πραγματικότητα κάνοντας με σχεδόν να ξεχάσω ότι τόσο καιρό, η δική σου επιστροφή, είναι η μόνη που αναμένω όσο τίποτα άλλο. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, συνειδητοποιώ ότι δεν είσαι «όλοι εκείνοι». Δεν θα μπορούσες ποτέ να είσαι.

Κλείνω τις πόρτες σε καταστάσεις και άτομα αδιαφορώντας για την κατάληξη τους, κι όμως, το παράθυρο μου το αφήνω πάντα ανοιχτό για ‘σένα στην περίπτωση που θελήσεις να γυρίσεις. Ίσως καμιά φορά να σε ψάχνω και η ίδια να σου φωνάξω πόσο μου λείπεις, ελπίζοντας ότι στο άκουσμα αυτών των λέξεων, η τόσο άθραυστη εικόνα σου, ραγίσει.  «Σ’αγαπάω όσο κανένας!» μου είχες πει και χρόνια αργότερα, το βλέμμα σου παγώνει όταν με αντικρίζεις στον δρόμο. Ξέχασες ήδη; 

-Κ.

[lesbiari18-deactivated20170206]

date someone who’s voice can make you feel calm

[littlemssunshinesawyer]

Or wet

[chb31]

his fucking laugh.

[psuxismos]

“Τελείωσε, γυρνά στο σπίτι σου.”

Με κοίταξε πελαγωμένος.

“Εσύ είσαι το σπίτι μου”

[mindfulpoems]

[vanish-cherry-deactivated202509]

[apousiazw-deactivated20180315]

άσχημο να έχεις κάποιον ανάγκη.

[zelinaki]

10 λόγοι που δε μπορείς να λέγεσαι φίλος μου.

1. Δεν μπορείς να λέγεσαι φίλος μου γιατί δεν σε αγαπώ φιλικά,μην το σκεφτείς.Η αγάπη μου για εσένα είναι πέρα για πέρα ερωτική.

2. Δεν μπορείς να λέγεσαι φίλος μου γιατί κάθε φορά που μου μιλάς,το μόνο που σκέφτομαι είναι πόσο θέλω να μην τελειώσει ποτέ η συζήτηση μας.

3. Δεν μπορείς να λέγεσαι φίλος μου γιατί κάθε φορά που με κοιτάς μέσα στα μάτια, γύρω μου γκρεμίζονται τα πάντα και είσαι απλά εσύ απέναντι μου.

4. Δεν μπορείς να λέγεσαι φίλος μου γιατί κάθε φορά που με φιλάς στο μάγουλο φαντάζομαι πως θα ήταν να φιλούσες τα χείλη μου.

5. Δεν μπορείς να λέγεσαι φίλος μου γιατί κάθε φορά που κάθεσαι δίπλα μου,μου κόβεται η ανάσα και οι παλμοί ανεβαίνουν.

6. Δεν μπορείς να λέγεσαι φίλος μου γιατί η πιο τρελή φαντασίωση μου είναι μαζί σου.

7. Δεν μπορείς να λέγεσαι φίλος μου γιατί κάθε φορά που σε βλέπω με άλλη θέλω απλά να σε αρπάξω και να σε κολλήσω σε μια γωνία να ξεχάσεις όλες τις καριολες που μπλέκεις.

8. Δεν μπορείς να λέγεσαι φίλος μου γιατί θα ήθελα τώρα να είμασταν σε μια ταράτσα στρίβοντας τσιγάρα και λέγοντας τα δικά μας.

9. Δεν μπορείς να λέγεσαι φίλος μου γιατί αν μπορούσα να διαλέξω έναν από όλους αυτός θα ήσουν εσύ.

10. Δεν μπορείς να λέγεσαι φίλος μου γιατί αν είχα μια ευχή,αυτή θα ήταν να είσαι ερωτευμένος μαζί μου τόσο όσο είμαι και εγώ μαζί σου.